Corona Chronicles: day 22

Er is een appelsienboomgaard vlakbij ons huis waar ik al een hele tijd niet meer geweest was. Om er te geraken moet je namelijk een stukje langs een baan stappen waar fietspad noch voetpad is, en waar de auto´s je vanachter een bocht moeilijk zien aankomen.

Maar nu zijn er bijna geen auto´s meer.

En dus trek ik sinds een paar dagen elke namiddag met de hond daarheen. Ik weet niet of dat eigenlijk wel mag, dus ben ik op mijn hoede voor politiewagens en de guardia civil. Maar die korte wandeling in de velden met uitzicht op La Calderona is dat beetje stress meer dan waard. De hond vindt er altijd een konijn om achteraan te rennen, en ik weet er een paar verwaarloosde appelsienbomen staan. Hun takken en bladeren groeien alle kanten op; tussen de bloesems hangen hun laatste vruchten te rijpen. Ik pluk een paar appelsienen, prop ze in de zakken van mijn jas, roep de hond.

Wanneer we terugwandelen valt het me op hoeveel vogels ik hoor, en hoeveel verschillende gezangen. Natuurlijk, denk ik. Er zijn geen auto´s op de weg. Geen geraas.

Enkel fluitende vogels.

De blauwe lucht boven mijn hoofd.

Een appelsien in mijn jaszak.

My great little escape. 

 

 

 

32 gedachtes over “Corona Chronicles: day 22

    1. De smaak hangt af van boom tot boom, maar ze smaken inderdaad heel erg lekker 🙂 Ik eet geen appelsienen meer wanneer ik in België ben, want dat is zoals frisdrank drinken waar de prik uit is. Dat smaakt maar plattekes.

  1. Zomaar appelsienen van de boom kunnen plukken, dat klinkt ongelooflijk leuk. Een ‘verborgen’ tripje waard👍.
    Hier komt ook steeds meer controle, ik vind het zo onwerkelijk, en dan hoor je dat mensen mensen verklikken. OH help, waar gaat dit heen!?!?

  2. Ik verwacht een volgende aflevering van je kroniek, waar je schrijft vanuit je cel.
    De guardia civil is onverbiddelijk met stoute meisjes die op de koord dansen van het toelaatbare!
    Appelsienen stelen, ben je niet beschaamd 🙂 ?? (heb je er ook één voor mij meegebracht?)

    1. De vraag is: is dta stelen als het bomen zijn waar de eigenaar niet emer naar omkijkt en waarvan het fruit anders op de grond zou vallen? Misschien heb ik die appelsienen juist gered? 😉

  3. Mijn oma is tijdens de Grote Oorlog gepakt door de plaatselijke champetter in Dentergem (West Vlaanderen) omdat ze een appel had geplukt in een boomgaard in hun buurt. Ze heeft een nachtje op het politiebureau doorgebracht.
    Toen ze mij dit verhaal vertelde was ik een jaar of twaalf – denk ik. Ik kon mijn oren niet geloven … mijn oma !?!?!
    Door jouw appelsienen-verhaal moest ik daar weer aan denken.

    1. Zo´n schattige anekdote, ik zie u zo als twaalf-jarige daar helemaal van onder de indruk zijn 😀
      En allez seg, een nacht in de cel om een appel te hebben geplukt! Harde tijden waren dat…

  4. Zelfs hier is het meestal muisstil. Gisteren stonden we op het balkon aan de kant van de Ring om 21u een sigaret te roken, en da’s een stilte die je zelfs in het midden van de week in het holst van de nacht niet kreeg.

      1. Inderdaad, gisteren had iemand foto’s en video’s van zaterdagavond in de binnenstad gepost: geen levende ziel, muisstil. Very weird.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s