Corona Chronicles: day 27

Een paar dagen geleden kreeg ik een nieuwsbrief in mijn mailbox met als thema “afscheid”. De brief was geschreven door Judith van der Wildt (@jvanderwildt voor de instagrammers onder u) (*), en ter inleiding van deze post wil ik haar graag even citeren:

“[Afscheid] is een thema dat, met het ontstaan en de verspreiding van het Coronavirus, ongevraagd in een nieuwe gedaante onze levens is binnengekomen. Misschien herken je gevoelens van onrust, frustratie of verdriet bij jezelf op dit moment.

Grote kans dat daar een afscheid aan ten grondslag ligt.

De Stille Week of Lijdensweek (de week voor Pasen) waarin we ons begeven, geeft nog een extra dimensie aan het thema.

Voor velen gaat het over afscheid nemen van een dierbare. Maar afscheid heeft niet alleen met de fysieke dood te maken. Het gaat ook over afscheid nemen van plannen die je had gemaakt en doelen die je wilde realiseren, zoals het starten van een bedrijf of vaker naar de sportschool gaan. Over afscheid nemen van datgene waar je naartoe hebt geleefd en je op hebt verheugd, zoals een vakantie, een dagje strand bij de eerste lentezon of een koffie bij je favoriete koffietentje.” 

Vandaag is het 8 april: een datum waar ik al ongeveer een half jaar naar aan het aftellen was. Vandaag zou ik met dochterlief op de vlieger naar België zijn gestapt. In mijn agenda staat vrolijk neergepend bij welke vrienden en familieleden we wanneer zouden blijven slapen. Verjaardags,- en geboortefeesten, etentjes en uitjes, het lag al allemaal zo goed als vast. Maar kijk, het mocht niet zijn.

Ik heb zeer bewust afscheid genomen van die plannen. Ze in mijn handen gehouden en even gehuild.

En toen was het voorbij. Want dit was geen nieuwe les, ik weet al wel langer dat je extra dankbaar moet zijn om wat je wel hebt. Wat er in het verschiet ligt, dat weet je immers nooit.

En ook: zolang ik afscheid moet nemen van reizen in plaats van mensen, prijs ik mezelf uiterst gelukkig.

 

(*) Wie ook graag de nieuwsbrieven van Judith ontvangt, kan dat via deze link!

 

 

 

 

 

45 gedachtes over “Corona Chronicles: day 27

  1. Zeer wijze woorden. Ik krijg het “op mijn sijsjes” wanneer ik mensen hoor klagen en zagen over ’t feit dat ze misschien niet op vakantie kunnen gaan deze zomer. Let wel, ik snap wel dat dat vervelend is, maar het getuigt van weinig empathie om daar over te beginnen klagen in een wereld waar mensen zich zorgen maken over de gezondheid van hun geliefden. Ik hoop dat die trip er volgend jaar dan wel van komt voor jou en je dochter.

    1. Ja, zo is dat, absoluut. Of als je denkt aan wat deze toestand aanricht in sloppenwijken of vluchtelingenkampen. Dan is een vakantie toch wel een peuleschil. Wij in het rijke westen mogen best een beetje strenger zijn voor onszelf.
      Wat ons betreft, denk ik dat we dan met kerst gaan, dan kunnen we de feestdagen doorbrengen met de Belgische familie. Dan kan de papa gelijk mee 🙂

  2. Tegelijkertijd mag je dat best wel even een tegenvaller vinden, die geannuleerde plannen. Vakantie naar de zon of bergen is toch nog net iets anders dan familie en vrienden weerzien, in mijn beleving. Wij gingen morgen vertrekken, de schoonzus ging overmorgen trouwen, we gingen vrienden en kindervriendjes weerzien en voor het eerst in twee jaar gingen de kinderen de uitgebreide familie weerzien. Nu wordt het waarschijnlijk zomer 2021 voor poging 2 van de trouw, zonder feest dat mijn kant de dag erna samenbrengt en wie weet of we onze oma’s ooit nog zullen zien (manlief werd minstens evenveel opgevoed door zijn oma als door zijn ouders). Dat is nog steeds een peuleschil in vergelijking met anderen en dat beseffen we heel goed. Toch mogen we best wel wat tijd voor nemen om afscheid te nemen ervan. Binnen de nieuwe grenzen van het dagelijks leven kan ook het kleine groots worden als het geen aandacht krijgt. We leven in een spagaat met afscheid nemen en het daar moeilijk mee hebben en terzelfdertijd ontzettend opgelucht zijn het dat maar is omdat het zoveel erger kan.

    Ik ben wel heel blij te lezen dat jij en je omgeving nog gezond zijn! Dat is goud waard en waarderen we nu des te meer.

    1. Ik weet het, hier zitten we in dezelfde situatie. Neefjes en nichtjes maar één keer per jaar of om de twee jaar zien, en elke keer als ik mijn grootmoeder zie, weet ik dat het de laatste keer geweest kan zijn. Van twee van de drie grooutouders die gestorven zijn, ben ik niet naar de begrafenis kunnen gaan (had niks met corona te maken, want da´s al jaren geleden, maar had ook te maken met de afstand en praktische probelmen daaromtrent). Zodra ik weer in België was, heb ik een moment en een plaats egzocht waarop ik afscheid van hen kon nemen. Ik stond ervan versteld hoeveel verdriet er toen boven kwam. Het is echt nodig, dat emotioneel afscheid nemen. Je moet daar echt ruimte voor maken, want het is pijn waar je door moet, die je moet aandacht geven om ze nadien iets beter te kunnen loslaten.
      En met plannen is dat ook zo, want uiteindelijk zijn dat zaken waar we ook een soort band mee hebben, omdat we er aandacht hebben aan gegeven en ernaar uitgekeken. Dus dat bedoel ik hier ook, dat we daar zeker droevig om mogen (misschien zelfs moeten?) zijn. Maar ik vind ook dat we moeten oppassen dat ons verdriet niet teveel naar zelfmedelijden neigt, dat is wat ik bedoel in een van de commentaren hierboven, met dat we best een beetje streng voor onszelf mogen zijn. Ik wete niet of ik het hiermee beter heb uitgedrukt?

      1. Je hebt je helemaal perfect uitgedrukt en ik herken het helemaal. Manlief kon geen vlucht meer vinden om vorig jaar naar de begrafenis van zijn opa te gaan, praktische problemen hebben meer impact als je verder weg woont. Ik dacht vooral aan het verschil tussen een vakantie afzeggen en het afzeggen van het soort plannen die jullie en wij hadden. Ik dacht dat ik al afscheid genomen had van de plannen die we hadden, maar nu het zover is er toch verdriet om zoveel misgelopen knuffels en nabijheid. Aandacht geven aan die gevoelens helpt om ze los te kunnen laten. De lijn tussen verdriet en zelfmedelijden is inderdaad vaak dun, het is gemakkelijk om daarbij je eigen grote hoop privileges uit het oog te verliezen. Je bewust zijn ervan helpt hier alvast om aan de goede kant van die lijn te blijven, of er vrij snel naar terug te keren. Veel liefs voor jullie daar, met extra virtuele knuffels erbovenop om die andere te compenseren 🤗

      2. Ja, dat is het he: uiteindeljik gaat het om de mensen die je zal missen en hun nabijheid. Je mist het sociale contact, niet zozeer de vakantie. Op die manier zou ik eigenlijk die laatste zin uit de post moeten herzien, want zo is het afscheid nemen van een reis dus eigenlijk wel een soort van (hopelijk maar tijdelijk) afscheid nemen van mensen…
        Jullie ook veel liefs en sterkte gewenst! Ik heb gelezen over jullie eerste minister, dat is knap zeg: https://time.com/5816126/irish-prime-minister-doctor-covid-19/

      3. Ons opperhoofd is de max hé 😀 Zijn medische achtergrond is volgens mij de grootste reden voor de aanpak hier. Als je vriend, ouders, zussen en een groot deel van je vriendenkring in de zorg werkt, is het gemakkelijker om volksgezondheid voorrang te geven op economie. Hij heeft alleszins niet gewacht tot de medische sector zich roerde om in actie te schieten. Nu is er bijvoorbeeld nog geen sprake van het versoepelen van de maatregelen, niet voordat dat de volksgezondheid echt niet meer in gevaar brengt. En dan doet hij bij elke speech nog een motiverende peptalk ook… Hoe langer de crisis duurt, hoe meer ik fan wordt van hem 😀

      4. Waw, fantastisch! Dat soort leiders geeft een mens moed! Ik zei het weken geleden al he, dat ik onder de indruk was van de aanpak van Ierland. Nu begint die puzzel in elkaar te vallen. Ja, ik ben mee fan 🙂

      5. Ik ging net reageren dat ik die laatste zin heel mooi vind, maar dat je in dit geval toch ook een beetje afscheid moet nemen van mensen. Niet definitief – gelukkig maar! -, maar wel afscheid van tijd met die mensen, die je anders wel zou gehad hebben. Terwijl je daar als migrant sowieso al pakken minder van hebt dan wie blijft (even ervan uitgaande dat er goede familierelaties zijn en iedereen regelmatig op bezoek gaat natuurlijk). Maar nu zie ik dat jullie er al op ingegaan zijn 🙂
        ’t Is inderdaad een dubbele he: enerzijds gebeurt er zoveel ergers, kan het evengoed zijn dat je definitief afscheid moet nemen en dan is dit allemaal niet zo erg. Maar tegelijk is het gewoon ook klote, dat je familie die je al een hele tijd niet meer gezien hebt, nu nog wat langer niet gaat zien. Ik vind het mooi hoe je er mee omgaat, dat verdriet toelaten, maar het je niet laten verzwelgen.

      6. Ja,dat is zeker zo: we zien ze nu nog minder, en nu zien we zelfs onze Spaanse familie niet meer… Langs de andere kant merk ik dat ik dta tot hiertoe wel tamelijk goed verdragen heb, ik denk omdat ik er al een soort van ervaring in had. En ik denk ook vaak aan wat ik hier van Zuid-Amerikanen heb gehoord: die mensen zien hun familie vaak jarenlang niet, gewoon omdat de tickets om naar daar te vliegen te duur zijn. Dat heeft bij mij het referentiekader wel zwaar verbreed. Wat niet betekent dat het daarom minder erg is natuurlijk. Vooral kinderen niet zien vind ik heel moeilijk, want die groeien zo snel op, en je mist zo ontzettend veel. Ja, de kinderen niet zien, dat vind ik nog het ergste.

  3. Door verdriet te hebben en toe te laten over wat je verliest kun je het loslaten. Als je alles wegwuift omdat er zoveel ergere dingen zijn dan blijft er een brok onverwerkt zitten. Je zegeningen tellen gaat beter na je rouw om wat je verliest.

    In de reacties lees ik over je plannen nu om met kerst naar je familie te reizen. Ik hoop dat dat je moed geeft in de nog steeds voortdurende lockdown bij jullie

    1. Dat is wat ik bedoel met deze post: je moet je verdriet recht in de ogen kijken, erom rouwen, en het dan (beetje bij beetje) loslaten. Het heeft geen zin om erin te blijven hangen, In die zin vind ik het onze plicht om op de hoogte te blijven van wat er allemaal in de wereld gebeurt, want dat schenkt je perspectief, en dat helpt ons om erover heen te komen. Het gewoon wegduwen is inderdaad ook niet goed, en dat lijkt me het meeleven met anderen ook in de weg te staan. Want dan krijg je reacties als “als ik dit kan, dan moet jij ook niet zeuren”. Dat helpt natuurlijk ook niet 🙂

      1. Wow, en jij loopt marathons; petje af !

        Wat een lijdensweg, die operaties… Lijkt me echt super-eng om zoiets te moeten meemaken. Aan je gezicht geopereerd moeten worden is al eng, maar in je oog, dat lijkt me helemaal gruwelijk.
        Dapper van jou, hoe je ermee omgaat!!

      2. En ook; het is inderdaad zeer moeilijk voor ons mensen om ons in te leven in het leed van een ander. Jammer genoeg begrijpen we het meestal pas wanneer we zelfs iets dergelijks meemaken :/

  4. Je bent een ‘mooi mens’ Kathleen! Het doet deugd zo’n gedachtengangen te lezen. Ik vergelijk dit met wat ik gisteren van commentaren las op Facebook: in onze plaatselijke supermarkt hadden mensen hun wegwerphandschoenen naast de vuilbak en aan de overkant van de straat gegooid. Iedereen zat te kankeren en veroordelingen naar elkaar te sturen. Werd ik zo moedeloos van.
    Daarom doet dit zo’n deugd! Dankjewel!!!

    1. Wat droevig 😦 Ik heb de indruk dat een crisis als deze alles uitvergroot: de goede eigenschappen van mensen komen extra in de verf te staan (zoals al die solidariteitsacties), terwijl de vervelende kanten van mensen extra vervelend worden. En dat laatste werkt natuurlijk heel demotiverend op de anderen. Hou moed! Kan je je buurvrouw nog zien, al is het maar vanuit het raam?

      1. Ja jong!🥰 Elke avond om 20 u spreken we af samen met nog enkele andere buren. Buurman blaast op een grote toeter als het tijd is. Tot in de straat naast ons horen ze dat. De vraag wie dat toch altijd deed, verscheen op FB.😂. Dan spelen we 1 liedje, ieder op toer kiest welk en dan roepen we naar elkaar. Mijn buurvrouw ( en zus en beste vriendin) kikkert daar enorm van op. Daarom blijven we dat doen.
        Lukt het nog bij jou Kathleen om de moed erin te houden? Ik heb het even moeilijk gehad maar dankzij mijn werk, heb ik ‘een tweede adem gepakt’. Ik ben echt blij dat ik in de zorg werk en tenminste iets kan doen eraan. Een mens is niet graag machteloos hè …

      2. Wat een mooi ritueel hebben jullie daar in de straat! Prachtig dat jullie op die manier elkaar opmonteren 🙂 Dat soort dinegn maakt zo een groot verschil he…
        Ik had het deze week wel lastig, het ging moeilijker dan dan de vorige weken. Maar vandaag gaat het weer beter: ik ben om noten gegaan bij de mevrouw van de markt, ben met de hond gaan wandelen, en zo meteen heb ik les online. Dat brengt toch wat structuur in de dagen, op die manier lijkt alles meer normaal. Ik heb ook met een vriend gebeld, dat doet altijd deugd.
        Hartverwarmend hoe jij over je werk praat, trouwens. Ik ben zo blij dat jullie eindelijk meer appreciatie krijgen. Ik hoop maar dat men beseft dat jullie dat altijd al verdienden, niet alleen nu tijdens een crisis!

  5. Je hebt inderdaad geen reden tot klagen in vergelijking met zoveel anderen, maar je mag gerust flink ontgoocheld zijn omdat iets niet doorgaat dat voor jullie toch wel heel belangrijk is. Iets waar je een heel erg naar uitkijkt.
    Laat de rouw toe en kijk dan naar de toekomst. Dit blijft niet duren.

    1. Geen zorgen, ik heb gerouwd, hoor. En ik weet heel goed dat ik best verdrietig mag zijn om iets wat voor mij belangrijk was, hoewel er veel mensen op de wereld in ergere omstandigheden zitten. Maar het in proportie zien helpt me om er niet te lang in te blijven hangen, want daar help ik mezelf natuurlijk ook niet mee vooruit. Het mooie is: je echte vrienden blijven je vrienden, ook al heb je elkaar in geen jaren gezien. Die wetenschap helpt enorm 🙂

  6. Affodil

    Mijn eerste baas zei ooit tegen mij:”Kijk niet teveel achterom, want als je achterover in de toekomst valt heb je er ook niet veel aan” Ik was toen een snotneus van 22 en snapte het niet echt. 44 jaar later besef ik wat een wijs man hij was.

  7. Klopt! Het is zo vreemd… ik had precies onbewust nog niks van plannen gemaakt voor april, mei en verder… behalve een paar optredens. Maar ik had niks van plannen met vrienden of reisjes. Het was precies alsof ik het wist want normaal staat mijn agenda al maanden op voorhand vast.

    Het moet pijnlijk zijn om te zien dat je je familie en vrienden nu niet kan zien en ook niet om te weten wanneer het wel weer kan.

    1. Serieus? Dan staat jij misschien wel goed afgesteld op de energieën van deze aarde, zodat je stiekem al iets voorvoeld had 😉

      En ja, het is niet leuk natuurljik, dat we zo lang meten wachten. Maar echt nieuw is die situatie nu ook weer niet, dus het valt wel mee. Extra tijd om kadootjes te maken he 😉

  8. Het klopt helemaal, dit is de verstandige manier om ermee om te gaan. Het is alleen waar ik nog steeds mee bezig was, het rouwen om het verlies van mijn gezondheid, en alle mogelijkheden en vrijheid die ik daarmee verlies. En nu moet er met deze crisis nog meer vanaf. Wat weer in het niet valt bij het verlies van het leven zelf, bijvoorbeeld.
    Goed om dit door te laten dringen, je hebt een mooi punt gemaakt.

    1. Ja, het verlies van je gezondheid, dat moet enorm zwaar zijn. Ik heb zelf ook een soort rouwproces meegemaakt toen ik afscheid moest nemen van alle dingen die ik niet kon doen omdat ik anders teveel migraines kreeg. Dat is waarschijnlijk maar een fractie van wat jij meegemaakt hebt, maar ik begrijp dus wel hoe gezondheid ook iets is wat zeer kostbaar is, en dat vrijheid daar heel erg mee samenhangt. En daarvan afstand moeten nemen, moet bijzonder zwaar zijn.

      1. Natuurlijk is alles relatief. En voor de één zijn andere dingen belangrijk dan voor de ander. Er zijn dingen die ik vreselijk mis, die anderen sowieso nooit deden… hoe erg kan het dan zijn hè. En dan relativeer je maar weer. Zoals nu, in de crisis, zijn er mensen die sowieso al nooit naar buiten konden. Kan ik me niks bij voorstellen….😳 Zo zie je maar weer…

      2. Da’s een interessante opmerking. Wat de ene geweldig mist, kan een ander inderdaad zonder problemen missen. Ook goed om bij stil te staan. Misschien moeten we daarom altijd eerst vragen: hoe is dit voor jou? Want zelf ga ik er bijvoorbeeld nogal snel vanuit dat wat voor mij moeilijk of makkelijk is, dat voor een ander ook is 🤔

      3. Tja, en in hoeverre kunnen we dat überhaupt? Kan een ander begrijpen hoe het is om migraine te hebben bijvoorbeeld? En iemand die het ook heeft? Die het weer anders ervaart? Moeilijk hoor. Maar inderdaad een mooie vraag.
        Pfoe. Blijft heel interessant allemaal, boeiende gesprekstof!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s