Corona Chronicles: day 28

Vanmiddag belde ik een vriend op die in Valencia woont. Aangezien hij deze quarantaine op een klein appartementje zonder terras of balkon moet doorbrengen, vroeg ik: “Hou je het een beetje uit, zo tussen vier muren?”

“Laat ons zeggen dat het uitje naar de supermarkt het hoogtepunt van de week is,” antwoordde hij. “Over het algemeen red ik me wel, maar er zijn dagen waarop het lijkt alsof het huis krimpt. Alsof de ruimte om me heen almaar kleiner wordt.”

“Zoals bij Alice in Wonderland!” riep ik uit. Ik vertelde hem over hoe ik in het klassieke verhaal van Lewis Carroll een metafoor voor de coronacrisis zag, en we moesten er allebei om lachen.

Later op de dag kreeg ik een bericht van een andere vriend. Hij stuurde me een foto van een jong aloe vera-plantje in een bloempot. “Hij heet Marc,” schreef mijn vriend, verwijzend naar de plant. “´s Morgens doet ie een beetje vervelend, maar voor de rest van de dag is hij aangenaam gezelschap.”

Pratende planten: check.

We zijn in Wonderland!

 

 

 

 

27 gedachtes over “Corona Chronicles: day 28

  1. Voor mensen die alleen zijn moet dit inderdaad nog moeilijker zijn. Mijn mama wou vorig jaar het huis verkopen en op een appartement gaan wonen, terwijl haar woning gewoon pal in ’t centrum ligt, me een bakker over de deur en een supermarkt op 100 m. We hebben dat uit haar hoofd gezet. Ze is nu wreed content van iedere dag in de tuin te kunnen bezig te zijn (ik weet niet of haar planten praten).
    Ik vermoed dat er ondertussen in Spanje toch een soort van optimisme over de cijfers bestaat… (en bij jou ook?)

    1. Jullie hebben haar daarin goed geadviseerd! Zeker die dagelijkse kleine contacten zijn heel erg belangrijk voor je gezondheid, daar heb ik lang geleden iets over geschreven, maar ik kan het niet dadelijk terugvinden…
      En ja, die dalende cijfers zijn echt een enorme opluchting. Nu krijgen we het gevoel dat we tenminste over het ergste heen zijn, en dat we weer een beetje vooruit kunnen denken. De strijd is nog niet gestreden, natuurlijk, maar ik voel wel dat men dit wil volhouden, en wanneer je dan hoort dat het effectief langzaamaan beter gaat, dan geeft dat veel moed.

    1. Dat is een inetressante observatie. Op welke manier zijn ze anders?
      En het zou goed kunnen dat het me meer beïnvloedt dan ik denk -ik vermoed dat we de ware impact van dit soort situaties moelijk kunnen inschatten wanneer we er middenin zitten, en het is ook vaak zo dat iemand van buitenaf vaak beter opmerkt wat er speelt dan de persoon zelf.

      1. Ze zijn intiemer. Je schrijft korter, meer ingezoomd op bepaalde ervaringen die je nu hebt die uniek zijn voor jou…de sinaasappelbomen, de verjaardag, de plant Max

      2. Ja, da´s waar… Inzoomen, da´s een goed woord. Ik begon met het verlopen van de dagen te merken dat ik soms dacht “waarover ga ik vanavond schrijven”, maar dat ik er een soort van vertrouwen in begon te krijgen dat ik gedurende de dag iets als een zaadje zou aangereikt krijgen, waaruit dan tegen de avond een verhaal groeide. dat is elke dag opnieuw gebeurd: soms werd het me aangereikt door een situatie, soms kwam het in een gesprek. Dan dacht ik: kijk, daar is het!
        🙂

  2. Ik leef echt mee met mensen die nu op een appartementje wonen! Wat als één van de oplossingen in de klimaatcrisis gezien wordt (dichter bij elkaar gaan wonen op appartementen, allemaal in het centrum) daar heb ik nu nog meer mijn twijfels over. We zouden de mensen moeten kunnen overtuigen dat het belangrijk is hun tuin als natuurgebied te behandelen … denk ik zo …

    1. Da´s lief 🙂 Maar da´s ook niet vanzelf gekomen hoor… Da´s het resultaat van jarenlange ervaring met afspraken moeten afzeggen wegens ziekte. Het voordeel is dat je dat dus wel gewoon wordt, kennelijk 😉

  3. Dat moet erg moeilijk zijn om in een appartement opgesloten te zijn, laat staan alleen… We hebben sinds 2 jaar een huis met tuin en ik ben daar zoooo dankbaar voor nu. Ineens vergeet ik al die keren dat ik tegen mijn goesting moest wieden, nu ga ik met plezier een rondje onkruid uitdoen! (PS. Aloë Alouette hier wil graag de groetjes overbrengen aan Aloë Marc!)

  4. Mijn zus haar zoon woont nu ook in Spanje op een klein appartement… wat erg dat jullie niet even zo maar buiten mogen wandelen. Maar aan de andere kant, beter zo want hier wordt er nog vaak gewandeld of gefietst waarbij afstand houden niet altijd mogelijk is…

    1. Ja, da´s dan wel het voordeel dat we hier hebben: het is erg duidelijk en iedereen is gelijk voor de wet. Ergens geeft het ook wel vertrouwen: je krijgt het gevoel dat ze al het mogelijke doen om de verspreiding tegen te houden. Ik heb iemand deze week horen zeggen: “de politici willen ons expres zo lang mogelijk binnenhouden”, maar dat lijkt me klinkklare onzin, want geen enkele overheid wil de economie op het spel zetten tenzij het alternatief erger is.

      1. Ja, maar wel triest voor mensen zonder balkon of terras…
        Dat is zeker!! Lijkt me ook beetje vreemd dat politici dat zouden doen… daar is toch geen enkele reden toe.

  5. Affodil

    Voor mensen die alleen wonen en het huis niet uit kunnen/mogen, is dit een moeilijke tijd. Ik bel elke dag met mijn moeder en zij belt ook veel met vriendinnen. Maar afgelopen vrijdag had ze het toch ook moeilijk. Het was haar de dag ervoor niet gelukt haar korte wandelingetje te maken in de straat, ze had teveel rugpijn. En ook bij haar kwamen de muren gevaarlijk dicht bij elkaar.

    1. Ik zie bij mezelf en de mensen hier (op veilige afstand) om me heen dat het nu erg zwaar begint te wegen. Gelukkig zien we in de cuhfers dat de neerwaartse trend is ingezet. dat geeft moed…
      Ook je moeder veel moed gewenst ❤

  6. Hihi, die aloe vera Marc die ’s ochtends een beetje vervelend doet, daar stel ik mij nu zo’n Van Ostaijen-achtige plant voor die ’s ochtends de dingen gaat groeten, maar daar zo lang mee doorgaat dat het een beetje vervelend wordt 🙂
    Gaat het beter met die vriend in Valencia? Hopelijk kan hij ondertussen ook al eens buitenkomen! (of zijn het enkel kinderen – met ouders – die dat mogen?)

    1. We mogen buitenkomen! Er zijn uurrosters voor de volwassenen, de kinderen ende bejaarden. En de mensen schijnen zich dara tamelik goed aan te houden. Dus ja, langzamerhand wordt het hier voor iedereen een beetje makkelijker 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s