Corona Chronicles: day 32

Eerst en vooral: een zo vrolijk mogelijk Pasen gewenst aan jullie allemaal!

Laat mij beginnen met toe te geven dat ik een héél klein beetje vals gespeeld heb tijdens mijn medialoos weekend: ik heb namelijk twee keer per dag de berichtjes op whatsapp gecheckt (ik was bang dat er anders een paar mensen erg ongerust gingen worden). En zodra de wijzer op zondagnacht over de twaalf ging, ben ik wel meteen gaan kijken wat ik gemist had. 

Maar voor de rest ben ik bijzonder braaf geweest. En dat was niet zo moeilijk; het was zelfs een opluchting. Want wat worden we dagelijks toch enorm vaak afgeleid door dat kleine, zwarte apparaatje, dat daar als een Tamagotchi ligt te zoemen om aandacht. Ik weet dat je daar niet op hoeft te reageren, maar als je er niet op mag reageren, wordt het toch veel makkelijker om het ook daadwerkelijk te negeren.

Bovendien was het ook een goede zaak wat af te kicken van het lezen van kranten. Want dat begon wat aan het ongezonde te grenzen. Ik zit immers met het gevoel dat er iets groots en ingrijpends aan de gang is, maar dat ik heel weinig zicht heb op wat er nu werkelijk aan de hand is. Want die getallen alleen lijken me maar het topje van de ijsberg, en al die loze krantenkoppen gaan niet veel dieper. Daarom schuim ik elke dag de nieuwswebsites af, pluis de kranten uit, op zoek naar puzzelstukjes die de tekening van het geheel duidelijker maken. Ik vind het absurd hoe weinig we weten over wat er momenteel naast onze deur gebeurt. Maar niemand heeft een duidelijk zicht op de storm wanneer je er middenin zit; misschien ben ik gewoon te ongeduldig.

Ik wil nu al het boek lezen dat over tien jaar over de coronacrisis geschreven zal worden.

Daar een weekendje vrijaf van nemen, deed deugd. Ik stond niet meer als een verdwaasde Alice in Wonderland naar wegwijzers te zoeken; ik ging gewoon mee thee zitten drinken en absurde liedjes zingen. Mandala´s haken. Films kijken.

En nu is het maandag en kan ik de waanzin weer aan.

 

 

 

 

 

 

 

38 gedachtes over “Corona Chronicles: day 32

      1. Dat is waar. En ik heb nog wel het fatsoen om mijn telefoon te negeren als ik in gezelschap ben. Maar nu in deze tijd vind ik het een zegening!

  1. Ik stel me ook voor hoe er nadien zal worden over gepraat. Ik vrees nu al de vele persoonlijke getuigenissen. Daar moet ik mij wat voor afsluiten want ik kan er slecht tegen.
    De vele dagelijkse cijfers… ik vrees dat ze momenteel niet meer te vatten of voor te stellen zijn. Mensen worden er een beetje immuun voor… om in de terminologie te blijven. Samen met het afvlakken van de curve, vlakken ook hun gevoelens hiervoor af waardoor je dat meer roekeloze gedrag krijgt. Zolang het niet in hun familie gebeurt… blijft het veraf. Vooral voor jongeren. Dat baart me zorgen.

  2. Ik neem nog wel eens een schermdetox maar momenteel doet het me juist goed. Ik volg de Volkskrant en het 8 uur journaal en het RIVM op Twitter over Covid en dat is ruim voldoende en geeft een brede kijk

    1. De Volkrant kan ik niet lezen, want dat zijn allemaal betaalde artikels. Alleen in De Telegraaf kan ik een paar dingen gratis lezen. Van de Belgische kranten volg ik vooral De Morgen en soms De Standaard. En op CNN, de BBC en The Guardian kan je gewoon alles lezen, dus daar kijk ik meestal ook wel eens door. En van de Spaanse kranten lees ik vooral El País, en soms El Mundo. Da´s echt wel een beetje teveel he…

      1. De Telegraaf wil ik niet lezen 😂 en be Belgische kranten zitten voor mij vaak achter een betaalmuur. Ik lees wel eens iets van buitenlandse kranten maar toch niet noemenswaardig en dan ook meestal geen nieuws

  3. Welkom terug 🙂
    Ik had voor de crisis gezonde telefoon- en desktopgewoonten maar nu is het vlees zwakker. En neen, het doet geen deugd voor de mentale gezondheid om helemaal bij te zijn met dat nieuws en om meermaals per dag op fb tijd te zitten verdoen… Wel iets goeds is die Post-Corona Movement waar ik vertalingen voor doe. Sprankje, halmpje om aan vast te klampen.

  4. Ben toch blij dat je er weer bent. Ik gun je van harte je offline-tijd, sterker nog, ik beveel het aan, maar ik vind het zo fijn om je stukjes te lezen.. Het geeft me een beetje gevoel van verbinding, ik herken zo veel in je verhalen! En ook een beetje verbinding met m’n zus, die ook in Spanje zit, alleen en met nauwelijks middelen, voor wie ‘buiten’ en wandelen haar enige en grootste goed was, ik maak me zo’n zorgen…

      1. Ze zijn welgemeend 😊…
        Ze zit in het noorden van Ibiza, in de buurt van Sant Joan de Labritja, maar heeft geen woning. En zonder reizigers helemaal geen geld…😥

      2. Waw, op Ibiza… Wel rot dat ze vast zit :/ Maar op zich is het op een eiland misschien net minder problematisch, omdat het een kleinere gemeenschap is? Alleszins denk ik dat dit over een paar weken wel gepasseerd zal zijn. Ik duim ondertussen mee voor haar…

      3. Ja dank je, ik hoop het ook voor jou… Het is bizar hoe streng de politie is, ze controleren overal, en ze kan echt geen bekeuring betalen!

  5. Blij dat het deugd deed! Ik probeer ook wat meer afstand te nemen van mijn gsm, dit doe ik door via een app bomen te planten en dan probeer ik ook daadwerkelijk niet te kijken (want de meldingen komen wel gewoon binnen). En het nieuws volg ik al een pak minder dan in het begin en het geeft veel meer rust zo.

  6. Affodil

    Ik heb er doorgaans helemaal geen probleem mee om mijn gsm op “niet storen” te zetten. Doe ik sowieso ’s avonds. Alleen een paar nummers komen daar doorheen, zoals familie.
    Als wij in een restaurant of zo zijn, of als we gaan wandelen, fietsen of vogels kijken, dan gaat ie gewoon in vliegtuigmodus. Je zal maar een dik kwartier in de weer zijn om die éne zeldzame natuurfoto te maken en dan gaat natuurlijk net die rottelefoon voor een onnozelheid die nog gerust een jaar had kunnen wachten!
    Ik zet ‘m niet graag helemaal uit voor noodgevallen. Dan moet je nog eerst gaan opstarten (gaat tergend traag) en deblokkeren etc. Dat is een restantje van toen ik in een Spaanse canyon een dubbele enkelbreuk opliep. Ik raakte gelukkig niet in paniek – integendeel – maar als je dan dat ding weer aan de praat moet krijgen, ben je het haasje!

    1. Hier ook: ik zet de telefoon graga gewoon op vleigtuigmodus, maar mijn man vroeg me dat alleen te doen wanneer we alledrie thuis zijn, want anders kan hij of de school me niet bellen in geval van nood. En daar heeft hij natuurlijk gelijk in.

      1. Affodil

        In “niet storen”-modus komen oproepen van contacten wél door. Anders zou ik hem zo ’s nachts niet kunnen zetten, want ik moet bereikbaar zijn als er met mijn moeder wat scheelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s