Corona chronicles: day 39

Het is half drie ´s nachts en ik kan niet slapen.

Zoveel onrust in dit lijf, en ik weet wat het medicijn is: morgen er een paar uurtjes alleen opuit trekken. Met de metro naar de stad, chocolademelk met slagroom drinken in een rustig café, dan naar de mooie, oude stadsbibliotheek.

Dan zou ik zo weer de oude zijn.

Of een repetitie. Gewoon met z´n vieren twee uur lang opgaan in de muziek. Alles eruit zingen. Genieten van de solo´s van mijn kompanen. Daarna langs de bakkerij aan het station van Benimaclet voor een stukje worteltaart en dan de metro op.

Meer heb ik echt niet nodig.

Maar ik heb het zo hard nodig.

Jezus Christus, hoe lang gaat dit nog duren.

 

 

 

45 gedachtes over “Corona chronicles: day 39

  1. Ik zou zeggen: reis in je hoofd. Dat kan het virus niet van je afnemen. Misschien zitten er wel kortverhalen in je hoofd met de plekken of activiteiten die je een fijn gevoel geven als insteek.

    Hou je goed.

    1. Ik denk dat ik erg makkelijk vanachter mijn tafel zou kunnen reizen, maar het probleem is dat het deze dagen erg moeilijk is even alleen te zijn. maar ik heb vandaag een plan gemaakt om wat terrein af te bakenen, en in Daar terrein ga ik dan mijn reisjes maken 😉
      Dankjewel voor je idee 🙂

  2. ‘Het gevoel met een enkelband rond te lopen’, I know…
    Alles eens van je afschrijven doet deugd. Dat heb je nu gedaan, om half drie ’s nachts, of zoiets. Ik wou dat mijn bestseller: ‘Hay un mono en mi baño’ al was uitgekomen, dan kon ik een exemplaar opsturen om je wat op te beuren…
    Moed houden!

    1. 🙂
      Daarom heb ik inderdaad midden in de nacht de computer aangezet, om het van me af te schrijven, en het heeft inderdaad geholpen.
      Jouw boek, is dat een vervolg op “Hay un orangután en mi cuarto”?

  3. Overdag heb ik iedere keer weer het gevoel dat het gaat. Maar ergens na een uur of vier nachtrust wordt ik wakker (zo ergens tussen 2u30 en 3u30). Onrustig. Piekerend. Niet in staat terug in slaap te geraken tot ergens 5u30 voor een laatste hazenslaapje. Pffff.

      1. Dat heb ik dus hierbij gedaan he 🙂
        Plus die beker melk en een beetje haken. Ben tegen vier uur in slaap gevallen, en vandaag zo moe dat ik vast veel sneller inslaap…

      2. Niet fijn… Beetje fysiek bezig proberen te zijn vandaag en dan zou je wel eens als een blok in slaap kunnen vallen 🙂 Een avondwandeling doet me echt goed, beter dan scherm staren 🙂

    1. Ja, heel herkenbaar. Ik heb ook soms het gevoel dat ik mezelf voorhoud dat het allemaal wel goed gaat, maar dat ik onbewust echt wel een paar basic dingen mis, en dat dat gemis dan via dat soort onrust van zich laat horen.

      Jij en ik zijn trouwens niet de enigen die last hebben met slapen, voor zover ik van vrienden heb gehoord. Hopen maar dat het snel weer beter gaat…

  4. Jammer genoeg zo herkenbaar. Dat is de enige troost die ik je kan geven, je staat er niet alleen voor of middenin. Het gebrek aan vooruitzicht of zekerheden maakt het moeilijker.
    Ik vind dus niet echt moed-woorden……

  5. Alvast een datum hebben waarnaar we kunnen uitkijken om weer vrij te zijn, het zou al heel veel schelen voor de gemoedstoestand.
    Er is toch al een sprankeltje hoop nu de kinderen vanaf volgende week weer naar buiten mogen.
    Hou vol!

  6. Kleine Atlas

    Shit zeg, ik heb zo met u te doen. Wat kunnen we doen voor jou? Moet ook echt rot zijn om te zien dat Alfonso tenminste nog voor het werk naar buiten mag. En ik vermoed dat het voor Elena lang begint te duren?

    1. Oh, ik wou je niet ongerust maken! Ik schreef het vooral om het van me af te schrijven, en ook omdat het me eerlijk leek om de mindere momenten ook te rapporteren. Maar het klinkt natuurlijk erg dramatisch,.. Dat komt ervan als je na middernacht gaat zitten neerpennen hoe slecht je je voelt 😉

      Langs de ene kant is het inderdaad een voordeel voor Alfonso dat hij tenminste wel nog collega´s ziet en buitenkomt; langs de andere kant zou ik nooit de shiften aankunnen waarmee hij nu ogezadeld zit (ik zou zelfs op normale dagen zijn werk niet aankunnen). Ik heb vannacht wel zitten fantaseren over me inschrijven als zelfstandige en ergens een lokaaltje huren om daar te gaan zitten schrijven, zodat ik officieel kan aantonen dat ik “naar mijn werk” ga. Maar dat is totaal onrealistisch, want alleen al financieel is dat niet te doen, Laat staan dat ik ergens zo´n lokaaltje vind. (Maar om mezelf een plezier te doen ga ik daar op internet toch eens naar zoeken. En het boek “El ABC del autónomo” uitlezen.)

      Elena mist haar vriendjes wel een beetje, maar ze wil ab-so-luut niet terug naar school 🙂 Haar grote plan voor na de lock down is: gaan winkelen bij H&M. Ze heeft daar van haar vriendinnen fantastische verhalen over gehoord, en dat is nu haar grote wens voor wanneer ze weer naar buiten mag.
      Ik heb haar ook gezegd dat we vanaf volgende week elke dag een lange wandeling in de velden gaan maken, maar daar stond ze niet voor te springen. Maar ik ken haar, eens ze daar achter de hond kan aanrennen, gaat ze de koning te rijk zijn 🙂

    1. Mja, ik hoop het ook, maar ik vrees er een beetje voor…
      Want zodra we weer buiten mogen, begint hier de zomer, en dat is elk jaar ook een soort quarantaine. Want het is hier de laatste jaren zo warm, dat je dan tussen 11 en 19u eigenlijk ook beter niet je huis uitkomt. En als de scholen gesloten blijven en de zomeropvang wordt afgeschaft (die kans bestaat) gaan we dus ongeveer een half jaar lang met onze kinderen in huis zitten. En naargelang de situatie denk ik dat hen uit logeren sturen bij de grootouders er ook niet bij zal zijn.
      Maar soit, als we dan ´s morgens en ´s avonds al uit huis kunnen en om de beurt eens naar de stad kunnen om iets te gaan drinken en vrienden te bezoeken, zal het tenminste al wat leefbaarder worden.
      Hout vasthouden!

  7. Affodil

    Het lijkt wat te luwen. Niet dat we nu met z’n allen naar buiten en in elkaars armen kunnen rennen, maar … Dat van dat licht en die tunnel, is dat niet te melig?

    1. Dat van de tunnel en het licht heb ik nooit melig gevonden hoor 😉
      Ik had aan het begin van de quarantaine ook het idee dat we allemaal in elkaars armen zouden vallen wanneer we elkaar terugzien, maar nu begin ik me af te vragen of we niet een soort van overgangsperiode gaan hebben waarin we nog teveel schrik gaan hebben om elkaar vast te pakken. Ik denk nu bij iedereen automatisch aan hun ouders of aan familieleden met gezondheidsproblemen. Het gata echt nog raar worden, denk ik.

    1. Ja, die hoop koester ik ook: dat we snel toch weer met de metro naar de stad kunnen, zeker als je alleen reist. En bakkerijen zijn nog steeds open, en met cafés en koffiebars zullen ze vast ook niet te lang meer wachten. Ik denk wel dat er limieten komen voor het aantal personen dat er binnenmag, maar aangezien er geen buitenlandse toeristen gaan zijn, zal er ook wel minder volk zijn, dus misschien cancelt dat elkaar 😉

  8. Dochter met een boek of iets anders in de zetel parkeren en jezelf dwingen om iets te doen wat je normaal energie geeft? Dat is wat ik sinds vrijdag doe, mezelf dwingen om iets creatiefs te doen of te lezen, omdat ik er nu niet meer toe kwam. Na eventjes worstelen met mezelf (want er is nog zoveel anders te doen en duizend en één redenen…) geef ik de strijd op en begin er van te genieten. Deugd dat dat doet, net alsof ik een stukje van mezelf terugvind.
    Maar tegelijk: wat is dat allemaal veel gemakkelijker om zulke dingen te zeggen vanuit mijn tijdelijk moment van berusting en optimisme dan om het te doen. Zaterdag had ik dit niet kunnen typen, dan was ik nog het tegengestelde van zen. Je hoeft de situatie nu niet per se positief te bekijken, het suckt dat zelfs die kleine dingen die je wil doen niet mogen en het zal wel zijn dat quarantaine tegensteekt, zéker zo strikt als ze bij jullie is. Angst en verdriet horen erbij, boosheid en frustratie evenzeer.
    Dus grijp ik terug op de wens die achter cliché woorden zit: veel courage daar!

    1. Dankjewel Katrijn! Het is inderdaad zo dat het ene moment het andere niet is; de meeste dagen heb ik er niet zoveel last van en lukt het allemaal wel. Maar soms krijg je van die pieken waarop alles tegensteekt, en als je dan niet kan doen wat je vroeger deed in zo´n gevallen om te ontsnappen, is dat heel frustrerend he. Maar dan is het een kwestie van een andere manier te zoeken en creatief te zijn met wat er wel is… Dochter met een boek in de zetel zetten is iets wat bij haar niet marcheert, maar we hebben net een app aangeraden gekregen waarmee je stop motion filmpjes kan maken op de gsm, en dat lijkt haar wel te interesseren… Eens kijken of ik daarmee nu een blogpost geschreven krijg 😉

  9. Soms heb je zo’n moment hè dat het ff nòg zwaarder voelt. Had ik vanmorgen toen de vriezer opengegaan bleek en al m’n verse voorraad ontdooid bleek. Wat een verspilling en frustratie. En ik heb ook best moeite met het ontzien van manlief die thuis aan het werk is, ik pas me constant aan zijn ritme aan, koffie, lunch, even stil vanwege conference call, en ga zo maar door… Ik voel me af en toe niemand… Maar toch: laten we elkaar maar weer even opbeuren! Zolang de zon elke dag maar weer opkomt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s