Corona Chronicles: day 48

De parken zijn nog steeds gesloten, maar naast het park zijn een paar lege percelen waarop onkruid woekert. Daar hadden we afgesproken met Elisa, een vriendinnetje van mijn dochter, en haar moeder María.

De meisjes speelden in het lange gras en bouwden een kamp, terwijl wij, de moeders, op twee meter van elkaar stonden te praten. Van tijd tot tijd maanden we de meisjes aan afstand te houden. Maar voor negenjarigen die elkaar in geen weken gezien hebben, is afstand houden tijdens het spelen niet vanzelfsprekend.

We hebben daar een uur en een kwartier gestaan -een kwartier langer dan geoorloofd dus. Toen voor de derde keer een politiewagen kwam langsrijden, besloten we toch maar op huis aan te gaan. De dreiging van boetes hangt immers nog steeds in de lucht. En al denk ik niet dat de politie ons meteen zou beboeten wanneer we te lang of te dicht bij elkaar zouden blijven staan, als het gaat om een paar honderd euro loop je toch liever geen risico.

Er was trouwens nog een risicofactor in het spel, want María´s man heeft een zwak immuunsysteem. Dat speelde ook in mijn hoofd.

Ik ging dus naar huis met een dubbel gevoel. Enerzijds was ik zo blij dat ik met mijn vriendin had kunnen praten en dat mijn dochter eindelijk nog eens met haar favoriete klasgenootje had kunnen spelen. Anderzijds hangt er om elk sociaal contact nu een zweem van dreiging en risico.

En dan was er ook nog dit gevoel: ik wil zoveel meer. Het is al honderd keer aangenamer en gemakkelijker nu we tenminste een uurtje per dag met de kinderen buiten mogen, en daar ben ik heel blij om. Maar ik wil mijn vrienden zo graag vastpakken.

Ze hebben ons een vinger gegeven en ik wil de hele arm.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

27 gedachtes over “Corona Chronicles: day 48

  1. Ik heb datzelfde gevoel! Wij komen nu om 20 u met de buren een kwartiertje samen op de straat, niet meer uit het raam. En ik zou mijn beste vriendin zó graag een dikke knuffel willen geven. Huidhonger, wat waren we happy toen we dat woord nog niet kenden. En wacht maar, als het terug zal mogen … ik knuffel iedereen plat! 😊

    1. Fijn dat jullie ook langzamerhand dichter kunenn komen! Wij stonden vandaag met de buren ook dichter bij elkaar op straat te praten -wel nog altijd met twee meter tussen, maar de peutertjes hielden natuurlijk geen afstand, hoe zouden ze ook.

  2. Het loslaten van de strikte regels gebeurt minder vlot en geeft vaak een gevoel van ongenoegen, want nu worden we nog meer geconfronteerd met het ‘verre van normaal’. De angst voor controle zal er nog lang diep inhakken, vrees ik.
    Gaan we nog ooit onze sociale zelf kunnen zijn zonder terughoudendheid? De tijd zal het uitwijzen.

    1. Het hoetf zelfs niet door anderen gereguleerd te worden, dnek ik, het gaat ook om het besef dta je iemand anders zou kunnen aansteken en iemand in hun familie in gevaar zou kunnen brengen. Da´s echt moeilijk he, ik weet niet hoe ik daar een balans in ga vinden…

    1. Ja, dat denk ik ook.
      Ik heb alvast wel één vriendin die content gaat zijn met “de nieuwe orde” want die houdt eigenlijk helemaal niet van knuffelen dus die gaat blij zijn dat ik haar niet meer vastpak 😉

  3. Mooi. En lastig. Maar ook mooi.
    Ik dacht bij je stukje aan het hebben van een blessure. Juist het weer opbouwen is lastig, is soms op een randje balanceren, terugvallen, al wel weer willen maar nog niet mogen. En daarvan weet ik; er komt een moment dat je bent vergeten hoe het was om steeds op je hoede te zijn dat je enkel weer omzwikt.

    1. Ja, zo voelt het inderdaad…
      Spanjaarden zijn ook heel fysiek, wij zijn hier heel erg gewoon elkaar aan te raken met kussen op de wang, en schouderklopjes enzo. Ik hoop dat dat er niet blijvend uitgaat, want dat was net een van de charmantste gewoonten hier.

  4. Dat dubbele gevoel van genieten wat mogelijk is en de mogelijke risico’s. Je eigen grenzen bepalen is lastig. Iedereen vindt iets van een ander. Twijfels of je nou wel of niet ….. wat is echt verantwoord en wat mag nu nog niet of misschien nooit meer.

    1. Ja, ik ben van plan het mensen gewoon te vragen. “Wil je een knuffel of liever niet?”
      Ik ben niet bang voor mezelf, want ik denk eigenlijk dat ik het al gehad heb, en anders ga ik ervan uit dat ik het vroeg of laat wel zal krijgen. Dus als ik vorozichtig ben, is het vooral omdat ik anderen niet zou willen besmetten.

  5. Affodil

    Terug naar “normaal” is zó delicaat! Het is dansen op het slappe koord bij windkracht 10. Kunnen we al een pasje voorwaarts? Of riskeren we dan twee passen terug? Want dàt wordt pas een grote frustratie!

    En ja, het gevoel van “kan ik dit doen zonder iemand anders in gevaar te brengen?” Wat moet? Wat kan? Wat is not done? Niets is zeker nu we nog zo weinig weten over dat microscopische monster.

    1. Abslouut, dat vind ik ook de grote moeilijkheid met dit virus. Het is zo vreemd, we weten er zo weinig over.. het gewone griepvirus is precies veel eenduidiger, qua symptomen en wat je ervan kan verwachten. Ik vind corona een heel raar virus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s