Corona Chronicles: day 50

Op dinsdag, woensdag en donderdag samen heeft mijn man in totaal 39 uur gewerkt. Dat was voor hem uiteraard zeer vermoeiend, maar ook voor mij zijn die dagen zwaar. Het evenwicht is dan helemaal zoek: ik zie hem vrijwel niet, en mijn dochter de hele dag. En dat laatste is niet gemakkelijk.

Dat het me 50 dagen heeft gekost om over iets te schrijven waarvan bij het begin duidelijk was dat het de grootste uitdaging zou worden, heeft natuurlijk te maken met schuldgevoel. Het is als ouder niet vanzelfsprekend om toe te geven dat 24/7 bij je kind zijn geen ideale situatie is.

Met een gebrek aan liefde heeft dat natuurlijk niets te maken. Het probleem is dat mijn hersenen er behoefte aan hebben om een uur of twee per dag iets te doen dat het niveau van een negenjarige overstijgt. En ze hebben er ook nood aan om eens niet onderbroken te worden. Wanneer je dat de hele dag ontzegd wordt, dagen en weken aan een stuk, dan is het op den duur moeilijk je geduld te bewaren. Ik hou bijvoorbeeld heel erg van voorlezen, en vind het avondritueel het perfecte moment voor een leuke babbel en gezelligheid. Maar als er aan dat avondritueel een hele dag aan zorgen, spelen, babbelen, opvoeden, bijsturen, discussiëren en huishoudelijke taken is voorafgegaan, en dan ga je dat verhaaltje voorlezen, en dan blijf je nog even napraten, en dan geef je je kind een kus en doet het licht uit en je loopt de kamer uit… en als je dan wordt teruggeroepen omdat het deken niet perfect ingestopt zit, dan heb je het wel even gehad.

Er zijn dagen waarop ik er beter mee omkan, en er zijn dagen waarop ik in een moppermoeder verander. Ik weet niet hoe andere ouders het doen, of zij net als ik als een jojo op en neer stuiteren tussen gezelligheid en pure wanhoop. Een vriendin zei me: “Je hebt een dorp nodig om een kind op te voeden, en dat dorp is er nu niet.” Dat vat het voor mij heel goed samen. Dat dorp zijn wij nu helemaal op ons eentje. En als we geluk hebben, met z´n tweeën.

Deze post draag ik op aan alle ouders die dezer dagen naast hun reguliere job en hun ouderschap full time de taak opnemen van speelkameraad, verpleger, kok, therapeut, politieagent, museumgids, grootouder, scoutsleider en leerkracht van zowat alle vakken.

Hou vol. You´re doing great. 

 

 

 

 

 

 

 

25 gedachtes over “Corona Chronicles: day 50

  1. Een probleem dat we hier niet hebben, de kinderen zijn al volwassen en helpen ons in het huishouden. Keep up the good work, na regen komt zonneschijn, zeggen ze dan. En zoals ik al eerder aangaf, jouw dochter gaat zich deze periode herinneren als een geweldig periode 😉

  2. Affodil

    Het is een waarheid als een kudde koeien dat je af en toe even in je eentje in je hersens moet kunnen kruipen en het geluid afzetten. Of dat nu “ondanks” een 9-jarige is, of dat het een huilbaby of een 68-jarige is, je hebt dat nodig. Wij zijn met z’n 2tjes. Al heel wat jaren want de zoons zijn al een generatie het huis uit. We vinden het ongelooflijk fijn om dezelfde hobby’s te hebben, maar als we niet af en toe elk aan een kant van het huis gaan zitten, hij in zijn tekenkamer en ik aan de pc bijvoorbeeld, dan vliegen we binnen de kortste keren tegen de muren op. Mét of zonder corona. Gewoon je gedachten laten komen en er iets mee doen of net niét. Ongestoord, ononderbroken, geluidloos. Stop the planet, enzovoort.

  3. Kathleen, voel je niet schuldig. Ik hoor het overal hier rondom mij. Trop is te veel. En zeker met een man die weinig thuis is, heb je geen kans om voldoende me-time te pakken, even gewoon je eigen ding doen.
    We kunnen alleen maar hopen dat er snel betere tijden aankomen.

  4. Ik heb ook al vaak gedacht aan ouders… Het lijkt me écht geen makkelijke situatie. Maandag stond mijn buurvrouw aan de deur om te vragen of ik een taart wilde, ze had er namelijk twee gekregen bij Too Good to Go. Maar ik eet vegan dus bedankte haar vriendelijk. Ze ging de taart dan brengen naar iemand met 9 kinderen!!Toen moest ik toch ook even slikken… dat moet een hel zijn om nu dag in dag uit met 9 kinderen in je huis opgesloten te zitten.

  5. Heel herkenbaar Kathleen bij onze kinderen. Natuurlijk zie je je dochter dolgraag, maar we hebben allen nood aan me-time.

    Toen ik vijf jaar ben thuisgebleven om voor de eigen zonen te zorgen, wilde ik boven de pampers en kinderlwoordjes uitstijgen en kreeg mijn man ze in zijn handen van zodra hij vermoeid thuis kwam van zijn werk😉

  6. Als de kinderen wakker zijn sta je altijd ‘aan’ als ouder weet ik uit ervaring. Per kind kan het enorm verschillen wat dat betekent. Ik denk dat het nog zwaarder is omdat je dochter haar vriendinnen en school mist en alles daarom met jou wil doen. Hopelijk komen er snel andere tijden voor jou.

  7. Ik hoor hetzelfde bij al mijn vriendinnen, dus je bent zeker niet alleen. Ik kan me zeker inbeelden hoe slopend het moet zijn! Ik zou je willen zeggen dat het snel voorbij zal zijn, maar dat kan ik jammer genoeg niet voorspellen.

  8. Hier nog iemand die je wil zeggen dat je je er niet schuldig bij moet voelen. Hier begon de lockdown pas wat beter te werken eens ik mezelf time outs gunde… Het voelt als dansen op het slappe koord, waarbij je elke dag opnieuw op zoek moet naar je evenwicht. Veel courage daar xxx

    1. Ja, het is zoeken he. En ik heb het gevoel dat ze dat ook echt moet aangeleerd worden dat mama niet iemand is die continu ter beschikking staat maar ook een eigen wil heeft 😉

  9. Een schuldgevoel is inderdaad nergens voor nodig, maar wel begrijpelijk en herkenbaar. Ik zit momenteel ook overuren te kloppen door het wegvallen van een collega. Dat betekent meer werk terwijl je juist (door huiswerk en zo) minder tijd hebt. Dat is frustrerend en zorgt soms ook wel voor een schuldgevoel.
    Ach, we hebben er niet voor gekozen. We mogen niet te streng zijn voor onszelf.

    1. Dat lijkt me echt enorm zwaar. Ik ben nu extra blij dat ik gestopt ben met werken, want ik ehb geen idee hoe ik dat er dan nog bij had moeten nemen! Ik moet al bijna de deur barricaderen om een lesje Engels online te geven… Moed!

  10. Tina

    Zeer herkenbaar helaas. En daar komt ook nog extra druk bij om het goed te willen doen als ouder: er een leuke en memorabele tijd van te maken zonder te veel aandacht voor het virus om zo het gemis van school, vriendjes en familie goed te maken, het goede voorbeeld geven (want ze leren nu enkel van jou en niet van de juf, grootouders, klasgenootjes…). Pinterest is momenteel mijn beste vriend, maar alles wat andere ouders doen, lijkt precies altijd leuker 🙈 soort van fomo voor ouders 😜

    1. Ja, die druk komt er dan ook nog eens bij kijken… Ik laat haar op sommige dagen echt veel tv kijken -chance dat ze dat in het Engels kan, zo leert ze er tenminste nog iets van. Een voorbeeldige pinterest of instagram moeder zal ik alleszins nooit worden 😉

  11. Och Kathleen, normaal, maar tegelijk zo jammer dat je daar een schuldgevoel over hebt. Terwijl het natuurlijk gewoon logisch is dat dat veel te vermoeiend is. Ik was al compleet overprikkeld van twee volwassenen in huis, die nochtans een groot deel van de tijd gewoon hun eigen ding deden en waar een gesloten deur echt een gesloten deur was. Ik ben de afgelopen tijd echt al blij geweest dat wij nog geen kinderen hebben (wat hier dan weer voor schuldgevoel zorgt, want “oei, als ik zo’n dingen denk, zou ik er dan wel moeten krijgen?”), want dat lijkt mij zo vreselijk vermoeiend. En dat doet helemaal niets af aan dat het ook leuk is om tijd met haar door te brengen. Soms is te gewoon te. En als te al 24/24 samen zijn met een andere volwassene kan zijn, dan zéker als dat met een kind is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s