Corona Chronicles: day 54

Vanmorgen ben ik voor het eerst in maanden weer in het postkantoor geweest (wie hier al langer meeleest, weet dat ik daar graag kom).

Sonia is een van de vaste bedienden die daar werkt, en we kennen elkaar ondertussen al jaren. Van achter haar loket heeft ze mijn dochter zien opgroeien, en de bovengemiddelde frequentie waarmee ik als migrant met postpakketjes kom aandraven, gaf mij de gelegenheid de operatie en revalidatie van haar hond op de voet op te volgen. Deze sympathieke loketbediende is een vrouw met een hoge hippie-factor, die op zaterdagvoormiddag in het postkantoor wierrookstokjes brandt om haar collega´s alvast in een ontspannen weekendstemming te brengen.

Vandaag liep Sonia er nog meer hippie bij dan anders: ze had haar dikke, zwarte haar met een potlood bovenop haar hoofd in een enorme dot vastgestoken, en de strengen die niet bij in de knot geraakten, vielen wild over haar schouders. “Wat zit je haar leuk!” zei ik haar oprecht, terwijl ik geholpen werd aan het loket van haar collega. Zelf was Sonia iets minder enthousiast over haar kapsel. “Joh, ik had een prachtige permanent,” zei ze, “maar die is er helemaal uitgegroeid.”

De klant die zij op dat moment aan het helpen was, moest qua coiffure trouwens niet onderdoen voor Sonia. Het was een vrouw met een omvangrijke bos blonde krullen die tot onder haar schouderbladen reikte. Dicht bij haar hoofdhuid was het donker van haar natuurlijke haarkleur zichtbaar. Ja, ik was omgeven door waanzinnig volumineuze kapsels, en ik vond het fantastisch.

Sinds gisteren zijn de kappers weer aan het werk, en voor hen ben ik natuurlijk heel erg blij. Maar stiekem had ik het ook wel leuk gevonden als we allemaal nog wat langer in die verwilderde modus waren blijven zitten. Stel je eens voor: iedereen met een jaren ´70 kapsel! En zoveel meer grijs en wit op straat!

Voor mij staat het vast: ik ga mijn haar nooit meer kort laten knippen. Ik wil er op mijn oude dag als een hippie-vrouwtje bijlopen: met een dikke bos ontembaar wit haar.

En dat ga ik dan bovenop mijn hoofd in een dikke knot vaststeken.

Met een potlood.

En een paar haaknaalden.

 

 

 

 

33 gedachtes over “Corona Chronicles: day 54

      1. Bedankt voor het compliment. Ik schat dan inhouden dat voor jou de oude dag pas start bij 70-75 jaar. Ik heb nog tijd. 40 jaar is voor mij net iets te veel, ik reken om mijn cardioloog, die aangaf dat ik door een pulsvertraging tussen mijn 80-90 zou sterven aan een nachtelijke hartstilstand. Ik heb toen onmiddellijk getekend.

      2. zestigers, dat zijn de vijftigers van twintig jaar geleden 😉 En ’s nachts sterven aan een hartaanval, da’s inderdaad geen slechte manier om te gaan… Daar zou ik ook voor tekenen, en ook op die leeftijd.

      3. Jamaar dan zijt gij nog piepjong!!
        Dan kunt ge mij nog met gemak met wit haar zien, ik zal dan als ik zestig (en dus keioud) ben wel eens langskomen, zodat ik u nog tref voor uw gecontracteerde hartstilstand 😉

  1. Ja die kapsels, grappig hè! Ik heb ook al gelachen met mijn collega’s: een mondmasker gemaakt in China dus niet zo goed passend op ons gezicht schoof tot over mijn ogen en mijn ‘Corona-frou’ hing er ook in. Niet gemakkelijk 😊

  2. Postkantoren in het buitenland bezoek ik graag. Ze zijn nog echt met rijen en loketten. Ik ben altijd een beetje bang voor de beambten, maar die van jou zou ik wel willen ontmoeten.

  3. Hoe wilder, hoe liever, ook ik. Ook al lukt dat niet met mijn haar, veel te fijn😦 naar mijn zin.
    En alle tinten kleur is ook leuk, zowel voor het haar als voor het potlood.

  4. Ik hou ook van ‘wilde’ en niet-zo-gecoiffuurde (?) haren 🙂 Zelf was ik jarenlang niet meer naar de kapper geweest en liet ik de man nu en dan de topjes bijsnoeien. Maar sinds een paar maand toch met de tondeuse erdoor. ’t Is toch makkelijk een kort kopke, en ik hoef nog steeds niet naar de kapper 😉

    1. Ik krijg de foto’s van mijn gsm ook niet op de blog gezet, dat gaat altijd fout, ii weet niet waarom… Anders zou ik hier wel vaker foto’s zetten. Maar van de bedienden in het postkantoor, dat zou inderdaad een brugje te ver zijn 😉

  5. Affodil

    Blij toe dat ik net voor de corona-stop mijn haar nog goed kort liet knippen. Anders had ik intussen mijn man zijn tondeuze al wel vast gehad. Heb ik ruim 30 jaar gedaan. Nu laat ik het “lang” groeien (2-3cm?) en bij de kapper in een beetje professioneler model knippen. Vorig jaar nog een schuchtere poging gedaan om het langer te laten, maar na een centimeter of 5 werd ik bijna gek.

    Mijn afspraak staat al voor dinsdag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s