Corona Chronicles: day 74

Tijdens de lock down heb ik plaats gemaakt. Voor mezelf, zoals dat heden ten dage een trend is in allerlei magazines. Ons logeerkamertje, dat boordevol lag met vanalles en nog wat, heb ik grondig onder handen genomen en schoongemaakt. Tetris-vaardigheden uit de jaren ´90 werden botgevierd op de weinige meubeltjes die er stonden, totdat het ranke tafeltje van moemoe onder het raam geplaatst kon worden. En op dat tafeltje kwam de aankoop van het jaar: een laptop.

Op die manier heb ik voor elkaar gekregen wat ik eigenlijk al jaren geleden had kunnen doen, maar wat er om één of andere reden (zelfsabotage? een gebrek aan praktisch inzicht? verkeerd geplaatste planeten?) nooit van kwam: een plaats om te schrijven, die door middel van een deur afgesloten kan worden van de buitenwereld.

Het tweede luik van de uitdaging zal zijn om de tijd te vinden, want om maar eens een voorbeeld te geven: tijdens het schrijven van deze post (waaraan ik begonnen ben zodra eindelijk alle huisgenoten in bed lagen, namelijk 23.30u), ben ik tot hiertoe twee keer onderbroken geweest. Want kinderen lopen tijdens de dag soms schaafwonden op die hen ´s nachts uit hun slaap houden, of ze kunnen plots nood hebben aan een beker melk, of de drang voelen opkomen je een grap te vertellen die ze net voor het slapengaan in een moppenboekje hebben gelezen. Maar als ik, zelfverklaarde huisvrouw, geen tijd kan maken om te schrijven, dan kan niemand het. Dus dat moet lukken.

Waarover gaan we schrijven? Ha, beste mensen, ik had onlangs een geweldig idee. Ik zou een zomerthriller gaan schrijven. Ik had namelijk op een podcast van Petra Spark gehoord dat lezers zich tijdens de zomervakantie graag tegoed doen aan thrillers die zich afspelen tijdens een zomervakantie. Dus ik dacht: ik schrijf een verhaal waarin een aantal toeristen op vakantie gaat naar Valencia, en dan laat ik het merendeel de terugreis niet halen. Een titel had ik al: “Valencia zien en sterven”. Bovendien staat hier al jaren het boek How To Write Crime in de kast. Daar begon ik ijverig in te onderlijnen.

Een verhaal sijpelde binnen en begon vorm te krijgen. Ja, het ging helemaal goed komen.

Toegegeven, een misdaadroman is niet eenvoudig. Zo´n verhaal moet tot in de puntjes kloppen, dat begreep ik ook wel. Maar dat was niet de kanonskogel die de hele onderneming deed kelderen -verhalen verzinnen, dat lukt me wel. Wat het schip deed zinken, was het moment waarop ik oog in oog kwam te staan met de slechterik van het verhaal: een vrouw die in koelen bloede haar echtgenoot, diens minnares, en haar eigen biologische vader van kant had gemaakt. Iemand die er niet voor terugschrok vergif te gebruiken, een mes in iemands keel te planten, een sluipschutter op iemand af te sturen. Daarvoor moet je toch een beetje een psychopaat zijn, dacht ik. Dus stelde ik me die vrouw voor, keek haar recht in de ogen… en ik werd bang. Echt waar, ik zag haar zo voor mij, en ik werd bang. Wat een eng mens was dat.

Okee, daar gaan we dus niet over schrijven, dacht ik toen. Ik kon me wel beter gezelschap indenken voor de komende maanden. Bovendien begon ik tijdens het lezen van How To Write Crime ook door te krijgen dat je, als je je door een thriller wil heenwerken, je toch best iets afweet van politie-onderzoek, of toch op z´n minst een beetje in die wereld geïnteresseerd moet zijn. En hoe meer ik erover las, hoe meer ik besefte dat ik dat niet was.

Dus: die thriller komt er niet.

Ik denk dat ik maar gewoon ga doen waar mijn hart ligt: iets Richard Curtis-achtigs schrijven, over mensen die verliefd worden en mekaar graag zien. Liefst tijdens deze corona-crisis. Daarom wil ik dat nu eerst doen, voordat ik me eindelijk nog eens aan de sprookjes zet.

Enfin, dat is het plan. En de reden dat ik het hier deel, is zodat ik wat meer drive krijg om ermee door te zetten. Wat geen garantie is dat het ook afgeraakt (dat is hier al wel eens bewezen), maar ik weet uit ervaring dat als jullie ervan op de hoogte zijn, dat ik er dan toch op zijn minst aan begin.

 

 

 

43 gedachtes over “Corona Chronicles: day 74

  1. Nu leg je jezelf natuurlijk extra druk op. Er zou zo maar eens een vervelende volger van jouw blog bij iedere post kunnen vragen ‘Hoe staat het met het boek?”.

    Ik wens je alvast veel succes met je avontuur.

      1. OK. Bon. Ik dacht dat dat een vraag zou zijn zoals die aan laatstejaarsstudenten ‘Hoe zit het met je thesis?’. Absolutely not done :D. Maar niet dus. Daarom : “Hoe ver staat het met je boek, eigenlijk?”

      2. Nee nee, blijf maar vragen 😉
        En vanaf dat ik moest zien dat ik het niet voor elkaar krijg, zal ik laten weten dat ge moogt stopen met vragen 😉

        Ik heb momenteel drie verhaallijnen, het begin van een structuur, een aantal duidelijke personages, een aantal vooralsnog onduidelijke personages, en een beginscène.,,

      3. Momenteel heeft mijn naaimachine even de plaats ingenomen van de laptop, want ik moet nog wat kadootjes afwerken. Maar er staat al wel wat op papier. En het allereerst stadium is gewoon je ogen dichtdoen en zien wat er in het verhaal gebeurt. Daar ben ik nu mee bezig, da´s een heel fijne fase 🙂

  2. Zo’n plaatsje voor jezelf is een must, blij dat je het voor mekaar hebt gekregen.
    Bij ons thuis heb ik dit niet, maar nu onze kindjes (38/36) niet meer thuis zijn is dit ook niet meer zo noodzakelijk. Mijn vrouw neemt haar beker koffie alleen en heeft zelden last van een knietje dat verzorgd moet worden. Of misschien net wel, maar dan… enfin, je begrijpt wel.
    Veel succes met de geboorte van je nieuwe roman.

    1. Sarah

      Ik lees graag het resultaat, kathleen. En als het niet afgeraakt, kom ik ter vervanging gewoon iedere sublieme blogpost die hier verschijnt, lezen. Toch?

      1. Ooh, Sarah, wat een lief compliment! Als ik het niet voor elkaar zou krijgen, dan gaat jouw berichtje het eerst zijn waar ik mij aan op ga trekken…

  3. Doen, proberen, mislukken, opnieuw proberen, nog een keer overslaan en toch weer beginnen. Een hardloopvriendin van mij schreef zo haar eerste boek over haar hardloopleven. Ze heeft 2 kinderen om de basisschoolleeftijd. Misschien heeft ze tips voor de aanpak. Ze zit op Instagram. Ik stuur het je daar

  4. Dat klinkt super! Ik heb bewondering voor je. Niet alleen merk je dat je iets voor jezelf nodig hebt, je vindt een project dat helemaal je ding is en creëert omstandigheden zodat je het effectief kan doen. Go for it, you superwoman!

      1. Dat gevoel herken ik beter dan me lief is :/ Soms lukt het me om iets te doen met de onrust die daar voor mij bij hoort, vaak niet. Ik had net een goeie weekroutine opgebouwd met bijlessen, haakochtenden, dagen voor naaien, wekelijks naar de bib gaan enzovoort… en toen ging de wereld op slot. Ik hoop dat de ideeënstroom hier ook weer op gang komt zoals bij jou. Als Belgen zijn we zelfs in het buitenland wat te veel doordrongen van het idee dat betaald werk en productiviteit waardevoller zijn dan al de rest en heeft het koppie het daar lastiger mee dan nodig is. Ik toch alleszins 😉

      2. Ja jong, ik ook. Hade had daar ook ene podcast over, maar ik weet niet meer van welke dag die was. Over hoe we ons toch altijd beter voelen als we financieel onafhankelijk zijn, of het gevoel hebben dat we economisch bijdragen. Hoewel je als thuisblijfmoeder en vrijwilliger natuurlijk enorm veel bijdraagt. Maar het zit er bij ons zo ingeklonken dat je werk deel uitmaakt van je identiteit he. Dat je niet kan zeggen wie je bent als je niet kan zeggen wat voor werk je doet :/

  5. Wow, jij durft! Ik ben samen met een vriendin aan ‘t broeden op iets. Maar ik durf dat nog niet op mijn blog zetten. Ik geraak gewoon niet gestart, doemme toch! Maar het komt wel hoor, eer mijn blog uit de startblokken was, dat heeft ook lang geduurd…

  6. Ik lees dat je wat druk nodig hebt? Oké Kathleen, belofte maakt schuld 😉.
    Neen beter, wie niet waagt, niet wint. Geeft Corona geen extra inspiratie? Kan onder thriller of liefdesvorm.
    Ik ben benieuwd, de hete zomer brengt inspiratie.

  7. Jammer dat de thriller niet doorgaat. Hoeft daarom niet met veel bloed, vergif of sluipschutters gepaard te gaan. Een literaire thriller heeft dat allemaal niet nodig.
    Succes met je schrijven!

    1. Een van de problemen was ook dat ik echt niet genoeg weet over hoe zo´n onderzoek in zijn werk gaat, en de motivatie mis om het uit te zoeken (wat echt wel veelzeggend is, want ik ben normaal gezien in bijna alles geïnteresseerd). De stelregel van het schrijven is: write what you know. Maar ik wil je wel een keer het verhaal vertellen dat ik bedacht had, hoor 😉

    1. Maar ik ga het niet in afleveringen posten, denk ik. De bedoeling is het eerst helemaal af te werken, en als het goed genoeg is, het toch nog eens naar een uitgever op te sturen. maar ik kan misschien wel de eerste hoofdstukken online zetten, of hier nalezers zoeken… ja, voor wie wil, zal er wel iets te lezen zijn 😉

  8. Die deur, heb je die ook al geluiddicht gemaakt? 😁
    Dat boek, dat gaat helemaal goed komen, ik weet het zeker, het schrijven gaat je zo goed af! Het lijkt mij ook zo leuk, een boek schrijven, maar ik zou het nooit af krijgen denk ik, en wie wil het trouwens lezen….😏

    1. Wat die deur betreft, is de situatie eigenlijk nog erger dan niet geluidsdicht zijn, want er zijn zelfs twee deuren, en één ervan is een schuifdeur… Bovendien is ons huisje relatief klein, dus kan je makkelijk van de ene kant van het huis naar de andere kant roepen… Maar het moeilijkste zal zijn mijn huisgenoten te trainen in het niet openen van die deuren wanneer ze gesloten zijn 😉

      En bedankt voor je vertrouwen en je lieve compliment! En boek afkrijgen is vast en zeker het moeilijkste inderdaad, zeker voor iemand als ik. Want ik ben heel goed in dingen opstarten, maar om ze tot het einde toe vol te houden, moet ik me wel erg foceren 😉
      En je weet nooit wie er je boek zou willen lezen! Ik denk dat het wel goed komt wanneer je je aan de basisregels houdt: een verhaal dat interesse opwekt, en zoveel mogelijk overbodige woorden uit de tekst schrappen. Dan zijn er altijd wel mensen te vinden die je werk graag zullen lezen, denk je niet?

  9. Affodil

    Zal ik de druk nog wat opvoeren? “Don’t forget to kill your darlings.” Zo. En nu maar zorgen dat je die darlings bijeen hebt en nog een paar op overschot… 😉

  10. Pingback: Kippenvel – Kattebelletjes

  11. Pingback: Het Boek (2) – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s