Bij Russen op zolder

Afgelopen dinsdag was ik al even ontsnapt. Ik had de metro genomen naar Valencia, waar ik een heerlijk kwartiertje lang op een bankje naar de mensen en de duiven had zitten kijken, terwijl ik op een vriend zat te wachten. Toen die vriend me even later vroeg hoe ik me voelde en ik zijn vraag beantwoordde met een songtitel van Willy Sommers, besefte ik dat het niet zo goed met me ging. Dat ik het ontzettend beu was om dag en nacht met dezelfde mensen op dezelfde plaats zitten, om de hele dag onderbroken te worden, om ´s nachts niet te kunnen slapen en ´s morgensvroeg door de bouwvakkers uit mijn veel te korte slaap gehamerd te worden.

Vooral dat laatste was zwaar beginnen doorwegen, want zowel op het bouwterrein vóór ons huis als op dat aan de achterkant zijn ze in de slijp,- en hamerfase aanbeland. Door in mijn pyama en met smekende slaapogen de straat op te gaan (altijd eerst met de ander praten), heb ik al wel kunnen bereiken dat ze niet meer beginnen hameren voor 8 uur ´s morgens, maar het gaat nog wel de hele dag door. En toen ik op vrijdagochtend wakker werd gemaakt na de zoveelste korte nacht na een zoveelste dag van onophoudelijk semi-alleenstaand moederen, bereikte ik het plafond.

Gelukkig was dat net de dag waarop mijn man aan zijn vakantie (*) begon. Dus vroeg ik hem: schat, ik wil er één nachtje tussenuit; is dat okee? En hij antwoordde: ja, dat is okee. Met die echtelijke goedkeuring op zak surfte ik naar de website van Airbnb en vond daar een spotgoedkope kamer. Echt belachelijk goedkoop, want het was een last-minute reservatie bij een host die nog maar heel recent was beginnen verhuren. Bovendien was het aan zee, op een kwartiertje rijden van mijn deur. Ik besloot het erop te wagen, en boekte de kamer.

Die avond pakte ik mijn tas en reed de snelweg op. Even moest ik huilen, want welke moeder doet dat nu, zomaar even op haar eentje ergens gaan logeren? Maar zodra ik de wagen naast de duinen geparkeerd had en door het badplaatsje liep, op zoek naar mijn verblijfadres, was dat goede-moeder-gedoe al helemaal verdwenen. Ik was ergens anders, ik ging zo meteen de plek zien waar ik vannacht zou slapen, ik beleefde een heel klein avontuur. En dat was precies wat ik nodig had. Een Heel Klein Avontuur.

De vrouw die de kamer verhuurde, was een Russische. Dat had ik uit de landcode van haar gsm-nummer al kunnen opmaken. Ik had haar gevraagd of ze in het Spaans of in het Engels wou praten, en ze had Engels geantwoord. Toen ik aankwam op haar appartement, werd me snel duidelijk waarom: ze woonde hier nog maar sinds februari. Samen met haar man en dochter was ze net voor de coronacrisis naar Spanje geëmigreerd, en nu zat zij met haar dochter op dit appartementje aan zee, terwijl haar man al wekenlang in Rusland zat en niet naar hen toe kon komen.

De vrouw was duidelijk blij dat ze door mijn komst iemand had om mee te praten; de dochter heb ik, hoe klein het appartement ook was, op geen enkel moment gezien.

Mijn gastvrouw ging me voor op een smalle wenteltrap die zich in de hoek van de woonkamer bevond. Zo kwamen we op de zolder van haar duplex-appartement. Die zolder was behoorlijk ruim: onder het schuine dak stonden een dubbel bed en een enkel bed, tegen de wand een lege boekenkast, in de uiterste hoek een koelkastje. De opening van de wenteltrap werd afgeschermd door een houten kamerscherm. Links van de koelkast was er een oude, houten deur met ijzeren schuifsloten, die uitkwam op een charmant terras vanwaar je de nachtelijke badplaats kon overzien: de caféterrasjes op het plein, de kleine jachthaven. Naast de gebouwen aan de overkant zag ik de zilveren schittering van de zee in het maanlicht.

Die avond sloop ik naar het badkamertje dat zich naast de slaapkamers van de bewoners bevond, waste me met een stuk zeep, en sloop weer naar boven. Om elf uur lag ik al in bed, vanwaar ik man en kind belde. Daarna probeerde ik te slapen, maar de hele ruimte werd gevuld door een gezoem. Ik stond op, en trok de stekker van de koelkast uit het stopcontact. Stilte. Ik ging weer naar bed. Toen ik een uur later nog niet sliep, nam ik een pilletje melatonine. Even doezelde ik in, en werd een uur later weer wakker.

Hoog in het schuine dak was er een raampje waardoor het licht van de volle maan de kamer inscheen. Het zat te hoog om er iets te kunnen voorhangen, dus sleepte ik de matras van het bed, legde die in de diepste hoek van de kamer onder het schuine dak, en haalde toen zo stil mogelijk het houten kamerscherm naar mijn nieuwe slaapplek. Dat was moeilijker dan gedacht, want het was een scherm bestaande uit vier massief houten luiken, dus behoorlijk zwaar. Om zo weinig mogelijk lawaai te maken, moest ik het eerst in elkaar plooien, het optillen en in mijn armen naar de andere kant van de zolder dragen, en het daar weer openklappen. Van de fysieke inspanning op die warme zolder begon ik te zweten, maar ik kreeg het toch voor elkaar: even later lag ik knus in een hoekje, afgeschermd van de schemer. Rond drie uur viel ik eindelijk in slaap.

Tegen zes uur in de ochtend baadde de hele kamer in het zomerse licht van juni en werd ik gewekt door een gekwetter zo luid en agressief dat het me eraan herinnerde dat vogels stammen uit de tijd van de dinosaurussen. Ik stond op, schoof de sloten van de buitendeur, joeg de vogel van het terras, en keek recht in een postkaart. De zon, de zee, de blauwe hemel. Valencia in de verte.

En toen wilde ik naar huis.

Ik ging weer naar binnen, legde de matras weer op het bed, zette geconcentreerd en geruisloos het zware kamerscherm weer op zijn plaats. Als ontbijt at ik een handvol noten en een stukje chocola. Daarna pakte ik mijn spullen bij elkaar, sloop naar beneden, en legde de sleutel op de eettafel. Voorzichtig trok ik de voordeur achter me dicht.

In de auto stuurde ik mijn gastvrouw een berichtje om haar te bedanken voor haar gastvrijheid, en schreef dat ik vertrokken was zonder afscheid te nemen omdat ik haar niet had willen wakkermaken. Daarna reed ik naar huis.

Daar vond ik mijn man, de vroege vogel, aan de Playstation. Hij keek verbaasd op toen ik de woonkamer binnenstapte.

“Alweer terug?” vroeg hij. “Waarom ben je niet wat langer gebleven?”

“Meer had ik niet nodig,” zei ik.

Die nacht sliep ik als een roos.

 

 

(*) Zijn paar dagen paasvakantie, want die had hij nog niet gehad. Stel je voor.

 

 

 

 

38 gedachtes over “Bij Russen op zolder

  1. Ik verlang eigenlijk ook naar die ene dag dat ik me even wil losmaken. Gewoon de auto instappen en ergens gaan rondhangen. Maar kijk, je hebt je weekje vakantie in één nacht gebundeld. Sterk.

    1. Misschien moet je dat gewoon eens een keertje doen? Als het binnen je gezin praktisch te regelen is? Ik had in België ook altijd het idee eens een dagtrip met dobbelstenen te maken: naar het station gaan en met de dobbelstenen gooien om te zien op welk perron ik een trein zou nemen en ik het hoeveelste station ik zou uitstappen. Maar waarschijnlijk was ik dan toch gewoon in een of ander klein dorp beland waar weinig te beleven viel 😂

  2. Ik zou kunnen zeggen dat ik besef wat jij mij meemaakt met dat moeilijk slapen. Maar ik lig meestal binnen de 5 minuten al te slapen. Ik heb wel eens een slechte nacht wanneer ik veel zorgen heb, maar dat is hoogst uitzonderlijk. Dat dag na dag moeten meemaken is nog andere koek denk ik dan.

    1. Het voordeel is dat ik me nu niet meer moet forceren om te gaan werken, dus ik heb echt veel minder migraines dan vroeger, want momenteel kan ik mijn dag inrichten zoals het mij uitkomt (ongeveer). Dus eigenlijk heb ik nu ook weer niet zoveel te klagen 😉 Alleen die bouwwerken he 😅

  3. Ik hing hier aan je lippen, beleefde het mee, begrijp je, en herken de vele gevoelens, het slaapgebrek, de drang om even uit te breken, de voldoening en het vervroegd terug keren. Het leest als een mooi kortverhaal.

  4. Ik zie het levendig voor mij. Kathleen die midden in de nacht een half appartement verhuist 🤣 ! En dan het gezicht van de Russische als zij zich de volgende ochtend afvraagt wat jij daar die ene nacht kwam doen, behalve meubels verplaatsen. Hilarisch, toch?

  5. Oost west, thuis best! Maar in jouw plaats had ik ook zoiets gedaan, denk ik. Het heeft in ieder geval een mooi verhaal opgeleverd. Ik zie je helemaal voor mij, op je tenen aan het sleuren met dat kamerscherm.

      1. Marry

        En in de horeca. Met die mondkapjesverplichting zal Spanje niet veel toeristen over de streep/grens trekken.

  6. Miek

    Een echt verhaal op z’n Kathleens, waar we allemaal zo dol op zijn 🙂
    Zó herkenbaar – het slaapprobleem, het ( tenminste even) willen ontsnappen…
    Ik dróómde er vannacht van – of beter gezegd : ik droomde er vanmórgen van, toen dat tweede stukje slaap gelukkig toch nog wilde komen – hoe we ons met vrienden en vriendinnen ergens had verstopt, gewoon om toch eens even onbekommerd samen te kunnen zitten 🙂
    De jonge mussen die hier voor mijn raam vol enthousiasme hun vliegkunsten komen oefenen, zijn vrijer dan wij – dat is toch wel even slikken, wanneer dat goed tot je doordringt…

  7. Kleine Atlas

    Schitterend! Een nacht weg bij man en kind om bij de Russische volle maan te gaan liggen, dat smaakt naar een herkansing! Altijd welkom in Brussel hé, met of zonder kind en man.

    Geluiden in uw slaap zijn echt (ha! pun not intended) slopend hé? Ik herinner me toen ze naast ons aan het bouwen waren, niet leuk. Het is in Valencia waarschijnlijk ook superwarm nu, dan is slapen ’s avonds ook echt niet makkelijk.

    1. Gelukkig is het qua warmte bij ons thuis nog goed te doen. Dat besefte ik op die warme zolder, en ook toen deze week een vriend in Valencia zei hoe het moeilijk wordt om te slapen met de opkomende hitte. Wat dat betreft plukken we nu de vruchten van ons passief huisje!

  8. Even er tussenuit, bijna aan je achterdeur. Het gevoel van nachten-niet-kunnen-slapen is me heel goed gekend. Fijn dat je er even aan kon ontsnappen. Misschien de volgende keer iets huren voor jullie drietjes, dan kun het gerust rekken tot een weekend…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s