Het Boek (1)

Ondertussen ben ik beginnen schrijven: de eerste drie hoofdstukken staan op de computer.

Dat lijkt veel, maar het zijn geen lange hoofdstukken. Het wordt ook geen dik boek. Maar ik geloof niet dat je een bepaald aantal woorden of bladzijden moet halen om het bestaansrecht van een verhaal te rechtvaardigen. Ik vind dat je een verhaal moet vertellen zoals het verteld dient te worden, van begin tot einde. Je schrijft wat nodig is; de hoeveelheid inkt die daarbij komt kijken, is een bijkomstigheid.

Schrijven is eng. Ik moet echt iets overwinnen wanneer ik me aan het schrijven zet, want ik wil zo graag dat het verhaal goed verteld wordt, dat ik de juiste woorden en zinnen vind, de juiste beelden en beschrijvingen. Vaak zit tijdens het typen de faalangst op mijn schoot. De angst dat je iets waar je de vorige dag heel tevreden over was, de volgende dag zal herlezen en dat het dan verschrikkelijk amateuristisch zal overkomen.

Maar schrijven is ook heerlijk. De personages komen naar je toe, je ziet hen steeds scherper voor je geestesoog, je leert hen kennen en ze vertellen je hun verhalen. Je kijkt in hun hart en in hun hoofd, en jij mag dat vertellen. Je ziet ook hoe hun verhalen zich verweven. Dat is een heel mooi proces.

En dan is er al het werk dat geen schrijfwerk is, maar minstens even boeiend. Voor ik het wist zat ik te lezen over homoseksualiteit in Senegal, het leven van San Ramón Nonato, communautaire radiozenders in Madrid, en de Spaanse burgeroorlog.

Ja, ik hoop echt dat ik dit voor elkaar krijg.

 

 

 

 

 

43 gedachtes over “Het Boek (1)

  1. Jij kan dit écht, Kathleen!
    Bij het lezen van je logjes, ben ik hier meer dan overtuigd van.
    Met veel fantasie, een mooie schrijfstijl en een beetje faalangst op de schoot, komt dit zeker goed.
    Yes you can, zou Obama zeggen. En ben fan van Obama 🙂

    1. Wat lief, Omabaard, dankjewel!
      Ik heb het gevoel dat de “training” van elke dag te schrijven tijdens de lock down me ook echt geholpen heeft. Alsof mijn hersenen er beter op afgesteld staan…

    1. Maak er 2022 denk ik. Nog even verder uitdiepen van de inhoud, verhaal afwerken, printen van boeken, dat brengt ons Q1 2021. dan een steeds sneller toenemende verkoop en op naar de Nobelprijs literatuur.

  2. Ok, en nu heel even serieus. Ik ben al sinds het volgen van je blog onder de indruk van je schrijfkunst. En je energie voor schrijven. Dus ben ik er zeker van dat het goed komt en ook zeer goed zal zijn.
    Wat me wel opvalt is de brede “scope”. Geen idee hoe homoseksualiteit in Senegal met Spanje linkt, maar het zou wel eens kunnen. En eigenlijk hoop ik dat het in het boek gaat over de interessante kant van homoseks(ualiteit) (hehe, ik moet me toch even laten kennen niet? 😉 ) en niet over de minder leuke in Senegal, want daar is het volgens mij strafbaar en wordt het ook streng bestraft.
    Enfin, ik kijk alvast uit naar het logje “het boek 2”.

    1. Senegal en homoseksualiteit met Spanje linken is geen probleem, hoor. Dat is al meteen in hoofdstuk 1 voor elkaar gekregen, dus daar ga je niet lang voor moeten lezen 😉 De Spaanse burgeroorlog komt echt niet meteen aan bod, dus die verwijzing had je wel op een fout spoor kunnen brengen. Maar ik ga dat boekje toch lezen, want ik vind niet dat je iets over Spanje kan schrijven zonder op de hoogte te zijn over hoe het nu juist allemaal zat tijdens de burgeroorlog. En ik weet daar wel iets over, maar naar mijn aanvoelen niet genoeg.
      Homoseksuele scènes gaan er trouwens ook niet in voorkomen, I´m sorry to disappoint you 🙂
      Maar heel erg bedankt voor het mooie compliment aan het begin van je reactie! Dat geeft me veel vertrouwen!

  3. Laatst las ik ergens ‘a beautifull thing is never perfect’ dus doe gewoon voort zoals het gaat. Ben blij dat je echt bent begonnen met je boek. Het is best een kunst om dat te doen tussen al het andere door

  4. Faalangst is lastig. Ik herinner me dat ik er soms misselijk van werd, of dagen uitstelde om aan het volgende hoofdstuk te beginnen, of dat ik naar mijn zus belde en huilend zwoer dat ik nooit meer een boek zou schrijven. Maar de angst vermindert en je vertrouwen groeit. Lees en herlees af en toe de tips die je kreeg op Azertyfactor.be, en de commentaren die je van je volgers kreeg op je verhalen en gedichten. Echt Kathleen, nu je vertrokken bent, is de eindmeet in zicht. Je supporters staan aan de zijlijn. Gewoon doorschrijven, later kun je genoeg schrappen en aanvullen. En over niet al te lange tijd ligt dat boek daar.

    1. Amai Christine, dan heb jij het ook zwaar gehad, zeg! Dat zou je dus echt niet zeggen als je je boek leest, dat lijkt zo natuurlijk en vlot te zijn gekomen, zo vanzelfsprekend! Maar dat is echte kunst he, iets eenvoudig te laten lijken, terwijl er eigenlijk heel veel moeite en werk achter zit. Heel erg bedankt voor de tips!

    1. Ja, dat is he?
      Ik heb hier gelukkig een paar boeken in de kast staan die ik niet erg bijzonder vind, zodat ik die kan openslaan en denken: maar zo erg is dat van mij nu ook weer niet 😉

  5. Je schrijft goed en gemakkelijk dat bewijs je hier elke dag. Natuurlijk is een boek nog iets anders maar je bent niet aan je proefstuk toe. Ik herinner me bekroonde verhalen en moderne sprookjes. Veel schrijfplezier met de volgende hoofdstukken.

    ps. Ik herken de vrees voor het teruglezen van je eigen teksten … is dit wel goed genoeg?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s