Het Boek (3)

Aan het begin van het schooljaar kreeg ik door dat mijn leven binnen de kortste keren weer gereduceerd zou worden tot een heen-en-weer lopen naar school. Want dochterlief heeft een middagpauze van meer dan twee uur, en in de namiddag nog anderhalf uur les. Dus dat betekent dat een schooldag voor thuisblijfouders vooral bestaat uit het wegbrengen en ophalen van je kroost. ´s Morgens heb je voor niet veel anders tijd dan wat boodschappen doen en eten maken, en ´s namiddags heb je tijd om eens uitgebreid naar de wc te gaan. En daarmee is je dag om.

Toegegeven, wie ´s morgens wakker genoeg is en wil schrijven, zou die paar uren in de voormiddag kunnen benutten. Maar in mijn geval loopt het zo, dat tegen dat ik mijn talencentrum op gang heb en een beetje in het verhaal gekomen ben, dat ik dan na een half uur de boel weer moet stilleggen om de trip naar de schoolpoort te maken.

Daar kwam nog eens bovenop dat ze het onmogelijke uurrooster van manlief nog onmogelijker hadden gemaakt, zodat er van enige poging tot organisatie al helemaal geen sprake meer was -terwijl organisatie een soort reddingsboei is voor een chaotisch ingesteld persoon als de dees. En toen heb ik voorgesteld om dochterlief drie dagen per week op school te laten eten.

Dat doet ze nu, en dat was wat ik nodig had. Nu weet ik tenminste op voorhand welke dagen ik kan schrijven en hoeveel tijd ik ervoor heb.

Ondertussen zit ik ergens over de helft van het boek, en ik ben al tegen vanalles aangelopen. Soms lukt het van geen kanten, soms gaat het vanzelf. Soms schrijf ik stukken die ik nadien waardeloos vind, soms stukken waarvan ik ogenblikkelijk weet dat ze zijn zoals ze moeten zijn. Soms twijfel ik aan alles, soms geloof ik met hart en ziel. Soms moet ik een gigantische weerstand overwinnen om me naar de computer te slepen, soms schrijf ik midden in de nacht in het donker flarden van zinnen op wc-papier.

Het is wel erg eenzaam. Soms ben ik jaloers op mensen die kunnen gaan werken en collega´s hebben, die hun vrienden en familie kunnen zien. Ik heb me wel ingeschreven bij de Spaanse versie van de VDAB, maar telkens ik ziek word, besef ik dat lesgeven er (voorlopig?) niet inzit. En ik weet niet goed wat ik anders kan doen. Dus vul ik mijn dagen met schrijven, zorgen en handwerk.

Dus ja. Dat is hier momenteel de stand van zaken.

29 gedachtes over “Het Boek (3)

    1. Dat vind ik ook wel spannend, wat mensen ervan gaan vinden… Daarmee dat ik het zeker wil afkrijgen, gewoon al om het te kunnen delen en feedback te krijgen!
      Jouw blovel las supervlot, dat leek echt helemaal vanzelf te zijn gekomen 🙂

      1. Zo lief! De blovel kwam vrij snel, ja, maar op andere verhalen kan ik soms echt zitten zwoegen… Ik schrijf nu enkel wanneer ik de inspiratie echt voel, anders lukt het me niet.

    1. Niet het aantal bladzijden, maar ik heb hier wel een overzicht hangen van wat er in welke hoofdstukken gebeurd. Elk hoofdstuk speelt zich op een andere dag af. Terwijl ik eraan bezig ben, verander ik er nog wel dingen aan, maar de verhaallijnen liggen vast, en ik weet ook heel goed waar ik naartoe werk. Dus op die manier heb ik wel een idee van hoe ver ik ongeveer zit.

  1. Samen met andere auteurs schrijven lijkt me leuk, maar het is er nu de moment niet voor.
    Wel een goed idee om de dochter eens te laten eten op school, zo krijg je wat tijd voor jezelf.
    Ik begrijp je wel als je over het belang van collega’s spreekt. Dat heb ik zelf ook vaak ervaren.
    Fijn dat je boek goed vordert.

    1. Ja, ik vind het inderdaad toch altijd plezieriger met anderen om me heen, vooral op een plek waar iedereen stil is en je geen contact hoeft te maken. Ik studeerde vroeger bijvoorbeeld het liefst op de trein. En schrijven in de bibliotheek doe ik ook graag. Maar dat is nu jammer genoeg niet mogelijk. Hopelijk volgend jaar weer wel!
      Ik vind het om die reden ook wel fijn dat ik de blog heb, zo heb ik toch het gevoel dat ik er niet helemaal alleen mee bezig ben.

  2. Ergens in een café gaan zitten à la Rowling is geen optie? Zoals jij het beschrijft heb ik van veel schrijvers begrepen dat het zo gaat. Ook een haat-liefde verhouding met hun redacteur hoort daar nog bij. Je zou collega’s moeten vragen.

    1. Voor de coronacrisis ging ik soms zitten schrijven in Starbucks, dat is zowat het enige café hier waar de mensen niet luid praten, maar stil zitten te werken 🙂
      Dat ga ik toch eens overwegen, want ik denk wel dat dat weer kan, ook al is het maar één keer per week.
      De bib is jammer genoeg gene optie meer.
      Ik heb in ene interview gehoord dat Rowling haar laatste boek (of boeken?) in een hotel geschreven heeft! Want ze was toen toch al zo rijk, dus dacht ze: waarom ook niet? Haha, groot gelijk had ze 🙂

    1. Merci Eline!
      Ik wil het vooral afkrijgen zodat ik het kan delen, en dan van anderen kan horen wat zij ervan denken, want daar ben ik heel benieuwd naar -wat de reacties ook zullen zijn 😉
      Want ik vind het soms heel moeilijk om mijn eigen werk in te schatten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s