Kerst in de “peatonal” en een bedenking

Dit is hoe wij kerst gevierd hebben op 24 december.

´s Middags aten we met mijn schoonfamilie buiten op het terras. We waren met exact 6 volwassenen en 1 kind. Alle nootjes en chips gingen in aparte kommetjes om speekseloverdracht tijdens te graaien te voorkomen, een ingreep waar sommigen wat lacherig over deden. Nadien zaten we nog even in het late winterzonnetje, en namen we een familiefoto waar alleen de tweeling (mijn man en zijn broer) scherp op stonden –it´s a twin thing.

Bij het vallen van de avond kwamen de buren bij elkaar in het voetgangersstraatje (peatonal) achter onze huizen. Ze sleepten tafels en stoelen aan, bonbons en rum kwamen boven, en er doken ook twee gitaren op. Een buurman van een paar straten verder passeerde -iemand die ik op een wandeling met de hond wel eens in de beslotenheid van zijn woonkamer een Guns N´ Roses solo had horen spelen, maar nog nooit had horen zingen. Die buurman nam een gitaar vast, en bleek me dat dus een echte muzikant te zijn, het soort dat kan spelen en zingen tegelijkertijd, met een fantastische stem die de hele buurt vult. We zongen Soldadito Marinero en Nothing Else Matters, en toen zette hij zijn mondmasker weer op, wenste ons een vrolijke kerst, en vervolgde zijn weg.

Toen bleven we over met de kern van de buren, nog steeds op veilige afstand van elkaar, maar dat was meer dan genoeg. Onze buurman de muziekleraar en ik namen de gitaren, de anderen schraapten de kelen. We speelden en we zongen. En we eindigden zoals we bijna altijd eindigen: met Nino Bravo. Al partir, un beso y una flor, un te quiero, una caricia, y un adiós. Wat in feite het lied is van een emigrant die het geluk gaat zoeken aan de overkant van het grote water, en van zijn geliefde een kus en een bloem meeneemt, een ik hou van je, een liefkozing, en een vaarwel. Dat is lichte bagage voor zo´n lange reis, zingt Bravo. En ik denk aan al die mensen, gestrand op onze onbarmhartige kusten, in flinterdunne tentjes. Ik denk aan de mensen die hen daar niet willen, ik denk aan de politici die niets ondernemen, en ik denk aan de mensen die hen voedsel en kleren opsturen, die de tentenkampen van elektriciteit voorzien, die workshops opzetten en geïmproviseerde klasjes, die een ziekenhuisvrachtwagen inrichten er ermee van Nederland naar Griekenland rijden, aan gepensioneerde artsen en verplegers die daar de handen uit de mouwen steken met een minimum aan middelen ter beschikking. En ik denk: kerst is iets wat je elke dag in je draagt, of niet.

Laat ons hopen dat het besmettelijk is.

37 gedachtes over “Kerst in de “peatonal” en een bedenking

    1. We zijn hier voorlopig inderdaad nog iets beter af dan daar in het noorden… Ik vraag me wel af hoe sterk we kerst en nieuwjaar in de cijfers gaan zien over een week of twee, het wordt hout vasthouden…

  1. marieclaire

    Telkens ik op een party met grabbelschaaltjes ben (was, dus) bedenk ik me dat die jaren zeventig draaischaal met hapjes en opscheplepels met voor iedereen een privé minischaaltje om uit te eten zo gek nog niet was. Verdwenen want oubollig. Ik ga eens wat fabrikanten mailen. Dat gegrabbel heeft me al heel wat lekkere hapjes onthouden.

  2. Het goede van het leven is iedereen gegund, maar ik doe er ook te weinig aan om het voor anderen te verkrijgen. Hooguit een donatie of een petitie die ik doe of teken. Je hebt gelijk met je laatste opmerking. Fijn dat de Spaanse kerst goed verliep.

    1. Een donatie of een petitie is ook al veel, hoor. En ik denk dat ook wordt onderschat hoe belangrijk het is erover te blijven praten, wat uiteindelijk veel invloed kan hebben op de publieke opinie. Ik weet dat je het niet te vaak mag aanhalen, omdat de mensen het dan moe worden en er op den duur niemand meer luistert, maar ik probeer het wel van tijd tot tijd aan te halen, en dat jij er dan op ingaat is ook een bijdrage. Zo kan je op veel manieren helpen.

      1. Juist Kathleen, en dank je wel daarvoor. Ik was ook niet goed van die beelden van dat tentenkamp in de sneeuw. Maar alle beetjes helpen, zelfs alleen al er aandacht voor hebben en erover praten, en de helpers kunnen we steunen. We kunnen beter een ketting maken, dan er allemaal tegelijk naartoe te trekken.

  3. Mooi en warm geschreven.
    Jullie konden in Spanje nog genieten van de kerstdagen, buiten is het ook veel aangenamer weer dan hier.
    Je laatste zinnen grijpen aan. Grote discrepantie.
    Zonet op het journaal zagen we mensen die naar de skioorden vertrekken en mensen die onbeschermd sterven van de kou, want er is tent noch huis.

    1. Op zich is het dan toch al iets dat het feit dat mensen sterven in de kou het nieuws nog haalt. Want ik vrees dat enorm veel miserie het afgelopen jaar totaal onopgemerkt gepaseerd is, althans voor de landen die het zich konden permitteren weg te kijken. Dat er heel veel is ondergesneeuwd onder de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen.
      Maar inderdaad, we hebben wel een mooi eindejaar gehad hier in Spanje. Alles in beperkte kring, maar daar zijn we ondertussen wel aan gewend. En als er muziek is en chocola, ben ik al heel snel tevreden he 🙂

  4. Fijn om zo samen muziek te kunnen maken, dat is echt wel een gemis momenteel… Maar dat er mensen zijn die nog veel meer missen, dat is triest, en daar denken we lang niet altijd aan. Heel fijn is dan wel weer dat er tòch mensen zijn die zich ondertussen daar enorm voor inspannen. Bizar ook dat er tegelijkertijd mensen zijn die in miljoenenvilla’s wonen met tien sportwagens en zo. De mens is een zeer vreemde soort…
    Maar, mooie kerstoverdenking wel, dit!

  5. Oh Kathleen, wat ben ik blij dat je op zijn minst toch die gezellige momenten in Spanje gehad hebt!
    En inderdaad, daar moest ik ook aan denken de voorbije dagen. Ik mis, keihard, maar ik heb wel de ongelooflijke luxe om dat te doen in een huis met centrale verwarming, eten à volonté op tafel en een bed met een stevige matras en een dik winterdonsdeken. Soms zou ik een busje willen huren en naar daar rijden om ter plaatse te helpen en tegelijk laat ik mij door praktische bezwaren tegenhouden, houd ik het bij een storting en denken en praten over (en dan gaat het nu over vluchtelingen, maar datzelfde gevoel van “ik wil iets praktisch doen” vs. “ik kan niet alles doen” geldt voor zoveel).

    1. Ja, dat gevoel heb ik ook: het besef dat we ondanks alles ons beide pollekes mogen kussen want dat we op zoveel vlakken toch zoveel chance hebben…
      En Christine heeft ergens iets moois geschreven in de commentaren, over dat we niet allemaal in levende lijve naar daar moeten gaan, maar dat we een lange ketting kunnen vormen om zo de mensen te steunen die wel in persoon daar gaan helpen. Dat vind ik een heel mooi beeld; op die manier dragen we allemaal ons steentje bij!

  6. Pingback: Over parentale burn-out en een pandabeer – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s