Te goed

Een pianist hier in het dorp vroeg me mijn mening over de pianobegeleiding die hij geschreven had voor een nummer van een Valenciaanse zanger. Eerst liet hij me op zijn telefoon de oorspronkelijke versie horen: een paar eenvoudige gebroken akkoorden achter een degelijke zangstem. Daarna speelde hij hetzelfde lied af, maar dan met zijn begeleiding, een compositie waaraan hij tot diep in de nacht had gewerkt. Al vanaf de eerste noten stroomden de emoties door het nummer, en werd je meegenomen op een ontroerende reis. Het was wonderbaarlijk te horen wat voor een verschil deze prachtige pianobegeleiding maakte voor het nummer, en dat zei ik hem ook.

Een paar dagen later zagen we elkaar weer, en vroeg ik hem hoe het afgelopen was met zijn samenwerking met de zanger. Beteuterd zei de pianist dat de producer van de CD besloten had de oorspronkelijke begeleiding te gebruiken, en niet die van hem. Ik viel uit de lucht. Waarom hadden ze die mooie muziek geweigerd? De pianist wist het ook niet.

Maar na een beetje doorvragen begon ik het te begrijpen. Het nummer dat ik gehoord had, was het enige nummer waarvoor ze eventueel de muziek van mijn kennis zouden gebruiken. Wat betekende dat het contrast met de andere nummers erg groot zou zijn. Waarschijnlijk zou niemand beseffen hoe eenvoudig de pianobegeleiding was, totdat de luisteraars het opgepoetste nummer te horen zouden krijgen. Alles wat daarna kwam, zou ontzettend knullig klinken.

“Dit klinkt misschien gek,” zei ik, “maar ik denk dat jouw begeleiding te goed was.”

Een vriendin van me maakte iets gelijkaardigs mee op haar vorige baan, maar in een nog pijnlijkere versie. Ze was zo goed in haar job, had zoveel oog voor detail en zoveel feeling voor haar medewerkers, dat het haar leidinggevende een doorn in het oog was. Want het voorbeeld van mijn vriendin maakte het contrast tussen wat de leidinggevende deed en wat ze zou kúnnen doen (of eigenlijk: zou moeten doen) wel erg groot. En dat werd mijn vriendin niet in dank afgenomen.

Wanneer je tegenwind krijgt of afgewezen wordt, is het een logische reactie te denken dat je niet goed genoeg was. Maar soms, lieve mensen, ben je simpelweg te goed.

18 gedachtes over “Te goed

    1. Wat jammer dat jij ook die ervaring hebt gehad :/ Dat is iets waar je precies niet over mag klagen omdat het soms als hoogdravend geïnterpreteerd wordt, maar het is dus echt wel een probleem wanneer je gewoon veel beter bent in iets dan de anderen, en niet ten volle mag gaan, omdat dat dan jaloezie opwekt. Zo gaat al dat talent verloren…

      1. Het zou zo mooi zijn als er meer mensen (en vooral managers) zouden zijn die het gaaf vinden om iemand tot bloei te laten komen, in plaats van dat ze zich bedreigd voelen. Ik heb bijvoorbeeld zelf ook een tijdje les gegeven en ik vond het altijd een eer om studenten verder te helpen die het een stuk verder konden schoppen dan ik!

      2. Dat is het inderdaad, dat is een prachtige ingesteldheid 🙂 Het ego zit zoveel mensen in de weg he, in plaats van dat ze beseffen dat je een belangrijk aandeel kan hebben in iemands succes door hun talent te erkennen en hen daarmee verder te helpen!

  1. Affodil

    Middelmatigheid is te vaak de norm. Al wat daar onder of boven komt wordt afgewezen, hetzij met een dédain van ik heb je daar, hetzij in panische angst voor de waarheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s