Hoe je weet dat je goed bezig bent

Voor de sociaal aangelegde mens zijn er weinig dingen zo oncomfortabel als van mening verschillen met een ander. Daarom proberen de meesten onder ons (ik ook) dat uit alle macht te vermijden. We selecteren onze vrienden op basis van gemeenschappelijke interesses, we sluiten ons aan bij Facebook-groepen van gelijkgezinden, we kiezen de politieke partij die het dichtst bij onze overtuiging aanleunt en sluiten ons af voor andere informatie.

Dat lijkt heel aangenaam, maar daar zit een groot gevaar aan verbonden. Want op die manier worden onze voorkeuren en overtuigingen alleen maar bevestigd en worden we nooit uitgedaagd onze ideeën kritisch te bekijken en bij te stellen.

Google en Facebook doen daar vrolijk aan mee, want dat is natuurlijk de basis van hun astronomisch succes: ze verzamelen alle mogelijke informatie over hun gebruikers, zodat hun klanten (de adverteerders) met militaire precisie hun advertenties op exact de juiste doelgroep kunnen richten. Je krijgt op Facebook, Youtube, Instagram, etc. dus niet alleen volledig op maat gemaakte reclame te zien, ook de informatie die je aangeboden wordt (de feeds van je vrienden, de suggesties voor volgende videos,… ) worden algoritmisch gekozen om zo dicht mogelijk bij jouw interesses en overtuigingen aan te leunen. Want op die manier blijf je langer hangen (lees: geef je meer informatie over jezelf bloot en krijg je meer advertenties te zien). Deze mediagiganten zullen er dus alles aan doen om te vermijden dat jij je oncomfortabel voelt, want dan haak je af.

Met als resultaat dat wie de hele dag door Facebook,- en Googleproducten zit te scrollen, alleen maar bevestigd wordt in hun wereldbeeld en zelden of nooit uitgedaagd.

Dat is misschien prettig voor de gebruiker, maar gezond voor de samenleving is het niet. We hebben in de loop van de geschiedenis gezien tot welke drama´s onverzettelijke overtuigingen kunnen leiden, en hoe een beperkte visie, een gebrek aan discussie en een zich in kampen ingraven ons almaar verder van de waarheid drijft, want die ligt, laat ons dat niet vergeten, meestal in het midden. (En soms kunnen twee tegengestelde zaken ook gewoon allebei waar zijn.)

Dus wanneer ik in de commentaren op mijn blog lees dat iemand het niet met me eens is, of ik lees een blogpost waarin zaken staan waar ik het niet mee eens ben, dan ben ik blij. Eerst voel ik natuurlijk altijd een ongemak, soms zelfs iets van angst. Maar daarna denk ik: we zien het tenminste. We lezen elkaars mening, en nu kunnen we erover praten. In mijn ideale wereld gebeurt dat op een respectvolle manier waarbij beide partijen zowel hun eigen mening als die van de ander tegen het licht houden. In mijn ideale wereld stellen beide partijen dan hun mening een beetje bij (tenzij er echt één iemand is die het helemaal bij het rechte eind heeft, maar hoe vaak komt dat voor?) en beseffen soms zelfs dat ze au fond hetzelfde willen. (Dat bijstellen van je eigen mening is natuurlijk het moeilijkste, daar ben ik zelf nog hard in aan het bijleren.)

Dat wou ik dus even zeggen: als je iets leest en je voelt je er ongemakkelijk bij, dan zit je nog niet helemaal in je filter bubbel en ben je eigenlijk nog goed bezig.

31 gedachtes over “Hoe je weet dat je goed bezig bent

  1. (H)eerlijke respectvolle reacties vind ik altijd fijn. Ook als ze niet stroken met mijn gedachtengang. Want gelukkig zijn we niet allen klonen van elkaar. Juist die variëteit aan meningen maakt het boeiend.

    1. Zo is dat: diversity is richness!
      Ik moet ook soms denken aan dta verhaal van die blinden die elk een deel van een olifant te voelen krijgen, en op een heel andere manier beschrijven wat voor hen een olifant is. En ze hebben allemaal wel een beetje gelijk, maar je hebt pas de hele olifant als je al die ideeën samenlegt en met elkaar verbindt.

  2. Dat je op een heel respectvolle manier een afwijkende mening kunt verkondigen heb je zondag nog bewezen in de blogpost van die Pannenkoek uit Brugge. Heel knap van je. Een mening bevestigen, ook al ben je er binnenin frontaal tegen, is een verloochening van jezelf. Je voelt je er niet goed bij, en achteraf krijg je er spijt van.

    1. Zo is dat. En ik kan dat ook niet. Ik heb veel begrip voor anderen, want ik kan me over het algemeen goed inleven in de gedachtengang van een ander, maar als ik voel dat er iets wringt, dan ga ik dat wel zeggen 😉

      1. Dat verdient nog wat extra kennis West-Vlaams… We hebben een spreuk ‘Der stoat geschreven en gedrukt da’j moe scharten woddat jukt’. Dus vooral verder doen zoals je bezig bent!

      2. veel krabben dus 😀
        Pas op, ik heb tien jaar in Gent gewoond en ben daar met best wel wat West-Vlamingen (nclusief Bruggelingen) in contact gekomen, dus ik snap wel wat West-Vlaams hoor 😉

  3. Bij blogs zoek ik wel altijd naar de verbinding als ik reageer, anders hou ik mijn mond/pen. Ik kan zelf niet goed tegen kritiek en daar komt dat uit voort. Verder vind ik het schriftelijk altijd veel moeilijker om mijn andere mening te geven. Ik ben altijd bang dat ik dan de persoon ipv de kwestie afwijs. Mondeling is het gemakkelijker dingen te nuanceren.

    1. Ja, je mist op het internet ook al die non-verbale communicatie van gezichtsuitdrukkingen enzo. Dat maakt het een beetje eng, omdat je niet weet hoe die ander echt reageert. Ik denk dat mensen soms ook onderschatten hoe hard hun commentaar bij de ander overkomt. Ik heb een eens reactie gehad van iemand die echt heel bot tegen me was, en ik ben daar echt dagenlang niet goed van geweest (ook omdat het een soort van publiek afsnauwen was, niet privé). Het blijft toch altijd een risico, iets posten.

      1. Ik heb ook eens bij iemand iets gezegd in een mail en dat is verkeerd opgenomen en na mijn excuses ook niet er meer goed gekomen. Ik ben sindsdien nog voorzichtiger met mijn woorden.

        Ik kijk ook uit sinds die ene blogger een reactie van mij op een ander blog totaal uit zijn verband rukte en daarover ging posten op zijn eigen blog. Ik was er echt ziek van. Ik ben minder spontaan in mijn bloggen en reageren geworden.

      2. Ik denk dat ik weet wie je bedoelt. De blogger die er een sport van maakte andere bloggers te analyseren. Ik heb hem op den duur gemaild dat ik niet meer wilde dat hij op mijn blog commentaren gaf, en gezegd dat ik bij hem ook niet meer kwam lezen. Ik heb hem ook aangeraden zijn eigen manier van communiceren te analyseren, in plaats van die van anderen.

        Net zoals jij heeft het me geleerd veel voorzichtiger te zijn in wat ik schrijf. Op zich lijkt me dat wel goed, maar het is natuurlijk jammer dat er zoveel negatieve emoties bij moeten komen kijken.

        Ik denk ook vaak: hoe iemand op jouw woorden reageert, zegt vaak veel meer over hen dan over jou. Dat idee helpt me wel.

      3. Dat punt neem ik dan weer van jou mee. Die 2 voorvallen hebben mijn blogplezier en gevoel van vrijheid sterk beïnvloed. Het is beter dingen te laten bij wie ze horen inderdaad.

    1. Ik heb dat ook, soms wil ik iets schrijven en dan denk ik aan iemand die mijn blog leest die zich daardoor geviseerd kan voelen ofzo, en dan doe ik het soms toch maar niet, of ik probeer een andere insteek te vinden om dezelfde boodschap te vertellen. Want ik denk dat als je echt aan de basis van een idee geraakt, en als die basis oprecht is, dat er dan wel meer mensen voor openstaan. Enfin, dat hoop ik toch.

  4. Goed punt. Aardige film die het hier deels over heeft is ‘The Social Dilemma’.
    Meestal wil ik graag alle kanten van een zaak weten. En hoop dus eigenlijk dat mensen een andere kant ergens van belichten, hùn visie geven. Helaas haken sommigen gelijk af als ze iets anders horen dan wat ze zelf denken. Jammer. Die discussie, dat gesprek, is juist zo interessant!

  5. Affodil

    Tegenwoordig worden op social media verschillende meningen steeds vaker “besproken” in termen waarbij je je met graagte terugtrekt en denkt “bekijk het maar”. Een grapje over voetbal en je bent een SS’er. Een fotootje met kort kapsel en je bent een lesbo. Een praktisch antwoord voor iemand die vraagt hoe de coronaregels op dat moment zijn net over de grens en er mengt zich ongevraagd iemand die vindt dat het daar vol gestapo’s loopt. Ik kom alleen nog op FB voor de mededelingen van de gemeente, zodat ik die via de website van de dorpsraad extra kan verspreiden. FB, LinkedIn, Instagram, … De Asocial media …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s