Vriendin

Ik had er een weekendje opzitten met precies de dingen die ik nodig had: rusten, lezen, schrijven. Wandelingen met de hond. Ik stond er zelf van te kijken hoe snel de balans in mijn hoofd herstelde, enkel door even alleen te zijn. In het whatsappgroepje van de mensen die wel op weekend waren gegaan, kon ik ondertussen meevolgen wat er daar aan de orde was: boswandelingen, gezelschapsspelletjes, pizza´s in de oven.

Gisteren zag ik de vriendin terug die onbewust had bijgedragen aan mijn beslissing niet mee te gaan. En ik besloot haar toch eens aan te spreken op haar opmerking dat als het me hier niet zinde, dat ik dan evengoed terug naar België kon gaan.

“Dat heb ik helemaal niet gezegd,” zei ze. “Ik zei dat je je gelukkig moest prijzen dat je hier woonde.” Even twijfelde ik. Had ik het dan echt zo verkeerd verstaan? Maar als ze zich zo had uitgedrukt, zou het me nooit zo geraakt hebben. Bovendien, zo heeft een Spaanse vriend me eens gezegd, zijn Spanjaarden niet de sterksten in het toegeven dat ze iets verkeerd hebben gedaan. Dat klinkt heel discriminerend (daarom zet ik er ook bij dat ik het van een Spanjaard gehoord heb, het is niet mijn eigen oordeel), maar ik heb het al wel vaker meegemaakt, en ergens is het logisch. Koste wat het kost je onschuld volhouden is uiteindelijk een waardevolle overlevingsstrategie in een dictatoriale samenleving.

Ik besloot het er dus maar bij te laten. Om van onderwerp te veranderen, vertelde ik over mijn weekend en vroeg haar hoe de uitstap geweest was. Meteen kreeg ik de wind van voren.

“Je had mee moeten gaan,” zei ze. “Wat is dat nou, je geeft zo vaak forfait. Je moet tijd maken om bij je man en kind te zijn, om samen dingen te doen.”

“Ik ben al de hele week bij man en kind,” verdedigde ik me. “Mijn dochter blijft ´s middags thuis eten, weet je wel? Daarbij, ik had dit nodig. En ik had werk te doen.”

“Allemaal excuses,” zei ze. “Het is belangrijk dat je dit soort dingen doet als gezin.”

Toen heb ik haar zo rustig mogelijk gezegd: “Ik vind het echt niet fijn dat je me een schuldgevoel probeert aan te praten.”

“Maar het is waar,” antwoordde ze. “Bovendien was het voor jou ook beter geweest als je meegekomen was.”

“Ik denk dat ik zelf wel weet wat het beste voor mij is.”

Maar opeens zag ik het. Ik zag het in haar ogen. Een barst in de ruwe bolster.

“Wacht even,” zei ik. “Je hebt me gemist.”

“Natuurlijk heb ik je gemist,” zei ze.

“Meer nog,” ging ik verder, ” je voelde je in de steek gelaten.”

“Ja,” zei ze. “En jaloers. Want nu kom je me vertellen hoeveel deugd je ervan gehad hebt te bellen met vriendinnen uit België.”

Mijn mond viel bijna open. Dat had ik echt niet zien aankomen. Deze vrouw ziet jou zoveel liever dan je zelf beseft, dacht ik.

Op dat moment voelde ik me even oprecht schuldig dat ik niet was meegegaan, want het was waar: ik had mijn man, kind en vrienden in de steek gelaten. Al was dat gevoel ook snel weer over, want ik wist waarom ik die beslissing genomen had, en voor mijn eigen mentale gezondheid was het de juiste keuze geweest. Je moet eerst voor jezelf zorgen, anders kan je niet voor anderen zorgen. Maar ik had de impact ervan op de anderen onderschat.

Dus daar stonden we, de extraverte feeler die er tussenuit glipt terwijl ze eigenlijk vastgepakt wil worden, en de introverte thinker die in harde woorden de zachte waarheid verbergt.

“Oh meid, zeg dat dan toch meteen,” zei ik, maar in gedachten schreef ik in mijn hart op het lijstje met haar naam: bij ruwe uitspraken: niet gekwetst voelen. Doorvragen.

Ik weet niet wat zij op haar lijstje onder mijn naam heeft geschreven. Ik hoop zoiets als: Geen zorgen. Raak je niet zomaar kwijt.

Ook al glipt ze er soms tussenuit.

30 gedachtes over “Vriendin

  1. Awel da’s echt knap! Zo’n vriendschap met een deukje erin dat je dan heel liefdevol allebei terug uitblutst, die moet je koesteren. Dat jullie beiden daar zoveel moeite voor doen, bewijst dat ze écht is! Dat verdien jij Kathleen!

  2. Eén van de grote redenen (begreep ik) dat je niet meeging is omdat haar scherpe uitspraak rond ‘terugkeren naar je eigen land’ in slechte aarde is gevallen. Iets wat ze gezegd heeft, en waarover ze allicht later spijt kreeg. Kan gebeuren, niemand is perfect.
    Zo’n ‘conflict’ kan tot inzichten leiden. Sterk van je dat je het onderwerp bij een volgende ontmoeting niet uit de weg ging, zelfs aanpakte. Of hoe een introvert iemand toch op een opbouwende manier uit haar schelp kan komen. Applaus vanop de Brugse banken !!

    1. Conflichten zijn inderdaad, net als fouten maken, dingen waaruit we veel kunnen leren. Maar je moet dan eerst wel leren hoe je ermee om moet gaan. Ik denk dat ik dat beetje bij beetje wel onder de knie begin te krijgen…
      De eerste stap is: rustig blijven. Dat is voor mij meestal de moeilijkste 😀

  3. Kleine Atlas

    Oh wow, ik was eerst echt van ‘go, Kath, wat goed van je dat aan te kaarten’ en toen van ‘maar zeg, wat zegt die vriendin toch allemaal?’ en daarna van ‘maar woooow, wat is dat mooi, wat is dat echt, wat is dat cool van jou om erdoor te prikken!’. Echt prachtig, en spannend geschreven ook nog 😉

    1. Haha, merci lieverd! Die emoties, dat was dus ook echt waar ik tijdens dat gesprek doorheen gegaan ben! ´t Is toch zot he, dat je zoiets nog op je 41e leert? Ik dacht eerst van over mijn weekend te schrijven, maar dit verhaal was echt veel beter 😉

    2. En dan ben ik het belangrijkste nog vergeten te zeggen, namelijk dat dit allemaal is DANKZIJ JOU! Want ik was eigenlijk van plan het niet meer aan te kaarten (waardoor het dan vanbinnen zou zijn blijven sudderen), maar door wat jij erover gezegd had, dacht ik: laten we het toch eens op tafel leggen. En toen kwam er heel die discussie en dat inzicht. Dus ik ben heel blij om dat Border Collie brein van jou 😉

  4. Wat een mooi einde aan een gesprek dat nogal hard de foute kant op leek te gaan. En wat sterk van je dat het omdenken je lukte, dat je voorbij de kwetsende woorden kon kijken en het verdriet zag. Ook fijn dat het gebeurde nadat je je een weekend lang kon opladen, want dat lukt, denk ik dan, niet als je al op je tippen loopt. Veel liefs voor jou!

    1. Ja, absoluut, dat had ik zelf nog niet eens beseft! Ik was opgeladen, mentaal en emotioneel weer in balans. Dan heb je inderdaad een reserve om dat soort gesprekken aan te gaan. Wanneer je op je tandvlees zit, lukt het niet om af te remmen en om te denken.Dan ben je heel recatief. Daarom is het natuurlijk zo belangrijk dat we (al is het maar aan onszelf) aangeven wanneer we merken dat het de foute kant opgaat, en onszelf wat verzorgen.
      Dikke knuffel ook voor jou! Merry Christmas, daar in Ierland 🙂 ❤

  5. Tina

    Zo mooi Kath! Prachtig geschreven! Zo fijn om te lezen dat je daar ook zo’n goeie vriendschappen hebt opgebouwd en ze jou ook echt missen! We zijn niet de enige die jou missen blijkbaar 😜

    1. Oooh lieve Tina! Soms droom ik stiekem van een groot feest waar iedereen naartoe komt en elkaar kan leren kennen., Eigenlijk wou ik zoiets organiseren voor mijn 40e verjaardag, maar misschien moet ik het maar verzetten naar mijn 50e?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s