Negen maanden

Ik was met de hond naar het postkantoor gewandeld om een pakje op te halen.

“Mag de hond mee naar binnen?” vroeg ik met mijn hoofd om de deur.

“Natuurlijk,” riep Marta me toe vanachter het loket. Ze was net bezig met een klant, dus ging ik naar het andere loket, waar een nieuwe bediende zat. De hond maakte aanstalten om op te springen en zijn poten op de balie te plaatsen, maar ik hield hem tegen. De vrouw achter het loket kwam overeind van haar stoel om hem te kunnen bekijken.

“Wat een schatje,” zei ze.

“Ja, het is een heel erg lieve hond,” beaamde ik. “Heb u er zelf ook één?”

“Een Cocker Spaniel,” antwoordde ze.

“Oh, die zijn leuk,” zei ik (ooit grote fan van Bollie en Billie) en zag in haar ogen dat ze van nu af aan even gemoedelijk met me zou praten als Marta. Ach, dit postkantoor. Wat een fijne plek.

Ondertussen was de klant van Marta naar buiten gelopen en was ik de enige die overbleef om bediend te worden, maar ik had geen haast. Marta liep achter het loket vandaan en ging op haar hurken naast de hond zitten. Het dier duwde zijn romp tegen haar aan, zij gaf hem een knuffel, haar vingers woelend in zijn dikke, zwarte vacht.

“Hoe gaat het met jouw hond?” vroeg ik aan Marta. “Kan hij weer goed lopen?” Een paar jaar geleden was haar ruwharige straathondje aangereden. Het was een lang revalidatieproces geweest, waarover ik haar in het postkantoor had horen vertellen, en een paar keer had ik de patiënt ook op straat gezien. Een moedig, wit- en zandkleurig hondje, dat ondanks het manken meer vrolijkheid uitstraalde dan de meeste mensen kunnen genereren op een voorspoedige dag.

“Hij is gestorven,” zei Marta. “Negen maanden geleden.”

Ze zei het zonder aarzelen; ze hoefde niet te tellen.

Dan weet je genoeg.

Advertentie

22 gedachtes over “Negen maanden

  1. Kijk, een traantje dus. Bij mij. Ik ben de 50 voorbij, en we hebben sinds iets meer dan 6 jaar een hond. Het is niet te schatten… de impact ervan. Ze was eind november echt op sterven na dood na bacteriële (rattenziekte) vergiftiging. Ze vocht zich erdoor met hulp van het de dierenkliniek van de UGent. Eeuwige dankbaarheid (ondanks de kost) voor hun hulp.

  2. Affodil

    Hè, natte ogen, en slikken maar! We maakten het 3x mee in nog geen 4 jaar: de 2 van ons een de inwijkeling van Zoon2. “En nu nooit nog een hond!”. We waren er allebei zeker van. De eerste 6 maanden toch …

    1. Amai, dat moet heftig geweest zijn…
      Het gaat echt heel diep he, de band met zo´n dier. Ik heb onze eerste Collie ook nog jaren in gedachten naast me mee zien lopen. Dat ging eigenlijk pas weg toen we deze hond kregen. En dat was negen jaar later…
      Ik kan goed begrijpen dat je je telkens toch weer hebt laten verleiden -zoveel liefde in huis ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s