Menu

Hoe ironisch is het dat de enige Whatsappgroep die ik, de grote Facebook-scepticus, ooit heb opgezet, na bijna tien jaar niet alleen nog steeds functioneel is, maar zelfs zeer succesvol? *insert visioen van Zuckerberg die me uitlacht in mijn gezicht* De groep begon met een handvol ouders van klasgenootjes van mijn dochter, en gaandeweg sloten zich steeds meer mensen aan. Patrulla Padrina doopten we de groep, een woordspeling op Patrulla Canina, de Spaanse naam van de tekenfilmreeks Paw Patrol, waar onze kinderen in die tijd fan van waren.

Een paar keer per jaar gaan de moeders van de patrulla uit eten. Dan wordt er in de groep met uurroosters gepuzzeld en met kinderen geschoven totdat elke mama die mee wil, vrij is. Vaders spreken dan soms onderling af om met de kinderen ergens anders naartoe te gaan.

Een paar weken geleden was het weer zover, en zat ik in het gezelschap van elf andere mama´s in een bar in Rafelbunyol. Het was een maandagavond, en we waren de enige klanten. Gezeten aan een lange tafel, het Laatste Avondmaal waardig, lieten we wijn, bier en water aanrukken. Nog voor de drank op tafel stond, rolden de anekdotes al over de tongen en werd er gegrapt en gelachen. Moeders hebben niet veel nodig om los te komen.

Tot hier de lange inleiding om de sfeer te schetsen, want eigenlijk gaat deze blog niet over het gezelschap. Deze blog gaat over de menukaart.

Of eerder: over het ontbreken van de menukaart.

Want er was er geen.

De enige manier om ons eten te kiezen, was via het inscannen van een QR-code. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb niets tegen digitale menu´s en het inscannen van QR-codes op zich (of ja, eigenlijk wel, maar voorlopig niet voldoende om er een volledige post aan te wijden). Waar ik een probleem mee heb, is dat er geen alternatief was. Ik vroeg de kelner om een fysieke menukaart, en die was er niet. Wat impliceert dat je niet meer uit eten kan gaan zonder een smartphone op zak. Wat een idee is dat mijn haar overeind doet komen.

Een paar dagen geleden had ik gelukkig een totaal andere ervaring.

Met mijn echtgenoot ging ik een avondje stappen in Benimaclet (weet je nog, weerstandersnest Benimaclet?). We hadden een tafeltje geboekt in La Pata Negra. Binnenwandelen in dit restaurantje is een belevenis op zich: het interieur staat volgestouwd met oude muziekinstrumenten, wereldbollen, antieke telefoons en schrijfmachines, kitscherige prenten, uitbundige kamerplanten (nachtmerrie voor schoonmakers, dat wel). De kok heeft een weelderige jaren ´70 krullenbos en de maître d´ dost zich elke avond feestelijk uit om zijn klanten in een heel eigen stijl te ontvangen. Deze zaak bestaat al meer dan twintig jaar en de liefde straalt er uit alle details.

Bovendien is het een van de weinige restaurants waar ik bijna alles kan eten, omdat er veel groenten en lokale gerechten op het menu staan. En ja, die gerechten staan letterlijk, in inkt gedrukt, op een echt menu. Beter nog, dat menu is geplakt op een echte LP. Je krijgt daar dus een plaat in handen waar je op de achterzijde van je hoes je eten kan kiezen. En op de voorzijde de Spaanse popgeschiedenis kan ontdekken.

Kan me niet schelen of dat zogezegd `onhygiënischer’ is. Gewoon al van de romantiek en de nostalgie schiet de oxytocine zo steil omhoog dat het je immuunsysteem een boost geeft.

Ik hoop van harte dat ze zullen overleven, de menukaarten.

Vooral die op vinyl.

30 gedachtes over “Menu

  1. Ik merk dat de QR codes hier stilaan weer gewoon vervangen worden door gewone menukaarten. Ik vind dat geen slecht systeem met die codes, maar er moeten inderdaad ook nog fysieke menukaarten zijn, vind ik, anders sluit je toch mensen uit.

  2. Ik heb geen internet op mijn mobiel en heb dus altijd problemen met digitale menu’s als er geen wifi is. Ik heb ook al restaurants meegemaakt die een tablet gaven per tafel waar je dan je keuze op maakte. Het schijn in Amerika al vrij normaal te zijn. Maar ik was daar nog nooit.

    1. Daar had ik nog niet van gehoord. Lijkt me ook nogal een invstering, al die tablets. En erg milieuvriendelijk is het ook niet… Maar misschien doen ze het in sommige restaurants omdat het sjieker staat?

      1. Het schijnt te schelen in het aantal mensen in de bediening. Ik heb bij een Korean BBQ in Rotterdam met de tablet mijn bestelling doorgegeven. Het was erg efficiënt want je bestelt steeds kleine gerechtjes. Je zag de plaatjes en klikte erop en vulde het aantal in. Op YouTube staan filmpjes die al 10 jaar oud zijn die dit laten zien.

      2. Zoals ze tegenwoordig in fastfood restaurants doen dus? Op zich is dat inderdaad wel handig, maar het lijtk me zo ongezellig…

  3. Sarah

    Oh ja, echt niet fijn. We moeten onze gsm al zo veel tegen onze zin gebruiken voor van alles en nog wat. Op restaurant wil ik des te meer de gsm aan de kant kunnen leggen, of beter nog: thuislaten.

    1. Ja! In de commentaren onder een vorige post schreef een blogger dat ze effectief een keer was opgestapt omdat het menu alleen via de smartphone gelezen kon worden. Da´s de beste manier om je stem te laten horen he.
      Moest ik alleen of met mijn man ofzo geweest zijn, dan was ik ook niet gebleven.

  4. Voor mij geen probleem, maar mijn schoonmoeder van 91 wordt er moedeloos van. En toch heb ik liever een fysieke kaart, op restaurant zet ik doelbewust mobiele data uit, ga ik niet op internet en wil ik door niemand digitaal gestoord worden. Geen rinkelde, geen berichtjes, geen geluidjes. En dan moet je toch je smartphone boven halen….😦

    1. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Hoeveel 80 of 90-jarigen lopen er nu met een smartphone rond? Dus er wordt dan verwacht dat die niet “zonder begeleiding” uit eten gaan ofzo? Da´s inderdaad om moedeloos van te worden.
      Goed idee van de mobiele data uit te zetten! Het geeft toch echt wel rust he, even niet gestoord kunnen worden 🙂

      1. Veel oudere mensen hebben een smartphone, enkel om te kunnen bellen natuurlijk. Mijn schoonmoeder heeft die altijd in haar ‘saccoche’.

  5. Haha, dat is wel een rare gewaarwording, dat je geen keus hebt dan te kiezen via zo’n ding… Ik merkte toevallig laatst, bij iets soortgelijks, dat ik door zo’n digitaal menu heen scroll zonder te onthouden wat ik zie, net als op internet en social media eigenlijk. Ik moest er dus 3x opnieuw doorheen.
    Ik denk dat uiteindelijk je gedachten gewoon worden gelezen en je geserveerd krijgt waar je aan denkt. Of misschien zelfs virtueel geserveerd krijgt, je dènkt alleen maar dat je gegeten hebt…😂😂😇 leven we toch in the matrix….

  6. Affodil

    Ik heb het nog verteld: lunchbar met – per tafel – een tablet (uiteraard vastgemaakt aan de muur) waarop de klanten zelf moeten aanduiden wat ze willen bestellen. En als ze willen afrekenen, kunnen ze gelijk hun rekening opmaken en betalen met een scan. Toen ik nogal boos wegliep, kreeg ik de vraag wat me stoorde. Ik heb geantwoord dat ik geen zin had in een “broodje gehackt”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s