Stamverband

Tijdens mijn studentenjaren had ik een ritueel. Wanneer ik op vrijdagavond mijn vuile was van Gent naar Kapellen getransporteerd had, ging ik in het ouderlijk huis aan de eettafel zitten en at een boterham, meestal met chocoladekorrels. Tijdens het eten las ik dan de Humo.

Na een boterham of drie stopte ik met eten, maar ik bleef doorlezen tot ver na middernacht. We spreken hier over de jaren rond de eeuwwisseling (hoe historisch klinkt dat), dus van smartphones was er nog geen sprake. Maar toch had dat lezen, nu ik erop terugkijk, veel gemeen met scrollen langs instagramposts, twitterfeeds of facebookpagina´s. Alleen was het toen een papieren Humo. Toegegeven, daar stonden ook nuttige artikels in (zoals je ook nuttige informatie tegenkomt tijdens het scrollen), maar ik herinner me vooral het selecte groepje van Bekende Vlamingen dat steeds terugkeerde, altijd dezelfde acteurs en actrices, radiopresentatoren, televisiegezichten. Voor de zoveelste keer de levensperikelen van Vic De Wachter, opnieuw de zielenroerselen van Joke De Vynck. De helft van de tijd Roos Van Acker op de cover. Het gaf me heel erg het gevoel dat er in Vlaanderen een groep van coole mensen was die het gemaakt hadden, en dat als je nooit in de Humo had gestaan, dat je dan niet cool was.

Het keerpunt kwam toen ik al een paar jaar in Spanje woonde en op bezoek was bij een vriendin in België. Er lag een Humo op haar keukentafel. De Bekende Vlaming op de cover was mij totaal Onbekend.

Nu, na dertien jaar Spanje, ben ik de Bekende Vlamingen volledig ontwend, en aangezien ik hier zelden tv kijk en geen magazines lees, zijn er ook geen Bekende Spanjaarden voor in de plaats gekomen. Heerlijk is dat. Ik heb niet meer het gevoel dat er een groep mensen boven me staat die cooler, interessanter of belangrijker is dan ik. Dat er een groep mensen is die meer aanzien zou verdienen dan anderen. Tijdens die twee jaar waarin ik op instagram zat, werd het me ook duidelijk dat ik niet het minste interesse meer kan opbrengen voor het persoonlijke leven van mensen die ik niet persoonlijk ken. Het kan me gestolen worden wat ze eten of drinken, met wie ze seks hebben, of hoe hun tuin eruit ziet. I can´t be bothered.

Het is trouwens een onnatuurlijk fenomeen, iemand te kennen die jou niet kent. Dat is niet hoe wij honderdduizenden jaren lang geleefd hebben. Mensen leefden in een stam, en daar kende iedereen elkaar. En er was waarschijnlijk ook wat vredevol of conflictueus contact met andere stammen, maar dat zal het dan wel ongeveer geweest zijn.

Dus concentreer ik mij nu op mijn stam, en dat is een pak bevredigender dan de Humo lezen. Want met de mensen van mijn stam sta ik op gelijke voet. Met elk van hen heb ik een andere relatie, naargelang de chemie tussen onze persoonlijkheden en de raakvlakken tussen de praktische kanten van ons leven. Sommigen onder hen zie ik bijna dagelijks, anderen maandelijks, zij die in België wonen met wat geluk jaarlijks. Met sommigen wissel ik minutenlange spraakberichtjes uit, met anderen kan ik zwijgend op een bankje zitten. Er zijn mensen met wie ik af en toe mail over diepgaande onderwerpen, er zijn er met wie ik een oppervlakkig praatje sla wanneer we elkaar tegenkomen bij het uitlaten van de hond.

Dat is de stam waar ik deel van uitmaak. Dat zijn de mensen waarin ik geïnteresseerd ben.

Als ik mij nu nog tot na middernacht in het leven van een ander verdiep, is het omdat ze het mij zelf vertellen.

41 gedachtes over “Stamverband

  1. Affodil

    Humo & co is iets wat je – net als jeugdpuistjes en puberaal gedrag – kan ontgroeien. Er is soms wat inzet voor nodig, maar het loont de moeite.

  2. Herkenbaar! En ja, ik krijg het ook op mijn heupen van BV-adoratie. De tv ligt al jaren stof te vergaren op zolder en tv-magazines komen hier niet binnen. Dus ik word er gelukkig zelden mee geconfronteerd. Ach HUMO, waar is de tijd … heel graag gelezen vroeger!

    1. Deze reactie zat dus ook in de spam…

      Kijken jullie zelfs geen tv? Woow…

      Wij hebben wel een tv, maar we die is enkel aangesloten op het internet. Dus we kijken eigenlijk computer.

  3. Wat Affodil zegt! Ik las vroeger ook de Humo, kon niet wachten tot op dinsdag (denk ik) de nieuwe uitkwam. Een paar jaar geleden heb ik nog eens een gratis online proefabonnement genomen maar niet verlengd. Het boeide me voor geen meter meer.

    1. Ik vraag me af of dat misschien ook met de opkomst van bloggen en sociale media te maken heeft. Ik heb bijvoorbeeld opgemerkt dat ik geen plezier meer hala uit het lezen van columns (zowel in magazines als in de krant) (een paar sterke uitzonderingen daargelaten). Want ik lees veel liever blogposts. Die zijn soms even goed of beter geschreven, en ik ken die mensen vaak ook persoonljik. Dus interesse opbrengen voor een column van een onbekende wordt dan tamelijk moeilijk.

      1. Ik lees eigenlijk niet zoveel blogs, en de meeste zijn van mensen die ik ken of waarmee ik toch al eens een paar keer persoonlijk contact heb gehad. Dat vind ik er juist fijn aan, dat je echt met elkaar kan converseren en persoonlijke vragen stellen enzo.

  4. Toen we net in België woonden, zat er iemand bij mijn loopgroepje die steeds begon over de Humo, in louter lovende woorden. Toen ik dus een jaar later bij de bib een stapeltje afgeschreven Humo’s zag liggen, voor de meeneem, nam ik er enthousiast twee mee.
    Om er helemaal niets aan te vinden. Nu door dit stukje bedenk ik me pas waarom: ik ken daar niemand van. 🙂

    1. Loes, je reactie was in de spam beland! Blij dat ie gerecupereerd is, want het was interessant om dat eens van een “buitenlander” te horen (ik vind het zo raar om jou buitenlander te noemen, maar in deze context vond ik niets anders).

  5. Ik lees wel eens graag een boekje zoals de Story, en volg een aantal bekende mensen op Instagram, maar zonder daarin door te slaan. Het is een beetje mijn guilty pleasure. Ik besef overigens best dat dat mijn stam niet is en ik die mensen daardoor niet ken, maar ik vind het wel leuk om te doen.

  6. Katrien Goeminne

    Beste Kathleen

    Eigenlijk doet mij dit laatste bericht wat pijn: als je je tot jouw hechte stam richt, en jouw leven zich daar afspeelt – wat ik volledig begrijp – dan hoef je geen Kattebelletjes te schrijven die gelezen worden door voor jou onbekende volgers / lezers.

    Leef dan met volle teugen jouw leven in clan

    En publiceer dan geen publieke berichten…

    Of onthou je van principes die je zelf niet volgt en die misschien ook niet te volgen zijn

    Mvg

    Katrien Goeminne

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

    1. Beste Katrien,

      het spijt me dat deze post bij jou verkeerd is overgekomen, dus ga ik proberen het beter uit te leggen.

      Ik heb het niet over een clan en ook niet over een “hechte” stam, waarbij ik enkel interesse heb voor de mensen die superdicht bij me staan.
      Zoals ik in de voorbeelden heb aangegeven, horen daar ook de mensen bij die ik sporadisch zie, en mensen met wie ik af en toe mail. Wat ik in de commentaren heb geschreven (maar niet in de post zelf) is dat ik ook blogs volg van mensen die ik niet noodzakelijk goed ken, maar waarmee ik wel contact kan hebben als ik dat wil.
      Zoals jij nu met mij contact hebt.

      Dat is wat ik bedoel.

      Met sterren of bekende Vlamingen is dat vrijwel niet mogelijk. Ik denk niet dat pakweg John Cleese je zou antwoorden moest je hem een berichtje sturen.

      Ik hoop dat dit een beetje verduidelijkt wat ik bedoel. Ik volg mijn principes. Moest ik dat niet doen, dan zou ik je niet geantwoord hebben. Ik ben echt niet iemand die vooral gezien wil worden maar zich te goed voelt om interesse te tonen in anderen (jouw commentaar geeft me het gevoel dat dat het beeld is wat je van me hebt).

      Bovendien beschrijft deze post waar mijn interesses liggen, maar dat wil niet zeggen dat ik vind dat iedereen er zo over moet denken. Ik hou mij niet bezig met welke magazines of blogs of instagramposts anderen moeten lezen. Dat moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken. Ik beschrijf enkel welk pad ik daarin heb afgelegd. Sommigen zullen zich daarin herkennen, anderen niet.

      Als er iets van prekerigheid achter schuilt (en dat zal vast wel, want waarom zou je anders iets publiek posten) dan is het de boodschap: de tijd die we op aarde hebben, is maar beperkt, dus laten we die toch vooral aan elkaar spenderen.

      Trouwens, nog een bewijs dat ik wel mijn principes naleef: op de pagina over mezelf staat mijn e-mailadres. Iedereen kan me mailen, en wie me mailt, krijgt altijd een antwoord terug (als dat niet gebeurt, dan is dat omdat ik het per ongeluk over het hoofd heb gezien ofzo).
      Iedereen die naar Valencia komt en wil afspreken, daar ga ik iets mee drinken, ook al heb ik hen nog nooit in levende lijve ontmoet. Er zijn genoeg mensen die daarvan kunnen getuigen. Je moet echt niet veel moeite doen om tot mijn stam toegelaten te worden.

      Dus hierbij: wees welkom.

  7. Het woord ‘BV’ strookt eigenlijk niet met wat die mensen echt voor ons zijn, want ze zijn ons niet bekend. Wat niet betekent dat er geen interessante persoonlijkheden tussen zitten. Sommige mensen spreken echt verrijkend. Ook al ken ik ze niet persoonlijk.

  8. Omgekeerd zullen BV’s ook het ijzer smeden terwijl het heet is, want de tijd van roem is meestal heel kort. Maar mij zal het worst wezen als zo’n persoon morgen een boek schrijft of wat deze middag op zijn/haar bord ligt om te eten.

  9. Ik lees ook graag blogs ipv columns omdat je daarop kan reageren en een persoonlijke band kan opbouwen. Wat me hier niet lukt, WordPress tovert steeds mijn reacties weg. Ik probeer het eens via de pc nu.

  10. Sinds Guy Mortier weg is gegaan is Humo echt pulp geworden. Dat was het altijd al een beetje, zoals je aangeeft, maar de humor was van de bovenste plank – vond ik toch met mijn puberbrein. Ik heb erin gelezen van sinds ik kon lezen, wat allicht nogal prematuur was op bepaalde gebieden. Heb er toch wel een en ander uit opgestoken, hun onderzoeksjournalistiek was niet slecht in die goeie oude tijd. Er zat altijd minstens één controversieel artikel in. Van de muziekartikels snapte ik echter niet veel , en de interviews met TV- en literatuurfiguren las ik steeds minder vaak omdat dat inderdaad altijd hetzelfde was.

    1. Ja, de onderzoeksartikels waren inderdaad vaka de moeite, en ook met een sociale insteek. En er was inderdaad ook een sterk soort humor in te vinden dat je niet in andere magazines vond. Ik heb daar ´s nachts ook wel vaak mee zitten lachen 🙂 dat was ik wellicht wat uit het oog verloren…
      Hoe het nu is, daar heb ik eigenlijk geen idee van, want ik heb dus al lang geen Humo meer vastgehad. Jammer dat er kennelijk niet veel meer van over is :/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s