Karaoke

Voor wie graag een beeld bij de vorige post had: hier een korte video, waarvan de helft zwart, een kwart gevuld met het goedzetten van de stoel, het fruniken aan kleren en andere pequeñas manías waardoor ik al meteen de piano intro mis (maar zoals reeds eerder aangegeven gaan we hier tegenwoordig voor goed genoeg in plaats van perfect), en dan blijft er nog een kwartje over waarin daadwerkelijk een paar regels gezongen worden.

O, en by the way: ik heb gewonnen 🙂

Advertenties

Het Waargebeurde Piano Verhaal

Om helemaal mee te zijn moeten jullie weten dat ik al twee maanden lang op zoek ben naar een piano.

Ik kan maar niet de juiste vinden. Waarschijnlijk sleept het zo aan omdat ik diep vanbinnen liefst een piano met echte hamers en snaren zou hebben, maar mij door realiteitszin gedwongen voel te gaan voor een elektrisch exemplaar. En ondertussen, in het diepst van de nacht, droom ik heel stiekem van een vleugelpiano.

Nu is er een karaokewedstrijd hier in Rafel waarvoor ik me ingeschreven heb. In mei was er ook een wedstrijd geweest: toen had ik een verslonste Amy Winehouse-pruik uit de verkleedkist getrokken (souvenir van het vrijgezellenfeestje van mijn echtgenoot) en tijdens het zingen van Back To Black een zodanige Tipsy Amy Messes With The Jury-performance gegeven dat ik prompt de trofee voor beste interpretatie won. Vicente, de organisator en eigenaar van de sporthal waar de wedstrijd plaatsvond, was in de wolken -vooral omdat ik als enige in foutloos Engels kon zingen, vermoed ik. Hij had me op het hart gedrukt me in te schrijven voor de volgende editie.

In oktober werd ik gecontacteerd door Vicente, en hij vertelde me dat hij er deze keer wat meer werk van ging maken. Een dansschool zou voor de pauze-act zorgen, en voor elke performance zou er een video getoond worden van het originele nummer, zodat de kandidaat dat in zijn opvoering kon imiteren.

Ik dacht een poosje na, en stuurde hem toen deze video door:

Er zit wel een lange pianosolo in, maar ik dacht: ik verkleed me in een kat (diadeem met poezenoortjes, en een lange staart aan mijn jurk) en dan ga ik tijdens die solo gewoon wat tussen het publiek lopen en die staart in hun gezichten wrijven. Ge moet de mensen toch een beetje entertainen he.

Enfin. Vorige woensdag ging ik naar de sporthal voor de repetitie. En Vicente zei me dat hij de video veranderd had, want op degene die ik doorgestuurd had, kon je geen mensen zien. Hij had een clip gedownload van een optreden van Nina Simone:

 

Ik zei: maar ik wil dat best zoals op die eerste video doen hoor, ik ging mij in kat verkleden. En Vicente zei: dat is niet nodig, ik heb een piano voor u gemaakt.

En ik zei: wat?

En hij: ik heb een piano voor u gemaakt.

Ik: in karton?

Hij: nee, in hout.

Laat zien, zei ik. En toen nam hij me mee naar een lokaaltje waar een namaak houten vleugelpiano stond, toch wel één op anderhalve meter. Mijn mond viel open. Hebt gij dat zelf gemaakt? vroeg ik. Ja, zei hij, het was niet gemakkelijk.

Je kan kortverhalen schrijven en je kan kortverhalen lezen. Maar soms, als je geluk hebt, zit je er middenin.

 

 

 

 

Stap 3,5: Slapen

De mensen die dit een beetje volgen, hebben misschien al in de mot dat stap 4, die van het daadwerkelijke schrijven, verdacht lang op zich laat wachten. Maak u geen zorgen: ik ben ondertussen aan het schrijven geraakt. De hack die ik daarvoor heb moeten verzinnen komt in een volgende post aan bod, want eerst moest er een ander probleem van de baan, namelijk dat van het chronisch slaapgebrek. Want als je niet voldoende slaapt, dan komt er van de rest ook niets terecht natuurlijk.

Ondertussen slaap ik in plaats van 5 à 6 uur per nacht nu zo´n 7 en soms zelfs 8 uur. Het valt met geen woorden te beschrijven wat een verschil dat maakt. Niet dat ik er nu ´s morgensvroeg al meteen fris als een hoentje bijloop -een ochtendmens zal ik nooit worden. Maar ik ben wel weer een mens.

En dat is hieraan te danken:

1.Ik neem melatonine. Een Wondermiddel. Echt waar. Ik begrijp niet waarom ik dit nooit eerder aangereikt gekregen heb. Geen enkele huisarts heeft mij hier ooit over gesproken, ook al wisten ze van mijn slaapproblemen af. Het is de neurologe (die ene, schitterende neurologe die ik hier na veel moeite vastgekregen heb) die mij tijdens mijn laatste bezoek voorstelde om dit slaaphormoon te nemen.

Het schitterende van melatonine is dat het je niet in slaap forceert, maar dat je gewoon op een zeer natuurlijke manier sneller in slaap valt. Het werkt ook niet als je zelf geen  moeite doet. Je moet dus wel elke avond op tijd in bed, en een half uurtje op voorhand de lichten dimmen enzo. Iets wat bij mij tot dusver nooit effect had, ik lag dan geheid nog anderhalf uur wakker. Maar nu val ik gemiddeld binnen het half uur in slaap. Wat een zegen. En hoe tof is het om snel in slaap te vallen! Ik ben altijd stiekem jaloers geweest op mensen die dat konden, en kijk, nu lukt dat hier ook.

2.Het is winteruur. Het wordt nu vroeg donker, en ik kan mijn dochter om 20u in bed steken. Wat een hemelsbreed verschil met die eeuwigdurende zomer, waarin het maar nooit avond werd en de kinderen wakker als kippen heen en weer bleven rennen tot ver na tien uur ´s avonds. Dat winteruur was echt een godsgeschenk. We draaiden de klok een uur terug en opeens liep de dag gelijk met mijn bioritme. Mannekes toch, wat een zaligheid.

En nu: aan het werk.

 

 

BDP

Ik doe nu al twee dagen niets anders dan hierover nadenken. Zoals jullie weten ben ik van mening dat je niet overal een mening over moet hebben, maar anderzijds vind ik dat deze kwestie raakt aan twee maatschappelijk zeer belangrijke thema´s: machtsverhoudingen op de werkvloer en ongewenste intimiteiten. Daar kunnen we toch maar beter eens een degelijke discussie over hebben om desnoods de lijnen te hertekenen, vooraleer onze eigen kinderen die wereld instappen.

Wat is er onrustwekkend aan de zaak De Pauw?

Dat een bekende en geliefde tv-figuur zijn boekje te buiten is gegaan en vuile smsjes stuurde? Ik denk het niet. Als volwassenen ondereen weten we onderhand wel hoe de wereld in elkaar zit.

Dat deze persoon reeds gedurende lange tijd bepaalde medewerkers kon lastigvallen in een omgeving waar op het gebied van sociale omgang nochtans al ietwat lossere normen gelden dan in andere sectoren, en dat deze medewerkers dit zeer lang verzwegen hebben, is al een pak onrustwekkender.

Wat de zaak nog delicater maakt, is dat deze persoon vrijwel van de ene dag op de andere op straat gezet is. Dit ontslag kwam bovendien uitgebreid in de pers, met alle onaangename gevolgen vandien. Dit is iets waar zeer veel mensen het moeilijk mee hebben en waar -terecht- veel vragen rond gesteld worden. Is De Pauw kop van jut? De man wiens kop moet rollen in de nasleep van de Weinstein-affaire in Amerika? Is zijn ontslag ook een voorbeeld van machtsmisbruik?

Maar wat naar mijn gevoel nog het meest onrustwekkend is, zijn de reacties die de rollen van dader en slachtoffer omkeren, en het seksueel grensoverschrijdend gedrag van de dader minimaliseren. Grensoverschrijdend gedrag. Dat betekent dat persoon A zegt: ik wil dit niet, en dat persoon B zich daar geen bal van aantrekt. Zo eenvoudig is dat. Als die persoon B iemand is die je op een feestje leert kennen, dan pak je je jas en gaat er vandoor. Maar als die persoon B je baas is, of een alomgerespecteerde medewerker, dan wordt het een heel ander verhaal. Daar kan je niet zomaar onderuit. Je zal maar moeten samenwerken, dag in dag uit, met iemand die stelselmatig zijn voeten veegt aan de grens van wat voor jou aanvaardbaar is.

Daarom is er één ding waar ik niet aan twijfel, hoeveel vragen deze zaak voor het overige ook oproept. En dat is: iemand die van anderen een duidelijke “nee” krijgt en daar los over gaat, is in de fout.

Niet de persoon over wiens grenzen gegaan is, en die daar melding van maakt. Niet de persoon die als vertrouwenspersoon optreedt voor deze mensen. Niet de bestuursleden van het bedrijf, die beslissen de samenwerking met de persoon in kwestie stop te zetten om de sfeer van vertrouwen en veiligheid binnen het bedrijf te waarborgen.

Heel deze discussie gaat over waar wij vandaag collectief de lijnen trekken, en die zijn wat mij betreft zeer duidelijk: wij moeten weten waar onze grenzen liggen, en die van een ander. Wij moeten met elkaar communiceren over waar die grenzen liggen. En wanneer een ander een grens trekt, moeten wij die respecteren.

Wie de grenzen van een ander niet respecteert, zal de gevolgen moeten dragen, ook al lijken die misschien niet in verhouding tot de feiten. Ik weet niet of de samenwerking met De Pauw zo abrupt stopgezet moest worden. Misschien niet. Maar het bestuur van de vrt heeft zeer duidelijk gemaakt wat er wel en niet geduld wordt binnen hun bedrijfscultuur, en gezien de tegenstrijdige reacties was dat misschien toch wel nodig. Dat het zo breeduit in de media terecht is gekomen is zeer ongelukkig, maar wellicht onvermijdelijk. En kennelijk voor een groot deel ook zijn eigen fout.

Zoals Catharina De Grote zei: “If you can´t be a good example, then you´ll just have to be a horrible warning.”

 

 

 

 

Het Geslacht (van) De Pauw

Dit is waarschijnlijk de gevaarlijkste post die ik tot hiertoe geschreven heb, waarmee ik velen onder jullie tegen mij in het harnas ga jagen. Ik ben mij daarvan bewust. Maar ik vind het te belangrijk om het niet te doen. Lees het alstublieft. En ik beloof dat ik over uw mening zal nadenken, ook als die regelrecht ingaat tegen wat ik hieronder schrijf.

Twee voorbeelden.

Één: er was die jongen die me een mail stuurde met een zeer vieze, pornografisce video. Om mij te kwetsen. Hij is daar zeer goed in geslaagd, want dat beeld staat sindsdien op mijn netvlies gebrand. Ik opende die mail bijna vijftien jaar geleden, maar ik voel me nog steeds ziek worden als ik eraan denk. Er kwam bovendien een dier in voor, wat het zeer moeilijk maakte er niet aan te denken telkens ik zo´n dier zag. Het is een van de smerigste streken die iemand me ooit geleverd heeft. En ik had het op geen enkele manier verdiend.

Ik haal dit voorbeeld aan om duidelijk te maken dat seksueel grensoverschrijdend gedrag van het heel vieze soort is. Als een goor insekt dat onder je vel kruipt.

Twee: van de werkmannen die aan de overkant van de straat aan een huis aan het werken zijn, was er één die me stelselmatig nafloot. Zodra ik alleen de deur uit ging, werd ik elke keer nageroepen of gefloten. Elke keer, elke dag. Ik vond dat bijzonder onaangenaam. Aanvankelijk was ik van plan er iets van te zeggen. Naar hem toe te stappen en beleefd maar beslist duidelijk te maken dat ik geen hond ben, maar een mens. Dat ik al dat nafluiten tamelijk denigrerend vond. Maar toen stelde ik me voor hoe hij daarop zou reageren. Dat hij zich vernederd zou voelen tegenover zijn kompanen. Dat hij wraak zou willen nemen (want als het een redelijk persoon was, zou hij zich ten eerst al niet zo dom gedragen).

Dat hij weet waar ik woon.  

Uiteindelijk is hij ermee gestopt, en ik heb de indruk dat dat voor een groot deel dankzij zijn collega´s is. Ik vertel dit echter niet omdat ik het over nafluiten door bouwvakkers wil hebben. Ik wil het hebben over dat gevoel van angst en machteloosheid. Het gevoel dat je onjuist behandeld wordt, maar dat je er niet op durft reageren omdat je niet kan voorspellen wat de gevolgen zullen zijn. Want de persoon waar je problemen mee hebt, behandelt jou niet als een persoon maar als een object. Wat betekent dat je van hem geen empathie moet verwachten.

Bart De Pauw is een icoon. Ik was nog een kind toen ik Meester, hij begint weer zag, mijn middelbare schooltijd is doorspekt met oneliners uit Buiten de zone, en toen ik het uitmaakte met mijn verloofde en hij erop stond dat ik mijn verlovingsring teruggaf, gapte ik de DVD´s mee van Het geslacht De Pauw, die ik hem eens voor zijn verjaardag gegeven had. Kortom, ik ben altijd een grote fan geweest van Bart De Pauw.

Desondanks heb ik er geen enkele moeite mee hier resoluut de kant te kiezen van de vrouwen die zijn grensoverschrijdend gedrag aan het licht hebben gebracht. En jullie weten dat ik niet iemand ben die snel een kant kiest. Maar in dit geval denk ik dat we juist heel duidelijk een kant moeten kiezen. Zodra duidelijk is dat de verhalen waar zijn (en o wee de vrouwen die dit soort verhalen verzinnen om een man uit wraak aan de schandpaal te nagelen –moge de toorn aller feminsten over hen neerdalen), enfin, zodra het dus duidelijk is dat het geen verzinsels zijn, laat ons dan alstublieft collectief achter de slachtoffers gaan staan. Want al wat ik nu lees in de kranten zijn reacties van collega´s van De Pauw die minimaliseren wat hij gedaan heeft, en die spreken van een “heksenjacht”. Maar ik heb ook gelezen hoe ze bij de VRT de hele affaire hebben aangepakt en volgens mij hebben zij zeer correct gehandeld. Dit is geen heksenjacht. Het gaat hier om een man met macht die zijn macht misbruikt heeft, en daarvoor aan de deur is gezet. Punt.

Ondertussen is aan de overkant van de Atlantische Oceaan Louis CK van zijn troon gedonderd, net voor zijn film “I Love You, Daddy” in de zalen zou komen. Een film waarvan de trailer je de dingen nu nog veel meer zwart-wit toont dan de makers het oorspronkelijk bedoeld hadden.  “I´m a pervert. We´re all perverts. Who cares?” zegt een van de personages.

I care.

Ik heb een dochter.

Kijk naar de meisjes en de vrouwen om u heen.

Kijk naar de Weinsteins, Louis CKs en Bart De Pauwen van deze wereld.

Kies nu een kant.

Zoals de Manic Street Preachers zeiden: “If you tolerate this, then your children will be next.”

 

 

 

 

 

Regels

Zeer inspirerende posts over regels gelezen (hier en hier), en aangezien dat iets is wat ik ook al een tijdje van plan was, spring ik maar eens mee op de kar. Al was mijn uitgangspunt aanvankelijk hoe blij ik altijd ben als ik mijn regels doorkrijg, aangezien dat betekent dat de komende negen maanden mijn nachtrust relatief gewaarborgd is. Maar dat is dus niet het soort regels waar het in die andere blogs over gaat, en ook niet waar ik het hier over ga hebben, wees gerust.

Ik heb erover zitten nadenken, welke regels er gelden hier in huis, en in mijn hoofd. En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik sinds die verhuis naar Spanje negen jaar geleden zeer, zeer, zeer veel regels overboord heb gegooid /moeten gooien. Want alles wat thuis in het Belgenlandje zo vanzelfsprekend was, bleek dat hier dus niet te zijn. Echt de meest basic dingen. Bijvoorbeeld:

  • drie maaltijden per dag: ontbijt, middagmaal, avondmaal (nee hoor, vijf keer eten per dag)
  • op het openbaar vervoer moet ge zachtjes praten (haha, komaan gij)
  • kleine kinderen moeten voor tien uur in bed  (als ze moe zijn vallen ze vanzelf wel in slaap)
  • werk moet altijd perfect afgeleverd worden (wees maar gewoon blij dat het af is)
  • werk moet altijd op tijd afgeleverd worden (morgen is er nog een dag)
  • ongeveer 15 centimeter personal space (en het menselijk contact dan?)
  • ´s nachts op straat stil zijn (wie wil slapen moet maar oorstopkes indoen)
  • ge moet uzelf leren redden (jamaar, waar zijn uw familie / vrienden / buren / de kapster / de ouders van de vriendjes van uw dochter / de madam van de papelería en haar man/… dan voor?)
  • ge moet werk hebben (allez jong, bijna niemand heeft hier werk. als ge maar eten hebt.)

Als er in je omgeving dag in dag uit getornd wordt aan wat voor jou basisregels zijn, dan gaat algauw je hele vitrinekast vol opgeblonken normen en waarden tegen de grond. En dan pluk je van tussen de scherven die regels die echt het meest waardevol zijn en die de val hebben overleefd. Vriendelijk zijn voor anderen. Helpen als je kan. Grenzen stellen. Voldoende slapen.  

Daarom is het dat je met een even groot hart kan blijven houden van een zwangere vriendin wanneer ze een sigaret opsteekt, hoewel ze daarvoor in je land van herkomst aan het kruis genageld zou worden. Want ze heeft haar redenen en je hebt geleerd dat al dat oordelen over anderen niet helpt.

Daarom is het dat je nooit helemaal zal integreren, want je blijft halsstarrig weigeren je kind mee te nemen naar late feestjes, en blijft dan noodgedwongen zelf ook maar thuis. Maar dat heb je ervoor over want de slaap van kinderen is belangrijk, altijd en overal.

En daarom zal je nooit meer helemaal in je thuisland passen, want er zijn regels die onherroepelijk beschadigd zijn, en daar kan je je met alle lieve wil van de wereld niet meer naar plooien.

Het voordeel van dat hele proces is dat er veel ballast weg is.

Het nadeel is, denk ik, dat gevoel van tussen twee stoelen te vallen.

Maar da´s misschien een goede plaats voor een meditatiekussentje.

 

 

 

Beginselverklaring

Ik geloof dat ge altijd eerst met de ander moet praten.

Ik geloof in gebundelde krachten.

Ik geloof in pure chocolade, fruit en slaap.

Ik geloof in alles op zijn tijd.

Ik geloof in de slappe lach, seks met wederzijdse goesting, en dansen.

Ik geloof in zorgen voor kinderen, ook al zijn ze niet van u.

Ik geloof in vergelijkingen en metaforen.

Ik geloof in geven omwille van het geven en niet omwille van het terugkrijgen.

Ik geloof in hacerse camino al andar.

Ik geloof in vanalle soorten vriendschap.

Ik geloof in doorgeven.

Ik geloof in loslaten.

Ik geloof in constructieve feedback.

Ik geloof in grenzen en het respecteren ervan.

Ik geloof in liefde op het eerste gezicht.

Ik geloof in zorgen, enthousiasme en muziek.

Ik geloof in honderden zaadjes planten om aan een handvol bloemen te geraken.

Ik geloof in wandelen en liefdevolle aandacht.

Ik geloof in u.

 

 

 

HSP (3/3): Een extraverte HSP op weekend

Casestudy.

Twee weken geleden gingen we op weekend à l´espagnole: met 11 volwassenen, 8 zes-jarigen en een hond. Mijn echtgenoot heeft via zijn werk contacten met katholieke zusters overal te lande, die hem immer goedgezind zijn wegens zijn blauwe kijkers. Een plek vinden om met zijn allen te logeren was voor hem dus klein bier (foto´s: zie onderaan).

Ik wou heel graag mee, want het is een zeer leuke groep met erg lieve mensen. Maar ik zag er zoals altijd ook een beetje tegenop, want op verplaatsing slapen is een behoorlijke drempel en het ging om een tamelijk grote groep met veel kinderen. Ziedaar het slappe koord waarop gebalanceerd diende te worden dat weekend. Dat ging als volgt.

Na aankomst op zaterdagnamiddag namen we onze intrek in een gebouw dat vroeger een soort internaat was. Zeer charmant: jaren vijftig stoeltjes en spiegels, authentieke houten deuren, witte muren en zonnige beddelakens. Eenvoudig en helemaal vintage. Buiten was er een speelplaats onder de bomen. Daar aten we merienda terwijl de kinderen met de hond speelden. Daarna besloten de moeders om samen een wandeling te maken. Ik had daar echter weinig zin in, want ik was nog maar net op die nieuwe plek aangekomen en nog volop in assimilatie-modus, en bedankte dus vriendelijk.

´s Avonds spendeerden we een uur of twee in de paellero, met zijn allen in het donker rond het vuur. Dat klinkt erg romantisch, maar de acht kinderen die met zaklantaarntjes liepen te zwaaien en wier gegil weerkaatste tegen de muren en de vloertegels, maakten het erg overstimulerend. Ze schenen met die zaklantaarns ook altijd recht in je ogen, hoe vaak hen ook gezegd werd naar de grond te richten. Ik was niet de enige ouder die af en toe wat rust opzocht.

Uiteindelijk was het vlees klaar (ook weer heel Spaans: een avondmaal met alleen vlees en brood -groenten zijn voor konijnen), en gaven we eerst de kinderen te eten. Tegen dat ze allemaal gegeten hadden, was het al bijna half elf. Ik stelde voor hen naar bed te brengen. Mijn man vertelde een verhaaltje aan de jongens, die met zijn zessen op één kamer lagen, en ik vertelde een verhaaltje aan mijn dochter en haar vriendinnetje, die met zijn tweeën op een andere kamer lagen. Daarna kwamen er een paar ouders naar boven om ons af te lossen, maar na elven werd er nog steeds gejoeld bij de jongens. Ik liep de kamer in en zag dat ene jongetje, het gevoeligste van de hele bende. Hij lag daar doodmoe en met open ogen voor zich uit te staren, wakker gehouden door de rest. Dat was moeilijk om aan te zien. Toen heb ik mijn juffenstem en politie-technieken bovengehaald, samen met een vader die ook echt bij de politie zit, haha, waarmee het tien minuten later muisstil was en twintig minuten later iedereen sliep. Tegen die tijd hadden de andere volwassenen al gegeten, maar er waren gelukkig nog twee lapjes vlees over.

Om kwart voor twaalf haalde mijn man de orujo boven, en zei ik: goeienacht allemaal, ik ga slapen. Ik had echt zin om nog te blijven, maar wist uit ervaring dat elk kwartier later in bed zich de volgende ochtend zou vertalen in een nog zwaarder hoofd. Een kwestie van schadebeperking dus. Daarmee lag ik als eerste in bed, en was de volgende ochtend als laatste uit de veren, daar tussenin ongewild gewekt door elke persoon die die nacht naar de wc ging, mezelf inclusief.

De anderen had die zondagmorgen kennelijk energie genoeg om al meteen na het ontbijt op excursie te vertrekken. Daar heb ik ook vriendelijk voor bedankt. Wat deze keer wel een beetje raar was, want iedereen ging mee. Maar ik was moe, en wou gewoon even alleen zijn. Dus bleef ik achter met de hond. Wat heerlijk. Ik nam de hond mee op een wandelingetje naar het dorp, nam wat foto´s, praatte met een paar nonnetjes, las een blog op mijn gsm. Drie uren verstreken geruisloos, en voor ik er erg in had, was iedereen weer terug.

Samen prepareerden we een middagmaal op basis van pasta in een gigantische kookpot, en aten weer in twee shifts op de binnenplaats van de zusters, onder een lindeboom en omgeven door jasmijnstruiken. Het was heel erg gezellig. Daarna werd er ingepakt en reden we allemaal weer naar Rafelbunyol.

Het is dus allemaal wel te doen, zo´n groepsactiviteit. Ik had het ook echt niet willen missen (of zoals Prinses dat zegt: ondanks alles wil ik erbij zijn). Maar ik moet er geregeld uit kunnen stappen, en dat gaat zonder problemen zolang ik zelf durf doen wat nodig is, en de anderen daar begrip voor hebben. En die chance heb ik dus.

 

 

 

 

HSP (2/3). De extraverte HSP en het slappe koord

Hooggevoeligheid wordt meestal gelinkt aan introversie, maar zo´n 30 procent der HSP´s zou extravert zijn. Dat lijkt een contradictio in terminis. Hoe kan je nu zo prikkelgevoelig zijn en toch uitbundig, naar buiten gericht, etc? Dat klinkt een beetje als een zeemeermin die van zonnebaden houdt.

Geloof mij, het kan, maar het is inderdaad geen makkelijke combinatie. Een extraverte HSP raakt net zo snel overpikkeld als een introverte HSP, maar kan zich niet zo lang afzonderen in weldadige eenzaamheid, want daar zijn er dan weer te weinig prikkels. Voor een extraverte HSP is het heel snel te veel, maar ook heel snel te weinig. Althans, dat is mijn ervaring. Ziedaar het slappe koord waarop gebalanceerd dient te worden.

Het voordeel is dat dit soort mensen het geweldig doet in een groep: ze zijn zich bewust van ieders noden en alle interpersoonlijke wrijvingen, en spelen daar snel op in om ervoor te zorgen dat iedereen zich op zijn gemak voelt. Het mag alleen niet te lang duren. Persoonlijk sta ik bijvoorbeeld heel erg graag voor een klas volwassenen, en ik word daar altijd enorm geapprecieerd omdat ik ervoor zorg dat iedereen mee is en zich betrokken voelt. Maar kinderen of pubers zijn me te druk, en als ik teveel op mijn bord krijg en te weing kan rusten, komen de migraines eraan. En dan mag je nog zo´n goeie leerkracht zijn: als je niet kan lesgeven, kan je niet lesgeven. Dus ja.

De plekken waar ik mij het beste overeind kan houden op dat slappe koord zijn rustige plaatsen waar er andere mensen zijn. Plaatsen waar je niet noodzakelijk moet interageren, maar waar je niet alleen bent: treinen, parken, bibliotheken. En ik trek heel graag op in een groep, maar ik voel me het best op mijn gemak als ik weet dat ik weg kan wanneer ik dat wil.

Maar soit, het is allemaal niet onoverkomelijk als je leert hoe je ermee om moet gaan en op een beetje goodwill van je omgeving kan rekenen. Zoals dat zeemeerminnetje op het strand: een beetje zonnebaden en dan weer snel het water in.

BOGO SALE Sunbathing Mermaid Art Postcard Prints Set of 10

 

 

 

 

 

 

Op vriendelijke wijze mensen weren in minder dan vijf woorden.

Ik vind het niet tof als er mensen aan mijn voordeur komen om mij iets aan te smeren. Als ik thuis ben, wil ik met rust gelaten worden. Gisteren zat ik op de wc toen de getuigen van Jehova langskwamen; daarstraks stond ik op het punt een onwillige printer door het raam te smijten toen er iemand kwam aanbellen om te vragen of ik een alarmsysteem wou kopen. Gelukkig heb ik doorheen de jaren geleerd hoe ik deze onderbrekingen zo snel mogelijk kan afhandelen. Slechts één zinnetje heb ik daarvoor nodig.

In het geval van Jehova-getuigen, bijbelgroepen of een ander soort religieuze passanten, kijk ik hen liefdevol aan en zeg: “Soy budista.” Dat werkt echt schitterend. (*) Ze kijken dan meestal even een beetje verward, komen daarna verbazend snel en geheel op eigen kracht tot de conclusie dat er niets aan te doen valt, en vervolgen waardig hun weg.

In het geval van daarjuist, met de man die alarmsystemen verkocht, trok ik tamelijk verwilderd de voordeur open: mijn haar naar alle kanten en een blik in mijn ogen waarin de woestheid brandde van mijn recente confrontatie met een weerbarstig wifi-systeem. (Als er iets is wat mij binnen de twee minuten tegen het plafond kan doen gaan, dan zijn het computers. Ik heb een engelengeduld met mechanische apparaten, maar onwillige electronica: o wee.) Dat hielp wel, denk ik. Terwijl hij me vroeg of ik een alarmsysteem voor ons huis wou overwegen, zag ik hem al denken: dit wil een inbreker ´s nachts niet tegenkomen. Toen ik daar nog eens “¡Tenemos un perro!” (wij hebben een hond) bovenop gooide, had ook hij geen enkel duwtje in de rug meer nodig om meteen naar de volgende voordeur te trekken.

In alle andere gevallen waar ik niet meteen iets concreets kan verzinnen (mensen van verzekeringsmaatschappijen, boekenclubs, banken, etc.), gebruik ik dit ene zinnetje: “I´m so sorry, my Spanish is very bad.” (**) De dapperen onder hen proberen dan nog even weerstand te bieden met een paar woorden Engels, maar tot hiertoe heeft iedereen het binnen de tien seconden opgegeven.

Et voilà. Zo regelt men dat.

 

(*) Ik heb mezelf er wel van moeten overtuigen dat het geoorloofd is dit te verkondigen, omdat ik wel iets van boeddhisme afweet en een Boeddha in mijn badkamer heb staan. Maar hoe het op mijn karma gaat wegen, weet ik niet.

 

(**) Stout, stout, stout. Ik weet het.