Een halfafgewerkte, visuele liefdesverklaring aan het Vlaams en het Nederlands

Ondanks het feit dat mijn eigen Nederlands een nogal hoog Astrid Bryan gehalte heeft, ben ik een groot liefhebber van mijn moedertaal. Ik las dan ook met veel plezier Loes´ Ode aan het Nederlandsch. Ze eindigt die post met: Er zijn nog zoveel meer mooie woorden, zoals rompslomp en dartelen en dwaallicht, vergeet-me-nietje en doodstil. Wat zijn joufavorieten?

Het antwoord op die vraag was ik al een paar jaar eerder beginnen formuleren, op een vel van een tekenblok. Bij deze:

woorden

(En nu zie ik juist dat vergeet-mij-nietje er daar ook tussenstaat 🙂 )

 

 

 

Advertenties

Een ongeluk in een klein hoekje en een onverwacht HSP-approved oudejaar

Het plan voor gisteren (31 december 2017) was:

  • ´s middags barbecuen met vrienden
  • ´s avonds naar de grootouders in Valencia en daar blijven slapen

´s Ochtend trok ik nietsvermoedend met de hond de velden in. Op de terugweg (chance dat we al op de terugweg waren) deed ik wat ik al zo vaak heb gedaan: ik gooide een afgevallen appelsien weg zodat de hond erachter kon rennen. De hond stond aan mijn rechterkant, en ik gooide de appelsien naar links.

Als ik  nu gewoon naar rechts had gemikt, dan had de rest van de dag er heel anders uit gezien.

Niet dus. Ik gooide dat ding naar links en de hond spurtte langs mij heen om hem te pakken. Daarbij knotste hij met zijn twintig kilo volle bak tegen mijn onderbenen aan. Ik viel achterover en kwam op mijn sacrum terecht. Veel pijn, maar geen schade, voelde ik bij het rechtkruipen. Wel zag ik plots een zwart vlekje in mijn gezichtsveld, dat zich al snel uitbreidde tot een brede band van flikkeringen, waardoor ik nog amper de hond kon zien. Migraine. Ik herinnerde me meteen hoe ik in de tuin van mijn ouders ooit van de schommel was gedonderd en plat op mijn rug was terechtgekomen. Dat had toen ook tot instant migraine geleid, dus ik wist dat het geen toeval was.

Met almaar verder afnemend zicht en veel gevloek op de hond raakte ik thuis, waar ik meteen mijn bed indook. Man en dochter gingen barbecuen; ik verloor het gevoel in mijn ledematen, zakte in een vreemde nevel van oude gewaarwordingen en viel uiteindelijk in slaap. Toen ik in de late namiddag wakker werd, was de aanval voorbij.

In principe had ik mee kunnen gaan naar mijn schoonouders, en mijn man had ook wel gewoon thuis willen blijven. Maar het leek me zo sneu voor zijn ouders om het af te zeggen (we waren er met kerst dit jaar niet geweest) en ik voelde me fysiek niet in staat tot socialiseren. Daarom werkte ik man en dochter met veel liefde de deur uit en vulde de avond met rusten, mijmeren over 2017, het schrijven van een jaar-inventaris en het herbekijken van “Legally Blonde”. Om kwart voor twaalf klom ik de trap op en om kwart voor één lag ik in bed.

Aanvankelijk vroeg ik me af of ik me niet eenzaam zou voelen, of het niet zielig zou zijn, zo alleen zijn met oudejaar. Maar eerlijk gezegd (en tot mijn eigen verbazing) heb ik er best van genoten. Het was rustig, ik kon op een bedachtzame manier het oude jaar afsluiten en daarna op een menselijk uur met mijn zere rug in mijn eigen bed kruipen (soms lijkt het alsof ik 73 ben in plaats van 37).

De hond was trouwens ook blij dat ik thuis was gebleven. Ik aaide hem nog even over zijn kop voor ik naar mijn slaapkamer vertrok en hij leek te denken: “Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gekregen.”

 

 

Het Goede Voornemen en Drie Minuten Ontspanning

Hier een zeer schoon goed voornemen, uit een liedjestekst van Fréro Delavega:

Je mettrai tout mon poids pour faire pencher la vie du bon coté.

 

(Uit: Coeur Éléphant. De video bestaat uit iets meer dan drie minuten vol natuur, inspirerende muziek en erg mooie Franse jongens. Lijkt mij een goede manier om het nieuwe jaar te beginnen.)

Een heel fijn 2018 gewenst, allemaal 🙂

 

Over Moedeloosheid, Andere Mensen en het Kaartspel

In December vieren we elk jaar de verjaardag van een vriendin. De voorbije jaren waren we steeds ´s middags iets gaan eten in een Indisch restaurant in Valencia, en nadien blijven hangen tot een uur of zeven in de namiddag. Dit jaar zei ze dat we ´s avonds zouden afspreken, omdat enkele mensen aangegeven hadden dat het leuk zou zijn nadien in het nachtleven te duiken.

“We hebben afgesproken in het restaurant om 21.30u,” zei ze.

En ik dacht: “Sh*t.”

Want ik zat eindelijk in een gezond slaapritme, en ik wist dat een dergelijke deviatie, ook al was het maar voor één nacht, me weer volledig uit balans zou brengen. En dat was wat er gebeurde.

Dat feestje was verleden zaterdagavond. Om één uur ´s nachts verlieten we het restaurant, en terwijl de anderen een bar opzochten, ging ik naar huis. Tegen twee uur lag ik in bed, iets voor drie uur viel ik in slaap.

Vandaag is het dinsdag en ik heb nog steeds watten in mijn hoofd, want hoewel ik gisteren redelijk op tijd naar bed ben gegaan, duurde het tot twee uur ´s nachts voor ik de slaap kon vatten. Dat had voor een deel ook wel te maken met het feit dat dochterlief ziek was geweest, gisteren een koortsige siesta had gedaan, en dan tegen de avond zo opgekikkerd was dat ze om 23u nog niet sliep. Waardoor ik dus tot laat in de avond kleuterjuf/verpleegster had moeten spelen en ´s avonds opgedraaid naar bed was gegaan.

En op zo´n momenten komt dan vaak de moedeloosheid opzetten. Want dan denk ik: “Hoe doen Andere Mensen dat?” Of nog zieliger: “Hoe komt het dat Andere Mensen dat kunnen en ik niet?” Hoe komt het dat andere mensen op zaterdag zorgeloos op restaurant kunnen gaan, voor twee/drie/vier/vijf kinderen tegelijk kunnen zorgen, en op maandag naar hun werk kunnen? Want al bij al nog chance dat ik sinds juli de arbeidsmarkt achter me heb gelaten. Had ik me gisteren naar een paar klassen moeten slepen, dan was ik vandaag met een migraine begonnen, of had ik me alleszins op zeer onaangename wijze door de week moeten slepen. Been there, done that, way too often.

Maar ik heb onderhand geleerd dat het geen zin heeft dat soort vragen te stellen. Dat we in het leven allemaal tamelijk at random met een stel kaarten bedeeld zijn, en dat het de bedoeling is het spel zo goed mogelijk door te komen met de kaarten die je in de hand hebt. En dat we al blij mogen zijn met de kaarten die we gekregen hebben. En inderdaad, soms moet ik pro´s en contra´s afwegen die voor een ander van geen belang zijn. Maar ik vermoed dat dat uiteindelijk voor iedereen geldt, al zien we dat bij anderen niet altijd gebeuren –misschien omdat we niet graag in onze kaarten laten kijken.

 

 

 

Plan B: afgewerkt

(Voor wie zich niet meer herinnert wat Plan B was: dat staat hier.)

Ik heb dat dus afgekregen. Ha!

Dus daar zat ik vorige week, op de metro naar Valencia, met een keurig mapje op mijn schoot:

proposta

Zeer onschuldig wandelde ik daarmee de gebouwen van de Valenciaanse Gemeenschap binnen en werd tegengehouden door de security. Toch raar wanneer je veiligheidsdiensten moet passeren om je schoonbroer te zien, maar dat gaf nog wat extra cachet aan de onderneming.

Mijn infiltrado zei dat hij het aan de juiste mensen zou doorspelen (zo doet men dat hier in Spanje, da´s alleszins al een punt gescoord), en dat het er goed uitzag, omdat de verdeling van de personages en de manier waarop ze interageren gebruikt kan worden om gendergelijkheid te promoveren. En daar zijn ze hier de laatste tijd wel erg mee bezig.

Dus wie weet?

Al lijkt de kans mij vooral erg groot de ze het idee gewoon pikken en iets maken dat er erg op lijkt.

En de allergrootste kans is dat er helemaal niets mee gedaan wordt. Maar soit, dan hebben we het tenminste geprobeerd.

Toch nog even snel een persconferentie gegeven:

press conference

Dat hebben we dan ook weer gehad.

 

 

Boodschap van de Sint

Zoals jullie weten heb ik hier een directe connectie met Sinterklaas, en hij laat weten dat hij het heel tof vindt wat die schrijvers voor De Morgen gedaan hebben, maar dat hij toch liever voor zichzelf spreekt. Bijgevolg:

 

Vooraleer die pieten-polemiek weer begint,

Hier een briefje, geschreven door de Sint

Want ´t is niet dat ik op iemand zijn tenen wil trappen,

Maar er is iets dat jullie nog altijd niet snappen

De vacature voor Piet staat open voor iedereen

Niet voor zwarte of witte pieten alleen

Ik heb onder mijn pieten zelfs aziaten

Alleen heeft niemand dat in de gaten

Want roet is de gelijkmaker in ´t pietenvak

Dankzij dat vuil is elke piet op zijn gemak

In geen enkel bedrijf vindt men zo weinig discriminatie

Als bij de Sint en zijn pietendelegatie

Daarom vraag ik aan alle nepklazen dit jaar:

Zoek u een gevarieerd hulpteam bij elkaar

Dat zwart-wit-denken is zo passé

Dat zegt uw Sint -en die gaat toch al even mee.

 

Vrolijk Sinterklaasfeest, allemaal!

 

 

 

Lievegem

Voor ik naar Spanje vertrok, heb ik op een blauwe maandag een tijdje in Waarschoot gewoond. Inderdaad, Waarschoot, of all places. Een plek met zo mogelijk nog minder inwoners dan Rafelbunyol, (maar desondanks een eigen wikipedia-pagina in het Spaans -ge moet het toch maar kunnen).

Het is een dorpje op fietsafstand van Eeklo, dat bovenmaats veel cafés en kapperszaken telt, en door de bewoners liefdevol “Worschuet” genoemd wordt, als ik het mij goed herinner. Ik kwam er terecht door toedoen van het ex-lief, die werk had in Lovendegem. In Waarschoot vonden we een betaalbaar huurappartementje, op de Oostmoer, boven de Aveve, en van daaruit vertrokken we elke dag naar ons werk: hij in Lovendegem, ik op een school in Zomergem.

En nu lees ik in de krant dat Waarschoot, Lovendegem en Zomergem gaan fuseren tot Lievegem. Gaat de naam Waarschoot dan nog gebruikt worden? Gaat dat over een paar jaar nog bestaan? Zei ik het niet, dat je als ex-pat nooit meer echt terugkan naar de plek die je hebt achtergelaten?

Wat een vreemd gevoel.

En Lievegem… Het is een schattige, nobele poging, maar ik weet het niet.

Ik heb precies meer een voorkeur voor Ex-lievegem.

 

 

 

 

 

Stap 4: Schrijven + Plan B (+ Plan C + Plan D)

Ondertussen dus echt in een schrijfroutine geraakt via deze hack: naar de bib gaan en daar achter een computer gaan zitten. Zo kreeg ik tenminste het gevoel dat ik echt aan het werk was. Want als ik thuis bleef, stond ik de hele dag was op te hangen.

Maar nu ik wat routine heb opgebouwd, blijf ik wel weer thuis, want op de computers in de bib hebben ze geen Word (I kid you not). Wel een soort notepad, waardoor ik bij het overzetten van documenten op mijn eigen computer een kwartier bezig was met gesplitte woorden weer aan elkaar zetten.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik momenteel niet meer aan het boek aan het schrijven ben (al is dat nog steeds plan A), maar dat er iets anders is tussengekomen, een Plan B. Dat wil ik voor zondag afwerken, en dan gaan we weer verder met Plan A. En dan is er ook nog een Plan C en eigenlijk ook een Plan D. Dat krijg je met zo´n overactieve rechterhersenhelft. Nu is het zaak de linkerkant wat aan te zwengelen om dat allemaal op een lijn te krijgen.

Plan B

Op 5 november 2013 sloot het Valenciaanse televisiestation Canal Nou zijn deuren. Bijna 1000 werknemers stonden daarmee op straat en er werd een schuldenberg van 1200 miljoen euro achtergelaten (maar de PP vond het niet nodig daar een onderzoek aan te wijden). Sindsdien is er geen enkel televisieprogramma in het Valenciaans te bekijken. Er zijn alleen nog Catalaanse zenders, en al de rest is Spaans uiteraard. Ondertussen heeft de PP hier na een kwart eeuw heerschappij de scepter moeten doorgeven aan PSOE en Compromís, en die proberen nu het televisiestation weer op poten te krijgen.

Dus ik dacht: laat ik eens een televisieprogramma voor kinderen schrijven, in het Valenciaans. Met wat Engels erbij. Iets dat 10 minuten duurt ongeveer, een beetje grappig is, met wat kleurrijke personages. Ik heb er met wat mensen over gepraat, ideeën verzameld, een concept uitgeschreven, en daarna heb ik een aflevering uitgewerkt, waaraan ik nu de laatste hand aan het leggen ben. Dat ga ik door een paar mensen laten nalezen, en dan geef ik het zondag aan mijn schoonbroer. Die staat met zijn beide voeten in de Valenciaanse mediawereld, dus die weet waar het terecht moet komen.

De kans is wel heel erg klein dat er iets mee gebeurt, want Canal Nou maakte maar erg weinig programma´s zelf. De meeste werden aangekocht van productiehuizen, en die zijn er hier bijna niet (ah nee, want er is geen tv-station meer). Daarvoor zou je al naar Catalonië moeten. Maar soit, we kunnen maar proberen. Je moet honderden zaadjes planten als je een handvol bloemen wil, nietwaar? (Zie: beginselverklaring.)

Over Plan C en D vertel ik later -die zijn trouwens in het Nederlands, dus dat zal voor  jullie wat interessanter zijn 🙂

 

 

Karaoke

Voor wie graag een beeld bij de vorige post had: hier een korte video, waarvan de helft zwart, een kwart gevuld met het goedzetten van de stoel, het fruniken aan kleren en andere pequeñas manías waardoor ik al meteen de piano intro mis (maar zoals reeds eerder aangegeven gaan we hier tegenwoordig voor goed genoeg in plaats van perfect), en dan blijft er nog een kwartje over waarin daadwerkelijk een paar regels gezongen worden.

O, en by the way: ik heb gewonnen 🙂

Het Waargebeurde Piano Verhaal

Om helemaal mee te zijn moeten jullie weten dat ik al twee maanden lang op zoek ben naar een piano.

Ik kan maar niet de juiste vinden. Waarschijnlijk sleept het zo aan omdat ik diep vanbinnen liefst een piano met echte hamers en snaren zou hebben, maar mij door realiteitszin gedwongen voel te gaan voor een elektrisch exemplaar. En ondertussen, in het diepst van de nacht, droom ik heel stiekem van een vleugelpiano.

Nu is er een karaokewedstrijd hier in Rafel waarvoor ik me ingeschreven heb. In mei was er ook een wedstrijd geweest: toen had ik een verslonste Amy Winehouse-pruik uit de verkleedkist getrokken (souvenir van het vrijgezellenfeestje van mijn echtgenoot) en tijdens het zingen van Back To Black een zodanige Tipsy Amy Messes With The Jury-performance gegeven dat ik prompt de trofee voor beste interpretatie won. Vicente, de organisator en eigenaar van de sporthal waar de wedstrijd plaatsvond, was in de wolken -vooral omdat ik als enige in foutloos Engels kon zingen, vermoed ik. Hij had me op het hart gedrukt me in te schrijven voor de volgende editie.

In oktober werd ik gecontacteerd door Vicente, en hij vertelde me dat hij er deze keer wat meer werk van ging maken. Een dansschool zou voor de pauze-act zorgen, en voor elke performance zou er een video getoond worden van het originele nummer, zodat de kandidaat dat in zijn opvoering kon imiteren.

Ik dacht een poosje na, en stuurde hem toen deze video door:

Er zit wel een lange pianosolo in, maar ik dacht: ik verkleed me in een kat (diadeem met poezenoortjes, en een lange staart aan mijn jurk) en dan ga ik tijdens die solo gewoon wat tussen het publiek lopen en die staart in hun gezichten wrijven. Ge moet de mensen toch een beetje entertainen he.

Enfin. Vorige woensdag ging ik naar de sporthal voor de repetitie. En Vicente zei me dat hij de video veranderd had, want op degene die ik doorgestuurd had, kon je geen mensen zien. Hij had een clip gedownload van een optreden van Nina Simone:

 

Ik zei: maar ik wil dat best zoals op die eerste video doen hoor, ik ging mij in kat verkleden. En Vicente zei: dat is niet nodig, ik heb een piano voor u gemaakt.

En ik zei: wat?

En hij: ik heb een piano voor u gemaakt.

Ik: in karton?

Hij: nee, in hout.

Laat zien, zei ik. En toen nam hij me mee naar een lokaaltje waar een namaak houten vleugelpiano stond, toch wel één op anderhalve meter. Mijn mond viel open. Hebt gij dat zelf gemaakt? vroeg ik. Ja, zei hij, het was niet gemakkelijk.

Je kan kortverhalen schrijven en je kan kortverhalen lezen. Maar soms, als je geluk hebt, zit je er middenin.