Corona Chronicles: day 28

Vanmiddag belde ik een vriend op die in Valencia woont. Aangezien hij deze quarantaine op een klein appartementje zonder terras of balkon moet doorbrengen, vroeg ik: “Hou je het een beetje uit, zo tussen vier muren?”

“Laat ons zeggen dat het uitje naar de supermarkt het hoogtepunt van de week is,” antwoordde hij. “Over het algemeen red ik me wel, maar er zijn dagen waarop het lijkt alsof het huis krimpt. Alsof de ruimte om me heen almaar kleiner wordt.”

“Zoals bij Alice in Wonderland!” riep ik uit. Ik vertelde hem over hoe ik in het klassieke verhaal van Lewis Carroll een metafoor voor de coronacrisis zag, en we moesten er allebei om lachen.

Later op de dag kreeg ik een bericht van een andere vriend. Hij stuurde me een foto van een jong aloe vera-plantje in een bloempot. “Hij heet Marc,” schreef mijn vriend, verwijzend naar de plant. “´s Morgens doet ie een beetje vervelend, maar voor de rest van de dag is hij aangenaam gezelschap.”

Pratende planten: check.

We zijn in Wonderland!

 

 

 

 

Corona Chronicles: day 24

Het thema van vandaag was Alice in Wonderland: dochterlief had zich verkleed in Alice, mijn man in de Mad Hatter (moest ie eigenlijk niet veel moeite voor doen), en omdat ik zelf weinig rood maar wel veel zwart in de kast heb hangen, had ik me verkleed in de Queen of Spades in plaats van de Queen of Hearts. De hond deed dienst als Maartse Haas (*).

Om twaalf uur stipt lokten we de jarige het balkon op met het excuus dat we nog even de was gingen ophangen, en toen kwamen alle buren uit hun ramen piepen. De overbuur had een geluidsinstallatie op zijn balkon gezet, en daarmee bouwden we een microfeestje. We dansten de Macarena en zongen cumpleaños feliz. Daarna deden we met z´n drietjes een barbecue op het terras, aten hamburgers, luisterden naar country op Radio Nacional de España.

“Amai, al negen jaar,” zei ik. En de negenjarige antwoordde: “Volgend jaar tien. Dan worden mensen normaal gezien saai.” Maar de saaiheid, zoveel was duidelijk vandaag, ligt nog lang niet in het verschiet.

Tijdens het schrijven van deze post dacht ik: Alice in Wonderland, hoe toepasselijk is dat. Zijn we niet allemaal onverwachts in een gat getuimeld, en opeens in een andere wereld terecht gekomen? Een vreemde, gekke wereld, die we het ene moment voor onmogelijk hielden, en die desondanks een paar uur later werkelijkheid werd. 

En nu lopen we een beetje verdwaasd door de dagen, we drinken thee en praten met de bloemen. We houden concerten op het balkon, verkleedpartijtjes in de woonkamer, wereldreizen in ons hoofd. Want, zoals Lewis Carroll zei: “Imagination is the only weapon in the war against reality.

 

(*) Een rol die hij zodanig gedreven op zich nam dat hij een van zijn eigen drollen opat (hazen doen net als konijnen aan coprofagie).