Het Boek (6): duimen

Ik heb nog twee hoofdstukken te schrijven, en dan is het af…

Ondertussen heb ik al een pakketje klaar om naar uitgevers te sturen:

  • een brief waarin ik mezelf voorstel
  • een “schrijvers-CV”
  • een bundel met de synopsis van het boek en de eerste zes hoofdstukken

Dat eerste pakketje heb ik vanmorgen op de post gedaan, richting Standaard Uitgeverij. En zo meteen stuur ik er een per mail naar uitgeverij Vrijdag. Want het duurt altijd een paar weken vooraleer je een antwoord krijgt, en ondertussen kan ik dan het manuscript afwerken. (En ook: dan moet ik het wel afwerken.)

Dus wie wil duimen, mag dat vanaf nu beginnen doen šŸ™‚

Het Boek (5): Shut Up & Write

2020 zal voor altijd het jaar zijn waarin ik voor het eerst werd uitgenodigd tot Zoom-sessies (*). Hade haalde me uit de vergrendeling in mijn hoofd, en plantte me in groepen van gelijkgestemden en gelijkgetaalden, wat een heerlijke bevrijding was in dat bevreemdende voorjaar. Daarmee leerde ik meteen ook hoe dat zoomen werkt: hoe je in een virtuele vergadering kan binnenwandelen, hoe je je microfoon kan aan,- en uitzetten, dat soort dingen.

Dit najaar las ik dat Christine Van den Hove zoomsessies voor schrijvers host. Die vinden plaats onder de noemer Shut Up & Write, en hier legt Christine uit hoe dat precies in zijn werk gaat. Ha!, dacht ik, daar kan ik al mijn opgedane kennis omtrent het aan,- en uitzetten van microfoons naar believen inzetten! En dat doe ik sindsdien.

En ik vind het fantastisch. Want eindelijk, na al die jaren, heb ik het gevoel weer collegaĀ“s te hebben. Mensen met wie je een praatje kan slaan over je werk. Mensen die ik geconcentreerd naar hun scherm zie kijken wanneer ik even mijn tekstpagina wegklik en de zoomsessie naar de voorgrond breng. Mensen die ik om feedback kan vragen en van wie ik kan leren.

En dat Christine dat alles in goede banen leidt vanop een bergtop in Frankrijk, is dat geen sprookjesachtig beeld?

(*) zoensessies waren, naargelang het gezelschap, vast ook leuk geweest, maar dit was iets anders.

Het Boek (4)

Een maand lang heeft het schrijven stilgelegen.

Er waren een aantal zaken die me een tijdlang afleidden (bijlessen, ziekte), en ik geraakte maar niet opnieuw gestart. En ook voelde ik dat er iets ontbrak. Ik moest in het verhaal een cardioloog aan het woord laten, die in volle coronatijd aan het werk was, maar ik hoewel ik videoĀ“s had gezien en interviews had gelezen, voelde ik me niet voldoende in die leefwereld zitten om over die man te schrijven, ook al zou ik niet rechtstreeks over zijn werk moeten schrijven. Dus dat waren allemaal zaken die het heropstarten van het werk deden haperen.

Gisteren vroeg mijn dochter me of we naar de papierwinkel konden gaan, want ze had een nieuwe pennenzak nodig. Dus wij naar de papierwinkel. En daar lag een boekje, En primera linea van Gabriel Heras. Een getuigenis van een Madrileens intensivist over zijn werk in het ziekenhuis tijdens de eerste coronagolf. Ik kocht het met het geld dat ik die middag had verdiend met een bijles, begon er diezelfde avond nog in te lezen, en vanmorgen stonden de eerste woorden op papier.

Zo werkt dat dus, schrijven: het is werken, wachten en een beetje magie.

Ondertussen: Kattebelletjes

Gisteren werd het tachtigste exemplaar van het boek “Kattebelletjes” verkocht. Hoe tof is dat!

Voor wie hier nog niet zo lang meeleest: in januari maakte ik een bundel van de blogposts die ik het meest entertainend en het meest waardevol vond, en gaf ze uit in eigen beheer -kwestie van eens te peilen hoe diep het water was.

Ik koos voor een Nederlandse drukkerij, omdat zij het boek zonder extra kosten te koop aanbieden op hun website en ook de verzendingen regelen -dat zelf doen vanuit Spanje is nogal onpraktisch en duur, en ik mis de kennis om zelf via internet te verkopen. Het enige nadeel was dat de verzendkosten vanuit Nederland erg hoog liggen voor Belgiƫ (6.95 euro). Dus zette ik de prijs voor het boekje zo laag mogelijk (8.95 euro), waardoor het in totaal 16 euro kost als je het vanuit Belgiƫ bestelt. (Als je er meer tegelijk koopt, komt het voordeliger uit, want de verzendkosten blijven -tot onder een bepaald gewicht, veronderstel ik- dezelfde.)

Ik heb er heel fijne reacties op gekregen, en dat was echt heerlijk. Er was zelfs iemand bij die schreef dat ze na het lezen van een van de stukjes in het boek (dit) zichzelf over haar drempelvrees voor klerenwinkels heen gezet had, en een nieuwe outfit was gaan kopen. Dat was zo ontroerend… En het is ook altijd mooi om te horen dat mensen hardop hebben moeten lachen tijdens het lezen, of dat ze het jammer vonden dat het boek al uit was. Dan krijg ik het gevoel dat ik toch iets nuttigs doe met mijn schrijverij.

Ook een mooie verrassing was hoe mijn ouders zich tot een waar promoteam ontpopten šŸ™‚

De enige negatieve reactie die ik gekregen heb, was dat het boekje te dun was -wat ik eigenlijk ook een compliment vind. Op basis daarvan heb ik besloten het sprookjesboek (waar ik tussen de bedrijven door ook nog aan bezig ben) nog niet als compleet te beschouwen, maar daar nog wat meer sprookjes bij te schrijven, zodat het wat meer body krijgt.

Maar eerst Het Boek afwerken (daarover schrijf ik gauw meer).

Dankzij die tachtig aankopen heb ik 100 euro verdiend. Dat geld heb ik nog niet laten uitbetalen, het staat op mijn conto bij pumbo (die mij overigens niet sponsoren; deze blog wordt door niemand gesponsord (*)). Moest ik geen uitgever vinden voor Het Boek, dan wil ik dat geld gebruiken om er een ISBN-nummer mee aan te kopen, wanneer ik het in eigen beheer uitgeef. Dat is het idee.

En voor wie ook graag de Kattebelletjes bestelt: dat kan via boekenbestellen.nl (titel: “Kattebelletjes”; auteur: Kathleen Verbiest). De link vind je hier.

Een fijne week gewenst allemaal!

(*) De reclame die je soms te zien krijgt, staat daar omdat ik de gratis versie van wordpress gebruik. Dat is iets wat ik op termijn nog van de baan zou willen krijgen.

Het Boek (1)

Ondertussen ben ik beginnen schrijven: de eerste drie hoofdstukken staan op de computer.

Dat lijkt veel, maar het zijn geen lange hoofdstukken. Het wordt ook geen dik boek. Maar ik geloof niet dat je een bepaald aantal woorden of bladzijden moet halen om het bestaansrecht van een verhaal te rechtvaardigen. Ik vind dat je een verhaal moet vertellen zoals het verteld dient te worden, van begin tot einde. Je schrijft wat nodig is; de hoeveelheid inkt die daarbij komt kijken, is een bijkomstigheid.

Schrijven is eng. Ik moet echt iets overwinnen wanneer ik me aan het schrijven zet, want ik wil zo graag dat het verhaal goed verteld wordt, dat ik de juiste woorden en zinnen vind, de juiste beelden en beschrijvingen. Vaak zit tijdens het typen de faalangst op mijn schoot. De angst dat je iets waar je de vorige dag heel tevreden over was, de volgende dag zal herlezen en dat het dan verschrikkelijk amateuristisch zal overkomen.

Maar schrijven is ook heerlijk. De personages komen naar je toe, je ziet hen steeds scherper voor je geestesoog, je leert hen kennen en ze vertellen je hun verhalen. Je kijkt in hun hart en in hun hoofd, en jij mag dat vertellen. Je ziet ook hoe hun verhalen zich verweven. Dat is een heel mooi proces.

En dan is er al het werk dat geen schrijfwerk is, maar minstens even boeiend. Voor ik het wist zat ik te lezen over homoseksualiteit in Senegal, het leven van San RamĆ³n Nonato, communautaire radiozenders in Madrid, en de Spaanse burgeroorlog.

Ja, ik hoop echt dat ik dit voor elkaar krijg.

 

 

 

 

 

Bart Moeyaert: een ode in anekdotes

Ik las bij Lezend Streepje deze mooie post over jeugdschrijver Bart Moeyaert, en meteen dacht ik terug aan die keer toen ik als elfjarige met mijn moeder op de boekenbeurs was en daar voor het eerst in direct contact kwam met een Echte Schrijver.

Die schrijver was Bart Moeyaert. Ik ben nooit vergeten hoe lief en zacht en open die man was. We kochten zijn boek, en op een foldertje schreef hij iets om mijn jonge hersentjes tot filosoferen aan te zetten: een vraag over geheimen (het onderwerp van zijn boek). Thuisgekomen schreef ik de schrijver mijn antwoord. De brief ging op de bus en, o wonder, een paar dagen later kwam er een brief terug. De schrijver had mij teruggeschreven! Het feit dat hij daar de tijd voor had genomen, heeft toen een diepe indruk op mij gemaakt.

Er is nog een anekdote die laat zien hoe dicht deze dichter bij ons is. Een goede vriendin van me was hoogzwanger en zij en haar vriend konden maar niet beslissen hoe ze hun nieuwe spruit zouden noemen. Het ging tussen C. en F., en ze raakten er niet uit. Op een avond gingen ze naar een theatervoorstelling en groot was de verbazing van mijn vriendin toen ze ontdekte dat in de stoel naast de hare niemand anders dan Bart Moeyaert zat. Ze sloegen een praatje, waarin ze hem vertelde hoeveel ze van zijn werk hield. Tijdens die conversatie vroeg mijn vriendin aan de schrijver hoe hij op de namen van zijn personages kwam. Moeyaert antwoordde dat hij de personages van zijn boeken altijd voor zich zag, zowel innerlijk als uiterlijk, en dat hij dan een naam zocht die bij het gevoel paste dat dat personage in hem opriep.

Aan het einde van de voorstelling, toen ze al waren opgestaan en tussen de stoelenrijen naar het gangpad schuifelden, besloot mijn vriendin haar stoute schoenen aan te trekken. Met haar hand op haar bolle buik vroeg ze de schrijver: “We kunnen maar niet beslissen welke naam te kiezen. Wat denkt u, C. of F.?” Mijnheer Moeyaert aarzelde geen moment. “C.,” zei hij. “Als ik C. hoor, dan zie ik zo nen hele sympathieke voor mij, een tof en warm persoon.”

En daarmee was de keuze snel gemaakt.

Ik hou zo van die anekdote omdat het de schrijver toont als iemand die ons helpt wanneer we worstelen met woorden. Denk aan al die keren dat je in een gedicht of een verhaal, in een songtekst of een film de woorden vond die je hielpen iets te begrijpen of te verwerken. Die keren dat je, zoals je naar de dokter gaat voor het juiste medicijn, bij schrijvers en dichters ging aankloppen voor de juiste woorden om je te helpen met het leven en alle gevoelens die daarbij komen kijken.

De schrijver als helper.

Dat vind ik wel een mooi idee.

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitgeven in eigen beheer: ervaringen met pumbo.nl

Nu de eerste exemplaren van het boekje Kattebelletjes bij lieve lezers op koffietafels en in boekenrekken zijn beland, wil ik hier mijn ervaringen delen met het bedrijf waarop ik daarvoor beroep heb gedaan: pumbo.nl.

De beloftes

Ik wou pumbo uitproberen omdat op die manier mijn boek te koop zou worden aangeboden op boekenbestellen.nl, waardoor ik me niets zou moeten aantrekken van verkoop, noch verzending. Bovendien werd er op de website beloofd dat de basisbegeleiding gratis was, en dat als ik voor de “printing on demand” optie koos,Ā  ik niet eens hoefde te investeren in het afdrukken.

De praktijk

Dat is dus allemaal waar gebleken. Ik ben vooral heel erg tevreden over de service. E-mails werden inderdaad steeds de volgende dag beantwoord (bovendien heel vriendelijk), mijn bestanden werden kosteloos nagekeken, en waar ik fouten had gemaakt in de opmaak, werd ik verwezen naar uitleg en videos op de website van pumbo waarin me duidelijk werd uitgelegd hoe ik het dan wel moest doen. De afbeelding voor de cover die ik, grote ICT-kluns, eigenhandig in paint had gemaakt, werd kosteloos aangepast zodat ze wel afgedrukt kon worden.

Ik vind het super dat ik voor dit eerste project niets heb moeten investeren, en net veel heb bijgeleerd over hoe boeken worden opgemaakt.

De problemen

De enige kink in de kabel is dat boekenbestellen.nl een Nederlandse website is. Een boek naar Belgiƫ laten opsturen is daardoor veel duurder dan wanneer je vanuit Nederland bestelt. Vorig jaar waren de verzendingskosten nog zo hoog (meer dan 10 euro!), dat ik van plan was het hele project maar af te blazen. Er werd me echter verzekerd dat vanaf januari de verzendingskosten naar Belgiƫ naar beneden zouden gaan, en dat is ook gebeurd. Nu kost het nog 6,95 euro. Daarom heb ik de prijs van het boekje zelf zo laag mogelijk gezet -op die manier was het nog doenbaar.

Ik ben erover aan het denken om voor het volgende boek niet voor printing on demand te kiezen, maar om een aantal boeken op voorhand fysiek te laten afdrukken. Dan is de prijs per boek lager. Maar dan moet je er natuurlijk wel op gokken dat al die boeken verkocht geraken.

De conclusie

Ik ben voorlopig heel tevreden over pumbo.nl. Ze geven je alle tools in handen, houden zich aan hun beloftes, en zijn erg behulpzaam. Hun manier van communiceren is vriendelijk en efficiĆ«nt. Het boek is terecht gekomen bij wie het besteld had, en ziet eruit zoals het eruit moet zien šŸ™‚ Het enige nadeel is dat pumbo niet ook vanuit BelgiĆ« opereert, dan zou het helemaal ideaal zijn.

Kattebelletjes: het boek

Ik heb nog anderhalf sprookje te schrijven voor ik de hele bundel in het universum der uitgeverijen lanceer. Maar ik weet dat er nogal veel materiaal die ruimte ingeschoten wordt, dus het leek me een goed idee om een plan B achter de hand te hebben (met de B van “uitgeven in eigen Beheer”).

De meest interessante optie lijkt me voorlopigĀ pumbo.nl. Die hebben als grote troef dat je je boek te koop kan aanbieden via hun eigen webshop boekenbestellen.nl. Als je dan kiest voor de printing on demand-optie, moet je dus zelf helemaal niets investeren. Bovendien beloven ze gratis hulp bij het opmaken van je boek.

Dus dacht ik: weet je wat, we gaan dat eens uittesten. Want vooraleer een sprookjesboek op de markt te brengen, wou ik me er toch eerst van vergewissen dat het er niet als een folderke van den Aldi zou uitzien. Dus heb ik een compilatie gemaakt van de meest representatieve posts die hier de afgelopen vijf jaar verschenen zijn, en daar een boekje van gemaakt. Hade Wouters van The Tiny Office schreef een pakkende flaptekst,Christine Van den Hove schreef een warme inleiding.

Het resultaat kunnen jullie hier vinden: Kattebelletjes.

https://www.boekenbestellen.nl/boek/kattebelletjes/35806

En je mag dat boekje natuurlijk ook bestellen, maar voel je niet verplicht. Want halverwege het proces, stootte ik op de enige kink in de kabel, namelijk: de verzendingskosten. Die zijn veel hoger voor BelgiĆ« dan voor Nederland. Aanvankelijk kostte het zelf 10 euro om dat kleinood over de grens te sturen, en stond ik op het punt het hele project af te blazen, maar de mensen van pumbo verzekerden me dat ze in 2020 andere tarieven zouden hanteren. Nu kost het nog 7 euro om het op te sturen, daĀ“s al iets menselijker. De prijs voor het boekje zelf heb ik zo laag mogelijk gezet (9 euro), dus in totaal maakt dat 16 euro. Enfin, ideaal dus voor wie een collectorĀ“s item op zijn toilet wil hebben.

Volgende keer zal ik schrijven over mijn ervaringen met pumbo, want ik weet dat er hier een aantal mensen zijn die daarin geĆÆnteresseerd zijn.

En voor wie het boekje koopt: laat mij weten wat je ervan vindt -alle feedback is welkom!

 

 

 

 

Het heerlijke van haken

2019 was ook een jaar van creatieve frustratie.

Ik wou zo graag meer schrijven, maar de uurroosters van echtgenoot en dochter maakten dat erg moeilijk. Ofwel was manlief thuis, ofwel dochterlief, en in een schrijfflow geraken met die lieverds om me heen bleek vrijwel onmogelijk. Bloggen lukte nog wel, maar probeer maar eens alle poĆ«tische en grammaticale draadjes in de hand te houden terwijl je naar een plot toewerkt, wanneer plots iemand naast je begint te telefoneren of vanop de wc roept dat het toiletpapier op is. Ik veronderstelde aanvankelijk dat het een kwestie was van terrein afbakenen (“Ik ga nu een uur schrijven, dus laat me even met rust”), maar ondanks massaĀ“s goede wil aan beide kanten veranderde ik dan toch binnen het kwartier in een soort van prehistorisch monster dat begon te brullen wanneer iemand de keukenrobot aanzette en zo de inspiratie het raam uit joeg.

Daarom heb ik me voorgenomen om dochterlief Ć©Ć©n dagje per week op school te laten eten, zodat ik een vrije middag heb om -indien gewenst op verplaatsing- alleen maar met schrijven bezig te zijn.

En ondertussen kwam er ook een soort van creatieve verlichting dankzij Trijnewijn. Op haar blog leerde ik het woord amigurumi kennen, wat Japans is voor “gehaakt of gebreid poppetje”. Ik greep naar mijn oude haaknaalden, kocht een boek, en plots ging er een hele wereld voor me open. Want dat haken, mensen, hoe fantastisch is dat? Je kan het eender waar doen, en op eender welk moment. In de zetel naast de echtgenoot wanneer hij computerspelletjes zit te spelen; aan tafel naast dochterlief terwijl ze haar middagmaal (tegen een veel lager tempo dan mama) verorbert. Tijdens alle verloren momentjes wanneer het geen zin heeft aan schrijven te beginnen: dan pluk ik een haakwerkje uit mijn tas en naai een halve eenhoorn letterlijk een oor aan.

Mijn eerste beestje was dit smoezelige eenhoorntje:

Sindsdien zijn op drie maanden tijd volgende creaties de revue gepasseerd (leuk te zien hoe ik toch wel bijgeleerd heb):

een dekentje voor de pop

een sleutelhanger

En hoe leuk is het die werkjes uit te delen?

Dus daarom het voornemen: mooie dingen maken.

Want nu heb ik (dankzij Trijnewijn) wel voldoende strategieƫn om alle soorten tijd nuttig te gebruiken.

 

De Orde van de Pad: achter de schermen

Een paar mensen vroegen me, na het lezen van dit kortverhaal, of die Antonio echt bestaat, en hoe het zit met dat paddengif/medicijn. Dus zal ik hier even wat meer uitleg geven over hoe ik tot dat kortverhaal gekomen ben.

Het begon met een video van MiscelĆ”nea Mexicana, getiteld “El profeta del sapo”, die een (hippie) vriend me vorig jaar doorstuurde. Daarin zie je hoe dokter Octavio RettigĀ“s nachts in de Mexicaanse woestijn op zoek gaat naar Coloradopadden, en hun klieren uitknijpt. Met de slijmerige opbrengst daarvan brouwt hij een drug/medicijn en met dat goedje brengt hij drugsverslaafden weer op het juiste pad (pun not intended). Niet dat ik er hier reclame voor wil maken, en het is ook maar de vraag in hoeverre dit allemaal risicoloos is, maar soit. Voor wie Spaans wil oefenen, zal ik onderaan de video zetten.

Risicoloos of niet, het was wel impressionant om te zien hoe zij die de drug kregen toegediend een overweldigend gevoel van eenheid en grenzeloze liefde ervaarden. En aangezien ik die video zag rond de tijd dat de extreem-rechtse partij Vox weer meer in het nieuws kwam, was de link al snel gelegd: wat zou er gebeuren als je extreem-rechtse politici die drug toediende? Zouden die nadien nog steeds in staat zijn hun gedachtegoed te verdedigen? Kan je bijvoorbeeld, na het ervaren van totale liefde en verbondenheid, nog steeds blijven beweren dat vluchtelingen die in de Middellanse Zee verdrinken niet gered mogen worden?

En wat als er een groep activisten het op zich zou nemen om bepaalde politici te gaan “bekeren” -op een wel heel onorthodoxe manier? Hoe zouden ze te werk gaan? Wat zouden de gevolgen zijn? Heiligt het doel de middelen?

Dat zijn een aantal van de vragen die ik met dit kortverhaal wou oproepen.

Ter voorbereiding heb ik ook een toespraak van ƩƩn van de kopstukken van Vox bekeken, en daarop is de eerste paragraaf gebaseerd. Nu ja, ik heb de helft bekeken, want na vijftien minuten kon ik het niet meer aan. Dat gedachtegoed is immers niet gemaakt met het welzijn van geƫmigreerde vrouwen in het achterhoofd. Een beetje paddenmedicijn zou die man vast geen kwaad doen, denk ik stiekem.