Juli: Mary Shelley (Haifaa Al-Mansour)

(Over het waarom van deze reeks, lees: “Een jaar vol vrouwen“.)

Oh mannekes, wat jammer dat deze film geen aanrader is… De kaarten lagen nochtans zo goed.

Mary Shelley is immers een historisch figuur om U tegen te zeggen, en had een zeer bewogen leven. Op haar twintigste werd haar eerste boek gepubliceerd, het alom bekende “Frankenstein”. Tegen de tijd dat ze tweeëntwintig was, had ze vier kinderen op de wereld gezet, waarvan er op dat moment nog maar één in leven was. Amper drie jaar later overleed haar echtgenoot, de dichter Percy Shelley, en dan heb ik nog niet eens vermeld dat haar moeder Mary Wollstonecraft was (*).

Haifaa Al-Mansour moet trouwens ook behoorlijk wat karakter hebben. Ze heeft het immers geschopt tot eerste vrouwelijke filmregisseur van Saudi Arabië. Dat is dat land waar vrouwen geen auto´s mogen besturen, muziekscholen onbestaande zijn, en waar er van 1983 tot april 2018 gewoonweg geen cinema´s waren. U leest het goed. Drie maanden geleden werd in Saudi Arabië de eerste publieke cinema geopend, na een ban van 35 jaar.

Ondanks alle goede wil die ik voel jegens mevrouw Al-Mansour kan ik het niet over mijn hart krijgen hier een positieve recensie te schrijven. Ze heeft me immers 121 minuten naar een onderbelichte telenovela doen turen, terwijl ik acht euro voor een boeiende filmervaring had betaald.

Dat je een film over de schrijfster van Frankenstein duister wil maken, begrijp ik (hoewel ik het een tamelijk goedkope en niet bepaald noodzakelijke artistieke keuze vind). Maar je kan toch op zijn minst voor wat contrast zorgen, zodat je publiek tenminste alles kan zien.

En met telenovela bedoel ik scènes als deze: Mary en Percy die door het park lopen, Mary die Percy vertelt dat ze zwanger is, Percy die blij kijkt. Dan een shot van Percy´s ex, die wat verderop met Percy´s dochtertje speelt. Percy en Mary krijgen de ex in het oog. De ex krijgt hen in het oog. De ex trekt het kind mee. En daar dan een paar zinnetjes tussen die nog eens duidelijk moeten onderstrepen dat Percy echt wel blij is met Mary´s zwangerschap, ook al heeft hij een kind bij een ander waar hij niet naar omkijkt. Pfff, alstublieft zeg. Toegegeven: dat heeft natuurlijk ook met het scenario te maken. Maar overbodige shots en ongeïnspireerd camerawerk, daarvoor kunnen we alleen maar bij de regisseur gaan klagen.

Op de poster werd Elle Fannings interpretatie als “brilliant” omschreven, maar de enige die me echt wist te raken, was Bel Powley. Zij speelt Mary´s halfzus Claire, die in de film nogal harteloos behandeld wordt door Lord Byron. En ook Lord Byron zelf (Tom Sturridge (**)) was de moeite waard. Waardoor ik me de bedenking maakte: als je meer geraakt wordt door de secundaire personages, dan klopt er toch iets niet.

Hoe dan ook, de verdienste van deze film is dat Mary Shelley tenminste in het spotlicht geplaatst wordt, waar ze ontegensprekelijk thuishoort. En dat “Frankenstein” hiermee in een ietwat ander licht gelezen zal worden.

 

 

(*) Als jullie niet weten wie dat is: laat dat een indicatie zijn van hoe weinig wij op school hebben geleerd over de strijd voor gelijke rechten.

(**) Voor de liefhebbers: dat is de acteur die naast Matthias Schoenaerts in “Far From The Madding Crowd” een schitterende Sergeant Troy neerzette.

Advertenties