Corona Chronicles: day 28

Vanmiddag belde ik een vriend op die in Valencia woont. Aangezien hij deze quarantaine op een klein appartementje zonder terras of balkon moet doorbrengen, vroeg ik: “Hou je het een beetje uit, zo tussen vier muren?”

“Laat ons zeggen dat het uitje naar de supermarkt het hoogtepunt van de week is,” antwoordde hij. “Over het algemeen red ik me wel, maar er zijn dagen waarop het lijkt alsof het huis krimpt. Alsof de ruimte om me heen almaar kleiner wordt.”

“Zoals bij Alice in Wonderland!” riep ik uit. Ik vertelde hem over hoe ik in het klassieke verhaal van Lewis Carroll een metafoor voor de coronacrisis zag, en we moesten er allebei om lachen.

Later op de dag kreeg ik een bericht van een andere vriend. Hij stuurde me een foto van een jong aloe vera-plantje in een bloempot. “Hij heet Marc,” schreef mijn vriend, verwijzend naar de plant. “´s Morgens doet ie een beetje vervelend, maar voor de rest van de dag is hij aangenaam gezelschap.”

Pratende planten: check.

We zijn in Wonderland!