Corona Chronicles: day 60

Er werd verwacht dat de Valenciaanse gemeenschap vandaag van fase 0 naar fase 1 zou gaan, en dat we dus ons dorp zouden mogen verlaten, voorzichtig een terrasje doen, hier en daar een vriend bezoeken. Maar daar stak Madrid dit weekend een stokje voor.

Als ik het goed begrepen heb (maar pin me er niet op vast), dan verliep dat gesprek ongeveer zo:

Madrid: “Valencia gaat niet naar fase 1.”

Valencia: “Hoezo? Waarom niet? We hebben een kei-dik dossier ingeleverd! Wij zijn helemaal klaar voor fase 1!”

Madrid: “Nee, want jullie testen niet genoeg.”

Valencia: “Maar jullie hebben nergens gezegd hoeveel we moeten testen om naar fase 1 te mogen gaan!”

Madrid: “Als ge niet genoeg test, dan weet ge niet hoe het zit met de verspreiding.”

Valencia: “Jamaar, dat is niet eerlijk. Dan had ge dat eerder moeten zeggen!”

Enfin, geen fase 1 voor Valencia dus.

Gisteren sprak ik even met de buurvrouw. Ik had haar al lang niet meer gezien; ze is er nooit bij wanneer we met de buren ´s avonds in het steegje vanuit ons deurgat komen praten.

“Kathleen, ik ben zo gelukkig,” zei ze me, met een mojito in de hand en haar blauwe ogen stralend in haar zongebruinde gezicht. “Ik was zo moe voor deze crisis uitbrak, zo gestresseerd. Ik maakte me zoveel zorgen om de cijfers van de kinderen, ik was al dat heen en weer rijden naar de muziekschool zo beu. Wat is het heerlijk om nu gewoon lekker thuis te zitten. Ik trek me geen bal meer aan van de schoolcijfers. De kinderen zijn gelukkig, ik ben gelukkig, we moeten nergens heen. Laat die fase 0 nog maar een tijdje duren.”

Alvast één iemand die geen problemen heeft met een verlengd verblijf in fase 0.

 

 

 

 

 

 

 

 

Corona Chronicles: day 43

Voor vandaag heb ik weer een stukje vertaald uit een artikel dat ik in de krant las. De titel luidt: In Madrid worden de rijen van honger en armoede steeds langer. “Elke dag komen er nieuwe mensen bij.” Ik wil het delen omdat het een beeld geeft van wat er achter de schermen gebeurt, heel praktisch en hands-on. En omdat het behalve droevig, ook mooi en menselijk is.

In het artikel wordt parochiepriester Gonzalo Ruipérez geïnterviewd. Die beheert momenteel de 70.000 kilo aan voedselvoorraden die opgeslagen liggen in de parochie San Juan de Dios in Vallecas, een van de armste wijken van Madrid. De priester heeft twee gsm´s op zak en krijgt zo´n 300 oproepen per dag binnen. In een Excelbestand houdt hij keurig bij welk voedsel er naar welke familie gaat. Alles wordt verdeeld in zakken van verschillende supermarkten, en door een team van 10 vrijwilligers aan de behoeftige gezinnen geleverd

“Het voedsel in de zakken van Mercadona is bestemd voor gezinnen met vier leden of minder. De zakken van Carrefour gaan naar gezinnen vanaf vijf personen, en de zakken van Ahorra Más zijn voor moslims. Als er baby´s zijn, verandert dat de zaak, en deze maand is er wat dat betreft veel extra vraag gekomen. Waar we voordien 85 families met pasgeborenen hadden, hebben we er nu 102. Deze families krijgen nog een extra zak met luiers, babyvoeding of melkpoeder. We houden ook rekening met gezinnen die geen elektriciteit hebben, zoals in La Cañada. Zij krijgen meer voeding in conserven, en geen bevroren voeding. Maar in alle zakken zitten mondmaskers en een flesje ontsmettingsalcohol.”

– “Is er in jullie magazijn nooit een poging tot inbraak geweest?”

-“Nooit. Op een keer kwam er een man naar me toe en hij zei: “Padre, maak u geen zorgen. Alle families die uit stelen gaan, wij staan hier allemaal in de rij.”

(…)

Het is 17.00. De priester staat op en toont ons nog twee lokalen waar er nog meer eten ligt opgeslagen. Ondertussen vertelt hij met zachte stem dat ze elke dag 10 pizza´s krijgen van een zeer goed Italiaans restaurant in het centrum. “Pizza betekent hier kerst.” Elke avond brengt hij de pizza´s rond naar telkens andere gezinnen. Dan openen de kinderen de deur en vieren ze de komst van de pizza alsof het nieuw speelgoed was.

“Goeieavond, padre“, “hoe gaat het, padre?”, “alles goed, padre?” roepen de mensen uit de buurt hem toe wanneer hij over het zebrapad loopt. Plots stapt er een vrouw op hem af en zegt: “Padre, ik heb een eend uit een van de parken op het plein gezien.” Vol ongeloof steekt de priester als een giraf zijn nek uit om een glimp van het dier op te vangen.

“Als die niet maakt dat ie weg is, eet er vanavond iemand eend met appelsien.”

 

 

 

 

 

 

Corona Chronicles: day 13

Ik ben vanmiddag even op de hometrainer gaan zitten (iets wat ik de komende weken vaker wil doen), en dankzij de Tiny Podcast vlogen de eerste zeven minuten voorbij. Het onderwerp van vandaag was creativiteit in tijden van corona.

In de podcast vroeg Hade aan haar luisteraars of ze daar zelf ervaring mee hebben. Ik dacht meteen aan een luguber voorbeeld: in Madrid werd het Palacio de Hielo omgevormd tot een gigantisch lijkenhuis. Toen ik dat las, constateerde ik bij mezelf twee zeer verschillende reacties.

Enerzijds was er de schok om de dramatische lading van dat nieuws. Zoveel doden. Een plaats van leven en beweging die verstard wordt tot een wachtzaal van de dood. Een familielid hebben dat daar in een kist gestockeerd ligt tussen de andere kisten. Hartverscheurend.

Maar vrijwel tegelijkertijd dacht ik: wat een fantastisch idee. Een ijspiste is de perfecte plaats voor de berging van doden. De ruimte is voorhanden, de installaties zijn er. Het is de ideale oplossing voor een prangend probleem.

En dit is hoe de coronacrisis onze creativiteit door de barrières duwt. Normaal gezien zou iedereen uitroepen: je gaat toch geen lijken op een ijspiste bewaren, wat een waanzinnig idee! Maar nu moet het, dus nu kan het. Want nood breekt wet. En ik denk dat dat ook op kleinere, en minder dramatische schaal gebeurt.

Neem nu bijvoorbeeld thuiswerken. Ik weet niet hoe het in de rest van het land zit, maar in Valencia heb ik wel vaker gehoord over de weerstand van bedrijfsleiders om hun werknemers van thuis uit te laten werken. Maar nu zit er niets anders op. Laten we hopen dat deze episode hen leert dat het inderdaad kan. Dat op kantoor achter je bureautje zitten niet de enige manier is waarop gewerkt kan worden. Dat het werk ook af geraakt wanneer werknemers niet als kinderen door hun oversten op de vingers gekeken worden. Dat er zelfs vele voordelen aan thuiswerk verbonden zijn.

En ik vermoed dat deze crisis ons op nog honderd-en-één andere manieren zal laten zien dat er veel meer kan dan we dachten. Beperkingen zijn vaak een boost voor onze creativiteit (ken je hem nog, de truc met de kokosnoten?) Creativiteit is thinking inside the box, and then going wild inside that box. 

Ik wens jullie allemaal een creatieve quarantaine toe.