Burn-out: een paar misverstanden uit de weg

Even een paar dingen die ik wil verduidelijken in verband met de vorige post, want ik vind dit een interessante discussie.

1.Het mysterie is waarom er meer burn-outs voorkomen bij millenials dan bij andere generaties. Dit is best mysterieus, want het gaat hier om de jongste generatie op de arbeidsmarkt. Dit zouden dus de mensen moeten zijn met het meeste energie, het minste aantal kilometers op de teller en die bijgevolg het best bestand zouden moeten zijn tegen burn-out.

Ik geloof niet dat dit een soort van collectieve zwakte is, een gebrek aan karakter, of een gevolg van verwennerij en individualisme. Burn-out is niet alleen psychisch maar ook fysiek. Dat fake je niet zomaar. Daar moet dus toch iets aan de hand zijn. Je wil niet weten hoeveel generatiegenoten ik de laatste jaren heb horen praten over paniekaanvallen. En deze zomer kreeg ik ze zelf. Dat is niet normaal. Hoeveel mensen van onder de veertig kregen er vroeger paniekaanvallen? Tenzij tijdens de V-1 en V-2 bombardementen? Ik vind dat tamelijk bizar en onrustwekkend.

2.Dat betekent niet dat er bij anderen geen burn-outs voorkomen. Integendeel. Over de hele leeftijdslijn bezwijkt men onder de stress en de druk. Dit is ook een probleem, wat ik absoluut niet wil ontkennen. Maar het is geen mysterie. Ik ken mensen van in de 60 die een burn-out hebben gehad en waarvan ik niet begrijp hoe ze het zo lang hebben volgehouden.

3.Met verwachtingen bedoel ik niet per sé de verwachtingen die ouders hun kinderen opleggen, hoewel dat dat er natuurlijk ook mee te maken heeft. Elk gezin is anders, en ik weet ook hoe zwaar onze grootouders en ouders het hebben gehad. Ik wil dat absoluut niet minimaliseren. Het is alleen mijn bedoeling de verschillen tussen de generaties te gebruiken om de oorzaak van het mysterie (zie 1) wat beter te begrijpen. En wat maatschappelijke verwachtingen betreft, is er volgens mij wel het een en ander veranderd. Misschien zijn de verwachtingen inderdaad nog niet gelijkgeschakeld met de huidige economische werkelijkheid, zoals in de video wordt aangegeven.

Het zou interessant zijn om de verschillen te onderzoeken tussen millenials met burn-out, en millenials die wel overeind blijven onder hoge druk. Als iemand over zo´n onderzoek hoort, laat het me weten.

 

 

 

 

 

Waarom de millenials zo moe zijn

Ik zit al een paar dagen met deze blogpost van enerziek in mijn hoofd. Ze postte daar een video (zie hier) over waarom burn-outs het frequentst voorkomen bij mensen geboren tussen 1980 en 2000.

Nu heb ik daar dus lang en diep over zitten nadenken, en ik kwam tot volgende bedenkingen:

1.Millenials zijn de eerste generatie die een constante stroom aan veranderingen hebben doorgemaakt tijdens hun formatieve jaren. Er wordt wel eens beweerd dat zij daarom net makkelijker met die nieuwe technologieën en tendenzen omkunnen, want hoe jonger je bent, hoe flexibeler je brein. Maar ik vraag me af of het niet juist andersom is. Of al die veranderingen niet juist moeilijker te verteren zijn voor wie nog volop in de groei is en daardoor nog niet zo stevig in zijn schoenen staat.

De generatie van mijn ouders heeft tijdens hun jeugd de komst van de televisie meegemaakt, en dat was vast ook een behoorlijke aanpassing. Maar tijdens de opmars van de computer, het internet, de gsm, en sociale media hadden zij hun leven al tamelijk op orde. Ze hadden een diploma, werk, een woonst, kinderen. Ze wisten wie ze waren en wat ze verondersteld werden te doen. Hun wortels zaten diep in de grond en dus konden ze wel tegen een stootje.

De mensen van mijn generatie echter voelden de wind regelmatig met wilde schokken keren, net in de periode dat hun wortels de diepte zochten en stabiliteit nodig hadden. Neem gewoon al onze manier van communiceren op afstand tussen pakweg ons 15e en 35e levensjaar. Dat is gegaan van brieven schrijven en telefoneren, over smssen en ICQ, naar facebook en Whatsapp. En alles daar tussenin. Om maar een banaal voorbeeld te geven.

Wij zijn de eerste generatie wier ouders en leerkrachten hen niet konden voorbereiden op de maatschappij waarin we terecht zouden komen, want niemand had een duidelijk beeld van hoe die maatschappij eruit zou zien.

2.Ook op de werkvloer is er de laatste decennia veel veranderd, veronderstel ik. Nieuwe technologieën hebben het tempo opgevoerd, de financiële crisis heeft de werkdruk doen toenemen, en ook de administratieve last is alleen maar toegenomen. Dat lijken mij al heel wat zware boterhammen om te slikken wanneer je in je job al jarenlang stevig in het zadel zit. Maar wanneer je net begonnen bent en nog duizend-en-één nieuwe dingen onder de knie moet krijgen, en moet vechten om een plaatsje te veroveren, dan lijkt het me niet meer dan normaal dat het hoge tempo, de werkdruk en de administratie de emmer doen overlopen. Laten we ook niet vergeten dat het voornamelijk de nieuwkomers zijn die na de kantooruren  nog andere katjes te geselen hebben (verhuizingen, verbouwingen, prille en daarom onstabiele relaties, baby´s, peuters, kleuters, etc.)

3.En dan zijn er de verwachtingen. Wanneer je in de tijd van mijn vader een universitair diploma haalde, was het goed mogelijk dat je de eerste was in het dorp die dat voor elkaar kreeg. Slechts één generatie later ben je de vreemde eend in de bijt wanneer je niet minstens één universitair diploma op zak hebt. Om maar een voorbeeld te geven.

Ik heb nooit begrepen waar mijn lage zelfvertrouwen vandaag kwam, tot ik deze formule las:

IMG_20180214_220117[1]

Die verwachtingen komen van overal en iedereen. We leven in een tijd waarin alles mogelijk is en het succes van anderen ons dagelijks onder de neus gewreven wordt. Slagen in het leven is de default mode, want alles is voorhanden, dus als het je niet lukt een succesvol leven uit te bouwen, dan kan het maar aan één persoon liggen: aan jou. Failure is not an option. En dus werken wij ons constant uit de naad om successen te behalen, om toch nog een beetje zelfvertrouwen te behouden. Want zodra we steken laten vallen, voldoen we niet langer aan al die torenhoge verwachtingen, en dan zinkt het schip.

(In de video zegt men dat millenials denken dat zij en zij alleen verantwoordelijk zijn voor hun succes en hun falen, en dat dat komt doordat ze “hoogst individualistisch zijn opgevoed”, maar daar ben ik het dus niet mee eens. Ik hou het op bovenstaande formule.)

En daarom, beste mensen, zijn volgens mij de millenials zo moe.

Uw eigen ideeën hieromtrent zijn meer dan welkom.