Stap 3: Russisch leren

Even ter opfrissing: mijn Plan is een soort handleiding schrijven voor Spaanse ouders om hun kinderen te helpen Engels te leren. Want het volgen van de vuistregel “zet uw kinderen voor Engelstalige tv-programma´s” is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Probeer maar eens een kind van zes te verplichten tv te kijken in een taal die hij of zij niet begrijpt. Lang duurt dat meestal niet.

Er zijn evenwel een aantal trucs om kinderen aan een taal te laten wennen, en die probeer ik dus op papier te krijgen. Maar om de proef op de som te nemen, wou ik die eerst eens toepassen met een taal die ik zelf niet kan. Ik krijg namelijk vaak te horen: “Jamaar, natuurlijk dat uw dochter Engels kan, want gij kunt dat zelf ook”.

Dus ging ik op zoek naar een nieuwe taal waarvoor ik zowel mezelf als mijn dochter kon motiveren. Russisch leek de uitgelezen kandidaat, want Elena heeft een Russisch vriendinnetje, wier moeder steeds Russisch met haar spreekt. Het is een zeer beweeglijk kind, waardoor we alvast één woordje hadden opgepikt: сюда (suda) betekent “hier!”

Ik stipte de zomervakantie aan als uitgelezen periode voor dit experiment. Maar om twee redenen liep het een beetje mis:

  1. de methode is tamelijk intensief voor de ouder (enfin, niet zo intensief, maar toch iets meer dan je kind afzetten aan de taalacademie en een uurtje later weer ophalen)
  2. deze native Belgian blijkt elk jaar slechter en slechter tegen de hitte van de Spaanse zomer te kunnen (opwarming van de aarde enzo, aaargh, wat gaan wij hier doen over 20 jaar?) en functioneerde bijgevolg drie maanden lang op survival mode

Na twee weken liep alles dus in het slop, en uiteindelijk kwam er niets van. Of: bijna niets.

Want onlangs, tijdens een zeer hectisch logeerpartijtje dat mijn HSP-zenuwen zwaar op de proef stelde, zat het Russische vriendinnetje in haar pyama naast mijn dochter, en vroeg of ze voor het slapengaan even met haar moeder kon bellen. Ik gaf haar de telefoon, en tijdens het onverstaanbare gesprek zag ik in de ogen van mijn dochter opeens lichtjes van herkenning. Haar vriendinnetje had хорошо (chorosjo) gezegd, wat “goed” betekent.

Xорошо, mama!” herhaalde mijn dochter vrolijk. “Xорошо!”

Ik weet dat het niet veel is, maar de helse hitte van de voorbije zomer en al het geaccumuleerde slaapgebrek van de laatste jaren indachtig, besloot ik met dit ene woord de missie als volbracht te beschouwen.

Bovendien een mooi woord om stap 3 mee te besluiten.

хорошо

 

 

 

 

 

Advertenties

1 september pas comme les autres

 

1 september begon voor mijn dochter om middernacht.

Toen zat ze met haar papa op straat paella te eten. Het is hier namelijk feestweek in Rafelbunyol, en de jaarlijkse paella-avond, waarbij in de hoofdstraat na zonsondergang honderden vuurtjes worden aangestoken waarop iedereen zijn paella komt koken, was verleden dinsdag wegens regen (ja, regen! Halleluia!) uitgesteld tot donderdag. Ik was thuisgebleven wegens te moe (drie migranies in augustus, beuh). Daardoor kreeg papa vrij spel en bracht dochterlief pas thuis tegen 1 uur ´s nachts. (Ik heb het dit jaar opgegeven daar nog tegenin te gaan. De school begint hier dit jaar pas op 11 september, dus voor deze week laat ik het maar gebeuren, die late bedtijden.)

Ze kroop bij mij in bed, en papa ging weer naar het dorp, waar de discomóvil voor een feestje zorgde.

Om 9 uur ´s morgens kwam papa weer thuis.

Nu is het vier uur. Ik vermoed dat in België de kindjes nu ongeveer naar huis zullen komen van hun eerste schooldag. Elena heeft er een hele dag voor de tv opzitten. Ondertussen heb ik aan mijn verkleedkostuum zitten werken, want vanavond is het hier carnaval. (*) Ik heb voor mezelf uit een lap jeansstof de blauwe jurk van Belle uit Beauty and the Beast nagemaakt (behoorlijk gelukt, maar het zit wel een beetje ongemakkelijk), en voor mijn dochter de jurk van Princess Poppy uit Trolls. Ik heb ook gel gekocht om haar haar rechtop te zetten en verf om het roze te spuiten. Papa gaat als zigeunerin.

Het wordt nog een interessante avond…

 

(*) Het Carnaval van Rafelbunyol is zeer bekend in Spanje. We kunnen vanavond zo´n 40.000 bezoekers verwachten, terwijl er in dit dorp maar zo´n 8500 mensen wonen.

IMG_20170901_220123

 

 

 

Guide to the Spanish: Babies

Dit keer geen citaat uit de Xenophobe´s Guide, want daar staat geen hoofdstuk in over baby´s (maar ik ga wel even consequent door met Engelse titels, vandaar babies hierboven). Een opmerking van Kleine Atlas deed mijn frank vallen: ik hoef me eigenlijk helemaal niet aan de indeling van de Xenophobe´s Guide te houden. Daarom zullen er ook een paar afleverinkjes verschijnen zonder cursief citaat uit dat boekje als inleiding.

Spanjaarden zijn gek op baby´s. Ik moest altijd veel moed rapen voor ik met mijn ukje een kamer vol familieleden binnenstapte, want die kwamen geheid op ons afgestormd als een horde wilde neushoorns. Mijn coping strategie was dan om haar dicht tegen me aan te drukken (want ze rukken je baby ook gewoon uit je armen als je niet teveel weerwerk geeft), luid te roepen “Uit de weg, ze moet gevoed worden!” en dan de dichtsbijzijnde slaapkamer in te duiken. Wanneer iedereen een beetje gekalmeerd was, sloop ik dan voorzichtig weer naar buiten en deed de ronde langs tantes, neven, nonkels, nichten, grootmoeders, overgrootmoeders en buren, zodat iedereen mijn dochtertje eens kon vasthouden. Daar hoorde dan onvermijdelijk een heel schattig kriebelspelletje bij over een poes, waarbij het baby´tje over haar gezicht gestreeld werd, terwijl deze heerlijke Valenciaanse woorden klonken:

Mixinetes, arrapaetes, que vindrà el gatet, i te fará “miau, miau, miau, miau, miau”!

Wat ook tamelijk bijzonder is: Spanjaarden zijn gek op baby´s, van wie ze ook zijn. Wanneer je een fruitwinkel, bakkerij of postkantoor binnenstapt met een kinderwagen, is er altijd wel iemand die zich over je kleintje heen buigt en er een conversatie mee begint. Het probleem is dat je in het Spaans moeilijk over een kind kan praten zonder het geslacht aan te geven. In het Vlaams kan je daar makkelijk omheen door “Wat een schoon kind!” uit te roepen, maar zodra je in het Spaans “¡Qué guapo!” zegt over een meisje, of “¡Qué guapa!” over een jongen, heb je het in twee woorden al verpest. Want het wordt niet geapprecieerd dat je het geslacht van iemands baby verkeerd inschat, en mensen die zich laten vangen, schamen zich er geweldig over. Daarom (en volgens mij echt alleen maar daarom) krijgen meisjes van zodra ze geboren worden twee oorbelletjes in hun oortjes geschoten. In het ziekenhuis, op de materniteitsafdeling. Mijn dochter niet, omdat ik dat expliciet geweigerd heb. Maar daarmee heb ik tientallen mensen in affronten gebracht, want een baby zonder oorbellen is voor hen een jongen. Ook wanneer ik mijn dochtertje in een rode jurk met een knalroze strik op de buik had gehesen, bleven mensen haar ongehinderd een mooi jongetje noemen. Wat mij natuurlijk geen bal uitmaakte, want een baby is een baby. Maar ik leerde al snel af de bewonderaars te corrigeren, enerzijds om hen de gêne te besparen, anderzijds omdat ik het beu was weer die hele uitleg te geven over waarom ik bij haar geen gaatjes had laten schieten.

Het is in een dorpje als het onze ook volstrekt normaal dat onbekenden (zowel mannen als vrouwen en voornamelijk bejaarden) je op straat totaal ongevraagd opvoedkundig advies geven. En niet op een Peter Adriaensen manier. Nee. Ze richten zich rechtstreeks tot je peuter met de woorden “Hebt gij nog altijd nen tutter? Bah, zo vies!” (Hallo, mijn kind is anderhalf en je hebt haar nog nooit eerder in je leven gezien.) Een ander voorbeeld vond plaats op een zonnige wintermiddag, toen ik gehaast de buggy voortduwde en daarbij een heertje passeerde, dat me toeriep: “Hela! Zet dat kind eens een muts op!”

 

Dus stel u voor hoe groot de cultuurshock was toen ik met mijn baby naar België reisde, daar openbare ruimtes betrad en er niemand naar mijn baby omkeek. Ik kon amper geloven hoe weinig aandacht ze kreeg, en ik werd er eerlijk gezegd een beetje ongemakkelijk van.

“Hey, ik ben hier wel met een superschattige baby,“ wou ik roepen (maar hield me natuurlijk in, brave Belg die ik nog steeds was).Toen begon ik de overdreven aandacht van de Spanjaarden wel iets meer te appreciëren.

 

Die toegenomen appreciatie duurde even lang als mijn bezoek aan België. Zodra ik weer in Spanje was en de moeder van een vriendin ongevraagd mijn baby uit mijn armen rukte, was het meteen weer over.

 

Huishoudelijke Ongehoorzaamheid

Na het lezen van deze blogpost van Eva Brumagne heb ik lang zitten nadenken over hoe het komt dat vrouwen over het algemeen nog steeds het leeuwendeel van het huishouden op hun schouders nemen. Ik kwam er echter niet uit, en ik kan er dus ook geen gefundeerde mening over geven.

Wel wil ik aan de hand van twee ervaringen iets meegeven over wat ik in de loop van de jaren over taakverdeling in het huishouden geleerd heb.

Casestudy 1

Ik heb strijken altijd tamelijk overbodig gevonden, tenzij het gaat om hemden of plooirokken –kledingstukken die ik draag noch bezit. Het ex-lief wilde echter dat zijn T-shirts gestreken werden. Dus streek ik zijn T-shirts.

We hadden beiden een job, maar ik had de indruk dat ik een pak meer deed in het huishouden dan hij. Ik ging daarover met hem in gesprek, maar hij vond dat ik daar een totaal verkeerd beeld van had. Hij deed minstens evenveel in het huishouden, beweerde hij. Dit baseerde hij op het feit dat hij geregeld de afwas deed. Daarom maakte ik een lijst met alle huishoudelijke taken en twee rijen vakjes achter elke taak: een rij voor hem en een rij voor mij. Telkens een van ons een taak deed, schreven we de datum in een vakje. Mijn vakjes kwamen vol te staan, die van hem bleven erg leeg.

Toen we uit elkaar gingen, bracht hij zijn T-shirts naar zijn moeder, die ze liet strijken door de huishoudster.

 

Casestudy 2

Mijn man werkt voltijds, ik niet. Ik doe dus veel meer in het huishouden en ik vind dat normaal. Hij draagt zijn steentje bij door al eens een wasmachine in te steken, ´s morgens onze dochter schoolklaar te maken, de keuken te kuisen en te koken wanneer hij een vrije dag heeft. Ik doe al de rest.

Mijn man houdt van een opgeruimd huis. Ik persoonlijk kan een pak meer rommel verdragen. Een tijdlang heb ik geprobeerd het huis in een staat van volledige opgeruimdheid te houden, maar ik werd daar tamelijk onnozel van, want ik was gewoon de hele dag aan het opruimen, terwijl ik best wel andere dingen te doen had. Ik doe dat dus niet meer. Het heeft me wel wat gekost me daarover heen te zetten, want ik heb ook last van dat idiote stemmetje dat zegt dat ik kan laten zien hoeveel liefde ik waard ben door belachelijk hard mijn best te doen. Maar nu wordt dat stemmetje meteen overroepen door een stem die buldert: “Als hij zo graag een opgeruimd huis wil, dan moet ie maar een half uur minder achter zijne playstation gaan zitten en zelf opruimen.” Wat ie ook doet wanneer hij de rommel niet meer kan aanzien.

 

Dus dat heb ik geleerd: ge moet doen wat ge zelf vindt dat nodig is. Ik zorg voor vers eten in de koelkast en propere kleren in de kleerkast, ik probeer de badkamer proper te houden (lukt niet altijd), de bedden beslaapbaar, ik zorg 7 a 8 uur per dag voor onze dochter. Ik weiger tijd te maken om te strijken, of om de vloer in een staat van continue smetteloosheid te houden zodat ervan gegeten kan worden. En rommel mag, zolang het binnen de perken blijft. Ik stof af wanneer ge het stof ziet liggen. Natuurlijk vind ik een stofvrij huis toffer, en van de vloer kunnen eten heeft vast ook zijn voordelen, maar ik weet dat dat ten koste zou gaan van de tijd die ik besteed aan zingen, schrijven, en in het park rondhangen met de andere ouders terwijl onze kinderen de tijd van hun leven beleven.

Wil de huisgenoot extra service, dan moet hij daar zelf voor opdraaien.

Leven en laten leven.

Huishouden en laten huishouden.

Ik heb er alleen spijt van dat ik indertijd die T-shirts gestreken heb.

 

 

 

 

 

April en de kleuters

April wordt kleutermaand!

Elke vrijdag ga ik iets posten dat op een of andere manier met het kleuterleven te maken heeft. Ik heb daar twee goede redenen voor:

  1. kleuters en creativiteit, dat gaat geweldig goed samen
  2. mijn eigen kleuter verjaart deze maand, hihi 🙂

 

Wat het precies gaat worden, daar ben ik nog niet helemaal uit. Hm, dat wordt spannend…