Over gemene opmerkingen op blogs

Stel je voor: een vrouw met twee kinderen en een drukke baan. Bovendien is ze zwanger van een tweeling. Ze loopt de hele dag te puffen met haar zware buik en ´s nachts kan ze amper slapen. Wanneer ze ´s avonds van haar werk komt, geraakt ze soms zelfs niet uit de auto omdat haar beenderen zoveel pijn doen en ze zo ontzettend moe is.

Stel je voor: iemand komt deze vrouw tegen. De zwangere vrouw vertelt aan deze persoon hoe zwaar het voor haar is, de laatste tijd. Dat ze haar werk heeft afgebeld die dag omdat een van haar zoontjes ziek was en ze de hele dag met hem thuis heeft gezeten, en desondanks weinig werk heeft kunnen verzetten.

En stel je nu even voor dat deze persoon reageert met: nou, wat laks van jou. Jij kan wel een schop onder je kont gebruiken.

En dan komt er een andere persoon langs en die zegt, tegen die zwangere vrouw: ja, zeg, je kan niet alles willen, hé. Ik heb ook keuzes moeten maken, hoor.

Dit gesprek is niet fictief. Het is echt gebeurd. En wel hier.

En waarom is dit gebeurd?

1.Omdat er nu eenmaal mensen zijn die weinig tact en inlevingsvermogen hebben.

2.Omdat er mensen zijn die zelf veel last ondervinden van het leven, maar daarover niet klagen omdat ze geleerd hebben dat het zo moet, en er niet tegen kunnen wanneer anderen zeggen wat ze eigenlijk zelf voelen. Wat ons stoort in anderen, is meestal wat we niet kunnen verdragen van onszelf.

3.Omdat deze mensen in een virtuele omgeving niet de impact van hun reacties zien.

Ik moest hierbij denken aan een experiment met jonge straatcriminelen van vele jaren terug, waarbij tasjesdieven in contact werden gebracht met hun slachtoffers. Zo konden de slachtoffers vertellen wat het voor hen betekend had. En daarmee gingen de ogen van de boefjes open. Want mensen die anderen kwetsen,  beseffen niet wat ze bij de ander aanrichten. Ze denken steeds dat ze totaal in hun recht zijn, en dat ze het bij het rechte eind hebben.

Maar in een virtuele omgeving ZIE je de ander niet. Je ziet niet de pijn op hun gezicht, de wallen onder hun ogen, de tranen in die ogen.

Iemand raadde de Prinses aan de reacties weg te halen. Persoonlijk denk ik dat het goed is ze te laten staan en erop te reageren. Meer nog, ik vind dat we er ALLEMAAL op moeten reageren. En ik denk zelfs: met hoe meer empathie en mildheid we erop reageren, hoe beter. Sla ze om hun oren met tact en inlevingsvermogen. Misschien dat ze op die manier leren wat het is. Want iemand die anderen kwetst, is meestal iemand die net zelf veel liefde en begrip nodig heeft.

En daar worden we dan op termijn allemaal beter van. Hopelijk.