PS: Een jaar vol vrouwen -en mannen

Ik schreef in mijn vorige post dat mijn jaarprojectje me een paar keer aangenaam verrast had. Maar de mooiste verrassing was toen ik een onbekende film in de downloadfolder op het bureaublad van onze computer vond.

“Die heb ik voor jou opgezocht,” zei mijn man. “Da´s een film van een vrouwelijke regisseur. Daar ben jij toch mee bezig, niet?”

“Wat lief van jou!” riep ik uit.

Die film was Estiu 1993. We bekeken hem samen thuis op de zetel, en praatten nadien over kinderen, opgroeien, hechtingsstijlen en warme zomers op het Valenciaanse platteland. En toen ik Hva vil folke si in de cinema ging kijken, stelde mijn man voor om mee te gaan. Nadien gingen we iets drinken in de stad en spraken we over migratie en emancipatie, families en cultuurverschillen.

Feminisme is het plezantst als de mannen meedoen.

 

 

Advertenties

Geluk

Ik kreeg een tijdje geleden dit mooie doorgeefstokje aangereikt door Le Petit Requin: de Gelukzaaierstag. Een aantal vragen over geluk. Dat bleek niet zo eenvoudig als het op het eerste zicht leek (of misschien maakte ik het te moeilijk) (ja, dat zal het wel geweest zijn). Dit is waar al dat nadenken over geluk uiteindelijk op uit kwam:

1. Ben je zelf soms eens op zoek naar wat meer geluk?

Meer dan zoeken naar geluk ben ik op zoek naar manieren waarop ik het leven optimaal kan leven met de beperkingen en de mogelijkheden die ik voorhanden heb. Daarbij moet ik rekening houden met mezelf (zelfkennis is daarbij cruciaal), de mensen in mijn omgeving en mijn situatie. (Ik heb voorlopig geen antwoord op de vraag of het verleden en de toekomst daarbij ook in gedachten gehouden moeten worden.) Het is mijn ervaring dat wanneer ik dat goed voor elkaar krijg, het geluk dan meestal vanzelf volgt.

2. Wat maakt jou gelukkig?

Er is enerzijds een puur fysieke sensatie die mij instant gelukkig maakt. Het is een soort gloeien in mijn buik dat ontspanning uitstraalt naar de rest van mijn lichaam. Zodra dat opkomt, maakt het eigenlijk niet uit waar ik ben -dan kan ik gewoon zitten genieten en helemaal content zijn, zonder meer. Ik vermoed dat het meestal komt wanneer ik een degelijk stuk vlees gegeten heb. Helemaal not done voor de vegetariërs, ik weet het, en mijn excuses. Als ik helemaal eerlijk ben, moet ik dus toegeven dat de kortste weg naar geluk een goeie lap rood vlees is. Ik kan er ook niet aan doen. De laatste tijd ben ik veel met ademhalingstechnieken bezig en daar word ik ook wel rustig van, maar dat geeft niet meteen zo´n scheut geluk in mijn lijf. Evolutionair gezien komen we recht uit de jungle, en dat voel ik soms dus.

Even een minder viscerale invalshoek: ik kan ook heel erg gelukkig worden als ik een samenhang, een evenwicht, een soort spontane verbondenheid ervaar. Dingen die kloppen, beter worden, in elkaar vallen, betekenis hebben. Die wonderbare momenten waarop ik aan iemand voorgesteld word, en het klikt meteen. Wanneer iemand een huis, een leven, een hart voor me openstelt. Wanneer de ruzies opmerkelijk korter worden omdat we bijleren, en er na de ruzie weer gewoon vrede is. Wanneer ik om me heen kijk en denk: ik woon in een leuk huis, met water, electriciteit, een degelijke matras, stille nachten en aan de muren de kleuren die ik zelf gekozen heb. Wanneer mijn dochter een fijne dag heeft. Wanneer de hond naast me komt zitten. Wanneer mijn man tijdens een feestje achter me langs loopt en me een kus op mijn achterhoofd geeft. Wanneer ik iets gemaakt heb dat werkt, mooi is, geapprecieerd wordt. Wanneer ik thuiskom met fietstassen vol groenten en fruit uit de lokale fruitwinkel. Wanneer de postbode aanbelt met een nieuw boek, of er een leuke brief of een pakje in de brievenbus zit. Wanneer ik goede muziek hoor, onderduik in een boek, meegesleept word door een prachtige film. Wanneer iets zo mooi is dat ik erom moet huilen.

3. Maak jij anderen al eens gelukkig en op welke manier doe je dat dan?

De meest effectieve manier om anderen gelukkig te maken is volgens mij je ego uitschakelen. Want dan pas sta je helemaal voor hen open. Dan moeten ze niet meer op hun tellen passen, hoeven ze niet aan te vallen en zich niet te verdedigen. Dan pas kan je luisteren en aanvaarden. Als twee mensen dat tegenover elkaar doen, kunnen ze helemaal zichzelf zijn. (Dit betekent niet dat je de ander zijn/haar goesting moet laten doen. Je moet natuurlijk je eigen grenzen en noden in gedachten houden.)

4. Wat ga jij doen om jezelf/anderen gelukkiger te maken?

Het is best moeilijk om niet vanuit je ego te denken en te handelen, het is een soort automatisme waar we in vervallen voordat we er erg in hebben. Maar ik probeer me er wel van bewust te zijn. Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Maar oefening baart kunst.

5. Als je een boek of film over geluk zou mogen aanraden aan de gelukszaaier, welke zou dat dan zijn?

Boek: “Awakening The Buddha Within“, van Lama Surya Das (in het Nederlands vertaald als “De Ontwakende Boeddha”).

Film: “Little Miss Sunshine“. (Standaardantwoord op de vraag “welke film raad je aan”).

6. Op welke drie blogs zou je graag wat geluk zaaien?

Oef, uitkiezen, daar ben ik niet goed in… Ik zou zeggen: wie zich ertoe geroepen voelt, gelieve het doorgeefstokje aan te nemen! *Kath gooit stokje in uw richting*

 

 

 

 

Lievegem

Voor ik naar Spanje vertrok, heb ik op een blauwe maandag een tijdje in Waarschoot gewoond. Inderdaad, Waarschoot, of all places. Een plek met zo mogelijk nog minder inwoners dan Rafelbunyol, (maar desondanks een eigen wikipedia-pagina in het Spaans -ge moet het toch maar kunnen).

Het is een dorpje op fietsafstand van Eeklo, dat bovenmaats veel cafés en kapperszaken telt, en door de bewoners liefdevol “Worschuet” genoemd wordt, als ik het mij goed herinner. Ik kwam er terecht door toedoen van het ex-lief, die werk had in Lovendegem. In Waarschoot vonden we een betaalbaar huurappartementje, op de Oostmoer, boven de Aveve, en van daaruit vertrokken we elke dag naar ons werk: hij in Lovendegem, ik op een school in Zomergem.

En nu lees ik in de krant dat Waarschoot, Lovendegem en Zomergem gaan fuseren tot Lievegem. Gaat de naam Waarschoot dan nog gebruikt worden? Gaat dat over een paar jaar nog bestaan? Zei ik het niet, dat je als ex-pat nooit meer echt terugkan naar de plek die je hebt achtergelaten?

Wat een vreemd gevoel.

En Lievegem… Het is een schattige, nobele poging, maar ik weet het niet.

Ik heb precies meer een voorkeur voor Ex-lievegem.