Mijn ervaring met Tinder

Mijn man en ik zaten afgelopen weekend aan tafel met een vriend die single is, en het gesprek kwam op Tinder. Nu stamt onze relatie van lang voor de datingapps; wij hebben elkaar gevonden op een Erasmus-uitwisseling, en in plaats van likes en swipes werkten wij met steelse blikken en grapjes, en onze superswipe waren de briefjes onder elkaars deur.

Tijdens het gesprek over Tinder vingen we van elkaar weer steelse blikken op. Zouden we? Ik weet niet meer wie het voorstel het eerst verwoordde, maar zoals dat gaat wanneer je al meer dan tien jaar getrouwd bent, kwam het idee gelijktijdig in ons op. Wat als we allebei een profiel aanmaakten, en keken wie het meeste likes kreeg? Geen matches natuurlijk, we gingen niet op Tinder om toekomstige partners te zoeken. Enkel om te zien of we nog goed in de markt lagen. Voor de lol. Haha.

Dus maakten we beiden een profiel aan voor onszelf, met de meest beperkte informatie, en een paar leuke foto´s. En toen gingen we op zoek naar elkaar. Op Tinder. We zetten de actieradius zo klein mogelijk (tussen 38 en 42 jaar, op maximaal een paar kilometer afstand), en gingen profielen zitten wegswipen tot we elkaar zouden tegenkomen.

Nu werd het al snel duidelijk dat die apps uiteraard gemaakt zijn om je ertoe te verleiden over te stappen van de gratis versie naar de betalende. Dus je zal vast niet zomaar van de eerste keer iedereen te zien krijgen die het beste bij je past. Ik kreeg het gevoel dat er heel wat logaritmes te pas kwamen aan de informatie die je verstrekt wordt, en dat er vooral in het begin valse profielen tussenzaten. Want ik weet niet waar die topmodellen die zich volgens Tinder op 6 kilometer van mijn deur bevinden, zich overdag verscholen houden. Interessant was ook dat ik, meekijkend over de schouder van mijn man, kon zien dat er in het andere kamp op een analoge manier gewerkt werd: normale vrouwen, en dan van tijd tot tijd een waanzinnig knappe dame, zogezegd vlak om de hoek. En zowel bij de mannen als de vrouwen kwam er een evenredig aantal profielen langs zonder hoofd -enkel een gestroomlijnd lijf.

Tegen dat we 5 minuten mannen en vrouwen hadden zitten wegvegen, kon het ons al gestolen worden hoeveel likes we zouden krijgen, en wilden we alleen nog maar elkaar tegenkomen. Maar mijn man was zo snel aan het swipen dat hij per ongeluk mijn profiel had weggeveegd. (“Oei, was jij dat? Heb jij de naam Cat gebruikt?”) En hij kon de terug-knop niet gebruiken, want dat kon alleen in de betalende versie. Dus veranderde hij wat aan de instellingen, in de hoop dat ik weer zou opdagen, maar dat gebeurde niet. En zelf kreeg ik de melding dat ik door de hele stapel mannen gegaan was, maar mijn eigen man was ik niet tegengekomen.

Dus daar zaten we, in de zetel, naast de liefde van ons leven die we op Tinder maar niet konden vinden. De perfecte anti-reclame. We hebben er eens hartelijk om gelachen en hebben de profielen verwijderd. En ons beide pollekes gekust dat we elkaar al gevonden hebben.

PS: Hade heeft me een plaatsje gegeven op haar podcast om het nieuwjaarsgedicht voor te lezen! Dus als je het graag eens hoort, dan kan dat hier:

Vier manieren van liefde tonen

Ik ben de laatste tijd aan het bijlezen over de Myers-Briggs persoonlijkheidstheorie, en kwam tijdens die ontdekkingstocht een blogpost tegen over de liefde. Zonder op de theorie in te gaan, wil ik hier een samenvatting geven van die post, voor het geval dat iemand tot nut kan zijn. De blogpost waarop ik mij baseer, werd geschreven door Antonia Dodge.

De vier manieren waarover ik het ga hebben, zijn in feite vier cognitieve functies -vier systemen die we gebruiken om beslissingen te nemen. Ieder van ons kan verschillende systemen gebruiken, maar we hebben meestal een voorkeur voor één bepaald systeem.

Zoals je zal zien, komen in elke relatie normaal gezien alle vier systemen aan bod. Maar het kan nuttig zijn na te gaan op welk systeem je zelf onbewust de nadruk legt, en of er eventueel verschillen zijn tussen jou en je partner.

  1. Harmonie

Mensen die op harmonie focussen, zijn sterk ingesteld op de behoeften van de ander. Ze zorgen ervoor dat er aan je noden tegemoet gekomen wordt, vaak zelfs voordat jij zelf doorhebt wat jouw noden zijn. Ze vragen je hoe het met je gaat en hoe je je voelt. Ze houden je gemoedsgesteldheid in het oog alsof zij daar persoonlijk verantwoordelijk voor zijn, en proberen je op te vrolijken wanneer je je neerslachtig voelt.

Een harmonie-persoon zal zich door jou geliefd voelen wanneer ze merken dat jij ook aan hun noden tegemoet komt, wanneer je vraagt hoe het met hen gaat, wanneer je op de hoogte blijft van waar ze mee bezig zijn.

2. Authenticiteit

Mensen die liefde vanuit authenticiteit communiceren, willen hun partner vooral duidelijk maken dat ze van hen houden zoals ze zijn, en geven hen alle ruimte om zichzelf te zijn. Ze hebben veel geduld met hun partner, ook met de kantjes die hen niet liggen, en ze steunen de ander onvoorwaardelijk.

Zelf verwachten ze van hun partner dat die hen vertrouwt – ze willen geen verklaringen moeten afleggen. Ze willen voelen dat hun partner hen niet wil veranderen, maar hen ziet en aanvaardt zoals ze echt zijn.

3. Doeltreffendheid

Wanneer een doeltreffend persoon voor jou gekozen heeft, komen ze daar niet op terug; ze zijn eindeloos loyaal. Ze tonen hun liefde door je te beschermen en door je grondig te leren kennen. Ze steunen je in het realiseren van jouw doelen, en zijn trots op je verwezenlijkingen.

Je kan hen je liefde tonen door betrouwbaar te zijn. Ze hebben een partner nodig die hen een stabiele basis geeft, zodat ze van daaruit aan hun doelen kunnen werken. Ze voelen zich bemind wanneer hun partner hen steunt en zelfredzaam is, net zoals zij dat zijn voor hun partner.

4. Nauwkeurigheid

Partners die focussen op nauwkeurigheid zijn ontzettend eerlijk tegenover hun geliefden. Ze zullen niets verdoezelen of verbloemen, maar altijd hun oprechte mening geven, zodat de partner kan rekenen op betrouwbare feedback. Wanneer de zaken fout lopen, zullen ze hun partner steunen zonder hen te veroordelen.

Ze voelen zich geliefd wanneer je hun competentie erkent, en wanneer ze voelen dat je vertrouwen hebt in hun kunnen. Ze willen eerlijke feedback krijgen, zodat ze aan hun competentie kunnen werken. De mystieke gevoelscomponent van een liefdesrelatie is iets waar ze van nature niet erg vertrouwd mee zijn; ze benaderen het bestaansrecht van de relatie eerder op een analytische manier. Wanneer ze vragen “Waarom wil je bij mij zijn?” is dat niet altijd uit onzekerheid, maar eerder om bevestiging te vragen voor de logica van jullie partnerschap.

Dat de laatste twee systemen minder op emoties en meer op denken gebaseerd zijn, betekent niet dat deze partners minder liefde voelen. Want de liefde blijft hetzelfde. Het is de manier waarop erover gecommuniceerd wordt, die minder emotioneel is. Maar dat doet dus niets af aan de liefde zelf.

Een andere benadering van communicatieverschillen in liefdesrelaties vind je bij The Five Love Languages, ook altijd een leuke test om eens met je partner te doen.

En daarmee hebben we vandaag een beetje Valentijn gehad 🙂

Horcrux

Eigenlijk heb ik er een geweldig jaar opzitten: in 2019 heb ik alleen in juni en december migraine gehad. Dat is ongelofelijk, en sinds de lagere school ongeëvenaard. Voor het eerst in bijna dertig jaar kreeg ik een idee van hoe een leven zonder migraine eruit kan zien. Misschien dat daarom de aanvallen van twee weken geleden extra hard aankwamen.

De eerste aanval was de zwaarste en bracht me aan een duister randje. Want wanneer je hersenen niet meer goed werken, kom je in een soort niemandsland terecht. Wie ben je immers nog, wanneer je niet kan praten en denken (*)? Hoe kan je bij jezelf blijven wanneer er een oncontroleerbare storm onder je schedel woedt? Het is alsof je een beetje ophoudt te bestaan. Het is alsof (om nog maar eens naar Het Oneindige Verhaal te verwijzen) je aan de rand van een afbrokkelend Fantasia staat en het Niets inkijkt.

Dat is een uithoek waarvan het moeilijk terugkomen is. Toen de eerste aanval voorbij was, bleef ik leeg en verslagen achter. Ik voelde me een spook. Een paar dagen later kwam de tweede aanval, en toen die voorbij was, bleken er toch een paar zekeringen weer aangeschakeld die na de eerste aanval uitgevallen waren. Maar ik was een stukje van mezelf kwijt en wist niet waar ik het moest zoeken.

Gelukkig kwam er toen net die ene zaterdag in de maand aan, dat dochterlief bij mijn schoonouders blijft slapen, en mijn man en ik een stapje in de wereld zetten. Die avond gingen we uit eten bij een Indiër in de stad. Dus daar zat ik met mijn Spanjaard, en even leek het alsof we weer in het Verenigd Koninkrijk waren (een gevoel dat ik altijd krijg in een Indisch restaurant). We praatten en lachten, en ik zag langs zijn eerste witte haren en zijn eerste rimpels heen weer de jongen van 25 die hij 15 jaar geleden was.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen: ik voelde opeens ook weer wie ik zelf was. Het was alsof ik mezelf door hem kon aanraken. Alsof er een stukje van mijn eigen ziel in hem lag waardoor ik weer bij mezelf kon komen. Een beetje zoals Voldemort een stukje van zijn ziel in Harry Potter had achtergelaten, maar dan op een lieve manier.

Dat lijkt mij wel het mooiste wat je voor iemand kan doen: een stukje van hun ziel bewaren voor de dag waarop ze zichzelf een beetje kwijt zijn.

 

(*) Ik lijd aan een soort migraine waarbij ik dezelfde symptomen krijg als die van een hersenbloeding.

PS: Een jaar vol vrouwen -en mannen

Ik schreef in mijn vorige post dat mijn jaarprojectje me een paar keer aangenaam verrast had. Maar de mooiste verrassing was toen ik een onbekende film in de downloadfolder op het bureaublad van onze computer vond.

“Die heb ik voor jou opgezocht,” zei mijn man. “Da´s een film van een vrouwelijke regisseur. Daar ben jij toch mee bezig, niet?”

“Wat lief van jou!” riep ik uit.

Die film was Estiu 1993. We bekeken hem samen thuis op de zetel, en praatten nadien over kinderen, opgroeien, hechtingsstijlen en warme zomers op het Valenciaanse platteland. En toen ik Hva vil folke si in de cinema ging kijken, stelde mijn man voor om mee te gaan. Nadien gingen we iets drinken in de stad en spraken we over migratie en emancipatie, families en cultuurverschillen.

Feminisme is het plezantst als de mannen meedoen.

 

 

Geluk

Ik kreeg een tijdje geleden dit mooie doorgeefstokje aangereikt door Le Petit Requin: de Gelukzaaierstag. Een aantal vragen over geluk. Dat bleek niet zo eenvoudig als het op het eerste zicht leek (of misschien maakte ik het te moeilijk) (ja, dat zal het wel geweest zijn). Dit is waar al dat nadenken over geluk uiteindelijk op uit kwam:

1. Ben je zelf soms eens op zoek naar wat meer geluk?

Meer dan zoeken naar geluk ben ik op zoek naar manieren waarop ik het leven optimaal kan leven met de beperkingen en de mogelijkheden die ik voorhanden heb. Daarbij moet ik rekening houden met mezelf (zelfkennis is daarbij cruciaal), de mensen in mijn omgeving en mijn situatie. (Ik heb voorlopig geen antwoord op de vraag of het verleden en de toekomst daarbij ook in gedachten gehouden moeten worden.) Het is mijn ervaring dat wanneer ik dat goed voor elkaar krijg, het geluk dan meestal vanzelf volgt.

2. Wat maakt jou gelukkig?

Er is enerzijds een puur fysieke sensatie die mij instant gelukkig maakt. Het is een soort gloeien in mijn buik dat ontspanning uitstraalt naar de rest van mijn lichaam. Zodra dat opkomt, maakt het eigenlijk niet uit waar ik ben -dan kan ik gewoon zitten genieten en helemaal content zijn, zonder meer. Ik vermoed dat het meestal komt wanneer ik een degelijk stuk vlees gegeten heb. Helemaal not done voor de vegetariërs, ik weet het, en mijn excuses. Als ik helemaal eerlijk ben, moet ik dus toegeven dat de kortste weg naar geluk een goeie lap rood vlees is. Ik kan er ook niet aan doen. De laatste tijd ben ik veel met ademhalingstechnieken bezig en daar word ik ook wel rustig van, maar dat geeft niet meteen zo´n scheut geluk in mijn lijf. Evolutionair gezien komen we recht uit de jungle, en dat voel ik soms dus.

Even een minder viscerale invalshoek: ik kan ook heel erg gelukkig worden als ik een samenhang, een evenwicht, een soort spontane verbondenheid ervaar. Dingen die kloppen, beter worden, in elkaar vallen, betekenis hebben. Die wonderbare momenten waarop ik aan iemand voorgesteld word, en het klikt meteen. Wanneer iemand een huis, een leven, een hart voor me openstelt. Wanneer de ruzies opmerkelijk korter worden omdat we bijleren, en er na de ruzie weer gewoon vrede is. Wanneer ik om me heen kijk en denk: ik woon in een leuk huis, met water, electriciteit, een degelijke matras, stille nachten en aan de muren de kleuren die ik zelf gekozen heb. Wanneer mijn dochter een fijne dag heeft. Wanneer de hond naast me komt zitten. Wanneer mijn man tijdens een feestje achter me langs loopt en me een kus op mijn achterhoofd geeft. Wanneer ik iets gemaakt heb dat werkt, mooi is, geapprecieerd wordt. Wanneer ik thuiskom met fietstassen vol groenten en fruit uit de lokale fruitwinkel. Wanneer de postbode aanbelt met een nieuw boek, of er een leuke brief of een pakje in de brievenbus zit. Wanneer ik goede muziek hoor, onderduik in een boek, meegesleept word door een prachtige film. Wanneer iets zo mooi is dat ik erom moet huilen.

3. Maak jij anderen al eens gelukkig en op welke manier doe je dat dan?

De meest effectieve manier om anderen gelukkig te maken is volgens mij je ego uitschakelen. Want dan pas sta je helemaal voor hen open. Dan moeten ze niet meer op hun tellen passen, hoeven ze niet aan te vallen en zich niet te verdedigen. Dan pas kan je luisteren en aanvaarden. Als twee mensen dat tegenover elkaar doen, kunnen ze helemaal zichzelf zijn. (Dit betekent niet dat je de ander zijn/haar goesting moet laten doen. Je moet natuurlijk je eigen grenzen en noden in gedachten houden.)

4. Wat ga jij doen om jezelf/anderen gelukkiger te maken?

Het is best moeilijk om niet vanuit je ego te denken en te handelen, het is een soort automatisme waar we in vervallen voordat we er erg in hebben. Maar ik probeer me er wel van bewust te zijn. Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Maar oefening baart kunst.

5. Als je een boek of film over geluk zou mogen aanraden aan de gelukszaaier, welke zou dat dan zijn?

Boek: “Awakening The Buddha Within“, van Lama Surya Das (in het Nederlands vertaald als “De Ontwakende Boeddha”).

Film: “Little Miss Sunshine“. (Standaardantwoord op de vraag “welke film raad je aan”).

6. Op welke drie blogs zou je graag wat geluk zaaien?

Oef, uitkiezen, daar ben ik niet goed in… Ik zou zeggen: wie zich ertoe geroepen voelt, gelieve het doorgeefstokje aan te nemen! *Kath gooit stokje in uw richting*

 

 

 

 

Lievegem

Voor ik naar Spanje vertrok, heb ik op een blauwe maandag een tijdje in Waarschoot gewoond. Inderdaad, Waarschoot, of all places. Een plek met zo mogelijk nog minder inwoners dan Rafelbunyol, (maar desondanks een eigen wikipedia-pagina in het Spaans -ge moet het toch maar kunnen).

Het is een dorpje op fietsafstand van Eeklo, dat bovenmaats veel cafés en kapperszaken telt, en door de bewoners liefdevol “Worschuet” genoemd wordt, als ik het mij goed herinner. Ik kwam er terecht door toedoen van het ex-lief, die werk had in Lovendegem. In Waarschoot vonden we een betaalbaar huurappartementje, op de Oostmoer, boven de Aveve, en van daaruit vertrokken we elke dag naar ons werk: hij in Lovendegem, ik op een school in Zomergem.

En nu lees ik in de krant dat Waarschoot, Lovendegem en Zomergem gaan fuseren tot Lievegem. Gaat de naam Waarschoot dan nog gebruikt worden? Gaat dat over een paar jaar nog bestaan? Zei ik het niet, dat je als ex-pat nooit meer echt terugkan naar de plek die je hebt achtergelaten?

Wat een vreemd gevoel.

En Lievegem… Het is een schattige, nobele poging, maar ik weet het niet.

Ik heb precies meer een voorkeur voor Ex-lievegem.