USA

Ik ben aan het lezen in The Underground Railroad van Colson Whitehead, een boek even gruwelijk als geweldig. Een uitgebreide bespreking volgt wanneer ik het uit heb, maar in het licht van de recente gebeurtenissen in de VS wou ik al even dit citaat delen:

They´d never seen the likes of this, but they´d leave their mark on this new land, as surely as those famous souls at Jamestown, making it theirs through unstoppable racial logic. If niggers were supposed to have their freedom, they wouldn´t be in chains. If the red man was supposed to keep hold of his land, it´d still be his. If the white man wasn´t destined to take this new world, he wouldn´t own it now.

Here was the true Great Spirit, the divine thread connecting all human endeavor -if you can keep it, it is yours. Your property, slave or continent.

The American imperative.

Je bezit, slaaf of continent.

Je presidentschap.

Ze zijn al bezig nog voor ze begonnen zijn

Ik kreeg van een Spaanse vriend dit artikel uit El diaro doorgemaild: “El partido ultra belga sustituye por hombres a diputadas electas que incluyó en sus listas para cumplir la paridad“. Wat zoveel betekent als: “Extremistische partij vervangt vrouwelijke verkozenen die op de lijst stonden om gelijkheid te verzekeren door mannen.”

En inderdaad, na wat zoekwerk vond ik hetzelfde bericht in De Standaard en De Morgen. In het artikel van De Morgen staat er tenminste nog een foto van één van die vrouwen bij; De Standaard plaats er doodleuk een video boven van Van Grieken op bezoek bij de koning. Wat dus geen bal met het opzij zetten van vrouwen te maken heeft.

En wat zeggen die vrouwen zelf? “Het is met een dubbel gevoel, maar ja, we zetten er ons wel over. Ik ben een vrouw van mijn woord.” Dat zegt Lut Deforche-Degroote in De Morgen. “Het is spijtig, maar misschien een volgende keer, hé? Ik wil gewoon niemand teleurstellen. Immanuel is heel bekwaam en gaat dat goed doen.”

“Ik wil gewoon niemand teleurstellen.”

Aja, want dat leren vrouwen. Braaf in de rij lopen en vooral niemand teleurstellen. Laat maar beter een man voorgaan, want die gaat dat goed doen. En vraag jezelf vooral niet af of je het zelf misschien ook goed had gedaan.

Ik dacht aan Rosa Parks, die de moed had om te blijven zitten waar ze zat.

Omdat ze recht had op die plek.

 

 

Stemmen met looprek

Ik ben geen voorstander van de stemplicht, en dat om een tamelijk poëtische reden: wanneer ik hier in Spanje ga stemmen, weet ik dat iedereen die het stemlokaal in en uit loopt, daar uit vrije wil is. Sommigen geloven in verandering, anderen in schadebeperking. Maar elk van hen gelooft in het belang van hun bijgedragen steentje. Hier wordt het stemmen overgelaten aan zij die nog geloven.

Ik heb vanmorgen zoveel oude mensen aan het stemlokaal gezien: met looprekken, op krukken, voorzichtig uit de wagen geholpen door hun kinderen, ondersteund door hun kleinkinderen.

De generatie die nog goed weet hoe het was niet te mogen kiezen.

Zij gaan stemmen, hoe dan ook.

 

 

 

 

 

 

 

Brief van een allochtoon

Mijn man heeft een Spaanse vriend die met zijn Zuid-Koreaanse echtgenote en hun twee jonge kinderen in Wales woont. Op een dag kwam bij hen thuis de conversatie op het onderwerp “nationaliteiten”, naar aanleiding van een activiteit over vlaggen, die hun zoontje op de kleuterschool had gedaan. “Jij bent Spaans-Koreaans,” zeiden zijn ouders hem. “Niet waar!” protesteerde het jongetje. “Ik ben Welsh!”

Daaraan moest ik denken toen ik gisteren in De Standaard online deze kop las: “Blikvanger Leuven krijgt met Mohamed Ridouani allochtone burgemeester“. Ridouani een allochtoon? De man is in Kessel-Lo geboren en heeft zijn hele leven in Leuven gewoond, gestudeerd en gewerkt. Hij is Leuvenser dan al die Vlamingen die in Leuven zijn blijven hangen na hun studies. Daar klopte volgens mij iets niet, en daarom nam ik het woordenboek erbij.

In Van Dale zag ik de dubbelzinnigheid waarmee wij het woord allochtoon gebruiken bevestigd:

  • allochtoon (bijvoeglijk naamwoord): van elders alfkomstig (tegenstelling: autochtoon)
  • allochtoon (de; m, v; meervoud: allochtonen): iemand die van elders afkomstig is (tegenstelling autochtoon). Het CBS definieert een allochtoon als iemand van wie miniumaal één van de ouders in het buitenland geboren is.

En daar zit het hem. Het woord allochtoon wordt dus gebruikt voor zowel mensen die letterlijk van ergens anders afkomstig zijn, als voor de kinderen van mensen die van elders afkomstig zijn. Dus die kinderen worden in dezelfde categorie geschaard als mensen die werkelijk van elders afkomstig zijn, ook al zijn ze zelf niet van elders afkomstig

Dit lijkt gevit, maar ik vind dit een zeer belangrijke kink in de kabel.

Een paar maanden geleden noemde iemand me (voor de grap weliswaar, maar toch) een guiri. Dat is het woord waarmee hier naar toeristen verwezen wordt, voornamelijk die met een roodverbrand gezicht. Ik voelde mij echt gekwetst. Ik dacht: ik woon hier verdorie al tien jaar, heb twee talen bijgeleerd, steek mijn kind in het weekend na 22u in bed, en nog hoor ik er niet bij.

En nu denk ik: als zo´n opmerking bij mij al zo hard binnenkomt, hoe moet iemand die in België geboren en getogen is zich dan voelen wanneer ze het etiket “van elders afkomstig” opgekleefd krijgen? Om weer te verwijzen naar het zoontje uit het Spaans-Koreaanse gezin uit de inleiding: dat jongetje wilde volgens mij met alle geweld Welsh genoemd worden omdat hij zich even Welsh voelde als zijn klasgenootjes. En daarin had hij, volgens mij, gelijk.

Nog een ander voorbeeld. Mijn dochter is het kind van een Spaanse vader en een Belgische moeder. Ze is geboren in Spanje. Maar volgens bovenstaande definitie is zij hier dus een allochtoon. Moest ze ooit naar België emigreren, dan is zij daar ook een allochtoon. Waar zij ook woont, zij zal dus altijd een woord opgekleefd kunnen krijgen dat betekent: van elders afkomstig. Voor mij klinkt dat alsof ze nergens echt thuishoort. En dat klopt langs geen kanten. En daarom is dit geen gevit, want je ergens thuisvoelen is een basisbehoefte.

Daarmee wil ik niet beweren dat er geen verschillen zijn tussen kinderen van migranten en kinderen van niet-migranten. Als je thuiscultuur verschilt van de heersende cultuur in de samenleving, dan zal dat vast een invloed hebben die je niet (of minder) terugvindt in gezinnen waar de thuiscultuur dezelfde is als die buitenshuis. Maar daar het woord allochtoon en autochtoon voor gebruiken, dat vind ik zeer riskant. Die woorden hebben immers behoorlijk wat lading, en verdelen mensen onder in twee kampen (zie dat woord in de Van Dale: tegenstelling). Bij De Morgen hebben ze het volgens mij wat dat betreft veel beter aangepakt, wanneer ze over Pierre Kompany schrijven: “Vader Kompany wordt eerste burgemeester van Afrikaanse origine.

Zullen we de woorden autochtoon en allochtoon dus maar gewoon daar laten waar ze thuishoren, namelijk in geschiedkundige studies over kolonialisme enzo, en wanneer we het hebben over de interessante en uitdagende diversiteit van onze 21e eeuwse samenleving de woorden afkomst en migratie gebruiken? Of beter nog: het coole Engelse woord “roots” gebruiken. Want de uitdrukkingen “afkomstig van” en “van … afkomst” kunnen ook nog voor verwarring zorgen.

Yeah. De truc met de wortels.

 

 

 

 

Verkiezingen

Aangezien de papieren om te stemmen vanuit het buitenland er dit jaar niet geraakt zijn, was ik op zoek naar een andere manier om mijn bijdrage te leveren.(*)

Ik had daarom hard zitten schrijven aan een gans pamflet waarover ik naderhand niet tevreden was. Gelukkig las ik vandaag deze blogpost van Tifosa die mij honderd keer waardevoller lijkt dan wat ik op papier had gekregen, en die ik hier graag met jullie deel.

En er is nog iets wat ik wil delen.

Ik weet dat er veel (en vaak terecht) gesakkerd wordt over politici, en dat mensen zich door het partijensysteem makkelijk in kampen verschansen.

Dat maakt het vaak moeilijk om over politiek te praten: er wordt je meteen een etiket opgeplakt en van daar gaat het meestal bergaf. Zelf ben ik gelukkig tamelijk immuun voor het onderverdelen van mensen volgens de partij waarop ze stemmen. Alle kleuren passen uiteindelijk in de regenboog (behalve zwart en wit).

Ook geloof ik niet dat alle politici zakkenvullers en mooipraters zijn. Mijn vader heeft indertijd zes jaar als schepen gewerkt in de gemeenteraad van ons dorp (voor de teloorgegane Volksunie), en in die periode heb ik gezien wat voor belachelijke spelletjes er onder politici gespeeld worden (niet door mijn vader uiteraard), maar leerde ik ook mensen kennen voor wie het vak van politicus een roeping was en die zich ondanks alle tegenkanting bleven inzetten.

Ik weet dat het heel gewaagd is om je en plein public achter een bepaalde kandidaat te zetten, maar ik ga het toch doen. En onderaan zal ik anderen aanraden hetzelfde te doen. Want als we de politieke arena aan de roepers en de schreeuwers overlaten, verandert er niks.

Hierbij dus twee mensen waar ik het volste vertrouwen in heb.

Bram Van Braeckevelt komt in Gent op voor Groen. Ik ken hem ongeveer 15 jaar, van toen we nog allebei in Gent woonden, waar hij aan een master Europese Studies bezig was. Zolang ik hem ken is hij al met politiek bezig, en met thema´s die ook mij na aan het hart liggen. Hij is open, gedreven, en heeft zeer veel ervaring.

Maarten Verbiest is mijn broer. Hij komt in Leuven op voor de sp.a. Hij heeft eerst sociaal werk (optie maatschappelijke advisering) gestudeerd en nadien sociologie. Ik sta er altijd van versteld hoe uitgebreid zijn kennis is op het vlak van maatschappelijke thema´s en hoeveel inzicht hij heeft. Voor ik mij ergens een mening over vorm, ga ik vaak eerst even bij hem te rade.

Voor wie niet in Leuven of Gent woont, of zich niet comfortabel voelt onder de hier aangegeven kleuren: ga op zoek! Zoek naar die mensen die echt je stem waard zijn. Ik ben ervan overtuigd dat er in (bijna) elke partij en in elke stad of dorp zo wel iemand te vinden is. Het internet staat ter uwer beschikking.

Als jullie zelf een goede kandidaat kennen, mag je die hieronder gerust in de commentaarsectie vermelden, net zoals ik hier in deze post gedaan heb. Dat is democratie, lieve mensen! 

 

PS: Bram en Maarten weten niet dat ik hen in deze post vermeld heb. Ze hebben het me niet gevraagd, en ik heb het hen ook niet verteld.

(*) Dat mysterie is ondertussen door expat-collega Darling Doormat opgehelder in de commentaarsectie. Merci, dear Darling!

 

Verkiezingen (2): de praktijk

Even een woordje over hoe het stemmen hier precies in zijn werk gaat.

Ik sta er altijd weer verward naar te kijken, naar al die mensen die kriskras door het stemlokaal lopen. Uit gewoonte en voor enige houvast speur ik dan naar een rij om in aan te schuiven, maar die is er niet. Verscholen in de hoek staat een stemhokje, maar dat wordt duidelijk niet gebruikt. (Je mag daar inkruipen als je wil, maar zeer weinig mensen doen dat hier).

De procedure is eigenlijk zeer eenvoudig –misschien een beetje te eenvoudig voor iemand die opgegroeid is met reusachtige stembrieven waarop je heel erg nauwkeurig dat bolletje moest inkleuren, en later de haast gerobotiseerde stembusgang waarbij aangeduid werd wanneer je in welk stemhokje mocht binnengaan, waarin je dan werd opgewacht door een computer die zodanig geprogrammeerd was dat je zeker niets verkeerd kon doen.

Hier staan er in het stemlokaal links en rechts een paar tafels opgesteld met daarop de stembriefjes en de enveloppen. Elke partij heeft een eigen briefje (zie foto) en dus een eigen stapel. Er is ook een tafel waaraan de onfortuinlijken zitten die deze dag hun dienstplicht vervullen. (Die begint om 8u ´s morgens en kan duren tot ver na middernacht.)

Het enige wat je moet doen, is het lokaal binnenstappen, tussen de stapels stembriefjes de partij van jouw keuze zoeken en dat briefje in een enveloppe steken. Daarmee ga je naar de tafel waar de mensen van het stembureau zitten. Die noteren je naam en identiteitsnummer, de voorzitter licht het papier op dat de sleuf van de stembus bedekt, je laat je stembrief erin vallen en klaar is kees (of Carlos, bijvoorbeeld). Veel partijen sturen die stembriefjes en enveloppen al mee met hun campagne-post, dus als je dat meeneemt, kan je gewoon rechtstreeks naar de stembus benen.

Voorwaar, er is orde in de chaos.

verkiezingen 1