Complottheorie

Een tijdje geleden verliet een van mijn kennissen een whatsappgroep omdat andere leden van die groep grappen maakten over Trump. Ik vond dat een beetje sneu voor haar, want ze behoort al tien jaar tot die vriendengroep, dus sprak ik haar aan in een privé-bericht. Ik vroeg haar waarom ze zo heftig op die grappen gereageerd had. Een vriend uit dezelfde groep had me op voorhand gewaarschuwd. “Ze is gebrainwashed,” had hij gezegd, “al jarenlang.” Maar ik besloot de conversatie met haar aan te gaan met een beginnersmind, en open te staan voor wat ze te vertellen had.

En zo werd ik binnengeleid in de wereld van QAnon: een groep mensen die gelooft (of anderen wil doen geloven) dat er een samenzwering van rijken en machtigen aan de gang is (de Deep State) om de hele wereldbevolking tot onderdrukking te dwingen. In die wereld zijn mensen als Barack Obama en Hillary Clinton kinderverkrachters, en Donald Trump wordt in dit verhaal gezien als de Heiland, de Redder van Amerika en bij uitbreiding de hele mensheid.

De vrouw met wie ik sprak was met geen enkel rationeel argument op andere gedachten te brengen was. Want zodra ik externe informatie aandroeg (krantenartikels, wetenschappelijke artikels) bestempelde zij mijn bronnen als ongeloofwaardig. Alle nieuwsredacties ter wereld worden volgens haar namelijk bestuurd door de Deep State, die hen vertellen welk nieuws ze wanneer naar buiten moeten brengen. Dus of ik artikels aandroeg van de BBC, The Guardian, The New York Times, El País of De Morgen, dat werd allemaal met één zwaai van tafel geveegd.

De informatiebronnen waar zij wél geloof aan hechtte, en die ze mij per whatsapp doorstuurde, waren stuk voor stuk slechtgeschreven artikels van obscure auteurs, of amateuristisch gemonteerde videos van even obscure youtubers.

Je kan je afvragen waarin ik in godsnaam met haar bleef converseren, als het toch geen zoden aan de dijk zette. Ik denk dat ik vooral geïntrigeerd was. Maar op een bepaald moment ging de discussie over racisme en gebruikte ze de term BLM mind control. Toen heb ik gezegd: nu ga je te ver, ik wil niet meer met jou praten. Dat hebben we sindsdien ook niet meer gedaan.

Tot zover dus mijn ervaring met iemand die helemaal mee is met de complottheorieën. Ik kan jullie vertellen: het is behoorlijk eng. Ik weet niet of je het echt brainwashen kunt noemen; ik heb eerder het gevoel dat die mensen sowieso al wat heen zijn, en zelf op zoek zijn naar iets wat hen bevestigt in de slachtofferrol die ze in hun persoonlijke leven al aannemen. Zo´n complottheorie maakt je dan tot een slachtoffer op grote schaal, wat waarschijnlijk nog aantrekkelijker is.

Kennelijk lopen er zo in Nederland ook een hoop mensen rond (en in België waarschijnlijk ook, maar daar heb ik nog niets over gehoord):

Een tip voor de komende vier weken

“De komende weken gaan zeer moeilijk worden,” hoorde ik Alexander De Croo zeggen op de persconferentie waar de nieuwe maatregelen aangekondigd werden. Zijn woorden waren bijna letterlijk dezelfde, zij het in een andere taal, als die van Pedro Sánchez in maart. En we wisten het toen nog niet, maar Sánchez kreeg gelijk. Het lijkt me dus niet ondenkbaar dat de Belgen precies dat te wachten staat: moeilijke weken.

We hebben immers allemaal nood aan sociaal contact, en elkaar niet kunnen zien of vastpakken, dat is niet bevorderlijk voor ons emotioneel welzijn.

Daarom wou ik deze hack meegeven: lanceer een post-offensief. Schrijf brieven, stuur kaartjes, stel postpakketten samen. In tijden van quarantaine worden we automatisch naar het scherm gezogen, en voor het onderhouden van je sociale contacten is dat op zich een goed alternatief. Maar ons lijf en onze ziel willen meer. Een fysieke brief draagt iets in zich wat via het scherm niet over te brengen is. Een brief laat zien dat iemand moeite voor je gedaan heeft -de moeite om met de hand te schrijven, een leuk papiertje uit te zoeken, naar de post te lopen, een postzegel te kopen. Daarom is een brief waardevoller dan een whatsapp-bericht.

Bovendien is fysieke post persoonlijker (er is niets zo persoonlijk als iemands handschrift) en zintuiglijker. Je kan theezakjes meesturen (heb ik van Hade en Haaike geleerd), of stickers. Je kan gedroogde bloemen op de brief plakken of lavendel in de enveloppe strooien. Je kan een oude foto meesturen of snoepjes. Bladwijzers, origami, lippenstift-kusjes, tekeningen,… Ik denk dat we via de slakkenpost heel veel van onszelf kunnen overbrengen, ook al kunnen we elkaar niet zien.

En ik heb zo een vermoeden dat vooral oudere mensen het heel erg zullen appreciëren dat er nog eens iets in hun brievenbus valt, like in the good old days.

Enfin, het is maar een ideetje.

Veel sterkte, daar in het noorden! Wij leven met jullie mee.

Over depressie en de reparatie van het dak

Een paar jaar geleden kocht ik het boekje The Migraine Brain, geschreven door Carolyn Bernstein. Daarin stond een test: de Migraine Disability Assessment, kortweg MIDAS. Deze test bestond uit slechts vijf vragen. Op elke vraag moest ik antwoorden met het aantal dagen dat ik de afgelopen drie maanden belemmerd was geweest in bepaalde activiteiten (werk, huishouden, sociale activiteiten) wegens migraine. Daarna moest ik alle dagen optellen, en het getal vergelijken met de MIDAS-score. De hoogste score, 20 dagen of meer, duidde op “severe disability“. Ik had een score van 54.

Dat kwam behoorlijk aan. Plots besefte ik dat ik al sinds mijn tiende een abnormale toestand als normaal aanvaardde. Dat andere mensen zo niet leefden, en dat ik daar iets aan moest doen. Nu, drie jaar later, heb ik 60 procent minder migraines dan in de jaren ervoor.

En onlangs viel mijn frank dat ik depressies op dezelfde manier moet aanpakken. Dat ik ze serieus moet nemen. Er een prioriteit van moet maken. Want het is niet omdat het vroeger zoveel erger was, dat ik het normaal moet vinden dat om de zoveel tijd het licht uitgaat en ik in het moeras wegzak. En ik heb al wel eens geschreven over wat je kan doen wanneer je depressief bent, maar eigenlijk is het dan al te laat. Ik vond het zo ironisch dat ik zelf net die raad gepost had van een lijstje te maken met dingen waar je dankbaar voor bent, terwijl ik midden in een depressie soms geen letter op papier krijg. Ik besefte onlangs ook waarom ik op zo´n momenten niemand opbel: er valt nergens over te praten. Als je een probleem hebt, of ruzie hebt gehad met je partner ofzo, dan kan je je vrienden opbellen om je hart te luchten. Maar waar ga je in godsnaam over praten wanneer je depressief bent? Er is alleen maar leegte. En een gapende leegte is niet bepaald een uitzicht dat je met een ander wil delen.

Het lijkt mij dus vooral zaak om aan die depressies te werken wanneer ik niet depressief ben. Of zoals ze zeggen: the time to repair the roof is when the sun is shining. Ik heb daar vroeger al wat pogingen toe ondernomen, maar nu de migraine minder aandacht opeist, ga ik er een prioriteit van maken. Ik heb al een lijstje met een aantal dingen die ik kan doen.

Hetzelfde principe ben ik trouwens ook aan het toepassen op mijn handen. Elk jaar krijg ik namelijk zo´n diepe kloven dat het lijkt alsof mijn handen vijftig jaar ouder zijn dan ikzelf, en crèmes helpen dan voor geen meter. Dus ben ik sinds vorige week volle bak crème beginnen smeren, want nu ziet mijn vel er nog okee uit. Dus misschien kan ik dat op die manier ook zo houden.

En daarom, wanneer de zon schijnt: met de gereedschapskist het dak op.

Het Boek (3)

Aan het begin van het schooljaar kreeg ik door dat mijn leven binnen de kortste keren weer gereduceerd zou worden tot een heen-en-weer lopen naar school. Want dochterlief heeft een middagpauze van meer dan twee uur, en in de namiddag nog anderhalf uur les. Dus dat betekent dat een schooldag voor thuisblijfouders vooral bestaat uit het wegbrengen en ophalen van je kroost. ´s Morgens heb je voor niet veel anders tijd dan wat boodschappen doen en eten maken, en ´s namiddags heb je tijd om eens uitgebreid naar de wc te gaan. En daarmee is je dag om.

Toegegeven, wie ´s morgens wakker genoeg is en wil schrijven, zou die paar uren in de voormiddag kunnen benutten. Maar in mijn geval loopt het zo, dat tegen dat ik mijn talencentrum op gang heb en een beetje in het verhaal gekomen ben, dat ik dan na een half uur de boel weer moet stilleggen om de trip naar de schoolpoort te maken.

Daar kwam nog eens bovenop dat ze het onmogelijke uurrooster van manlief nog onmogelijker hadden gemaakt, zodat er van enige poging tot organisatie al helemaal geen sprake meer was -terwijl organisatie een soort reddingsboei is voor een chaotisch ingesteld persoon als de dees. En toen heb ik voorgesteld om dochterlief drie dagen per week op school te laten eten.

Dat doet ze nu, en dat was wat ik nodig had. Nu weet ik tenminste op voorhand welke dagen ik kan schrijven en hoeveel tijd ik ervoor heb.

Ondertussen zit ik ergens over de helft van het boek, en ik ben al tegen vanalles aangelopen. Soms lukt het van geen kanten, soms gaat het vanzelf. Soms schrijf ik stukken die ik nadien waardeloos vind, soms stukken waarvan ik ogenblikkelijk weet dat ze zijn zoals ze moeten zijn. Soms twijfel ik aan alles, soms geloof ik met hart en ziel. Soms moet ik een gigantische weerstand overwinnen om me naar de computer te slepen, soms schrijf ik midden in de nacht in het donker flarden van zinnen op wc-papier.

Het is wel erg eenzaam. Soms ben ik jaloers op mensen die kunnen gaan werken en collega´s hebben, die hun vrienden en familie kunnen zien. Ik heb me wel ingeschreven bij de Spaanse versie van de VDAB, maar telkens ik ziek word, besef ik dat lesgeven er (voorlopig?) niet inzit. En ik weet niet goed wat ik anders kan doen. Dus vul ik mijn dagen met schrijven, zorgen en handwerk.

Dus ja. Dat is hier momenteel de stand van zaken.

September: Letter To My Daughter (Maya Angelou)

(Jaa, september. Blogpost die ik maar niet afgewerkt kreeg.)

(Over het waarom van deze reeks, lees “Een Afrikaans jaar“.)

Maya Angelou had geen dochter; ze had een zoon. Maar, zo schrijft ze in de inleiding, dit boek draagt ze op aan haar duizenden dochters over de hele wereld, ongeacht hun huidskleur of religieuze strekking. In 28 korte brieven vertelt ze over de levenservaringen die het meeste impact hebben gehad op haar morele en emotionele ontwikkeling.

Sommige verhalen zijn pakkend, andere zijn grappig, allemaal dragen ze wijsheid in zich. Het is trouwens niet alleen aan te raden literatuur voor dochters; zonen zullen hier evengoed iets aan hebben. Want elk verhaal stemt tot nadenken, of je het nu met haar eens bent of niet, en dat alleen al lijkt me waardevol.

Een van mijn favoriete stukjes is Porgy and Bess, waarin ze beschrijft hoe ze, na een Europese tour met een musicalgezelschap, terugkeert naar Amerika, en daar een inzinking krijgt. Ze zoekt hulp bij haar stemcoach, Frederick Wilkerson. Die brengt haar een yellow pad en een pen, en draagt haar op haar zegeningen neer te schrijven. Wanneer ze zegt dat ze daar geen zin in heeft, dat ze voelt dat ze gek aan het worden is, zegt hij: denk aan alle mensen die doof zijn. Die symfonieën noch het gehuil van hun eigen baby´s kunnen horen. Schrijf op: ik kan horen -dank u, God. En nu denk je aan iedereen die niet kan zien. En aan iedereen die niet kan lezen…

Tegen de tijd dat ze de hele pagina volgeschreven heeft, is de waanzin verdwenen.

Dit zijn de laatste paragrafen van dat verhaal, tevens een gepaste afsluiter voor deze post:

That incident took place over fifty years ago. I have written some twenty-five books, maybe fifty articles, poems, plays and speeches all using ballpoint pens and writing on yellow pads.

When I decide to write anything, I get caught up in my insecurity despite the prior accolades. I think, uh, uh, now they will know I am a charlatan that I really cannot write and write really well. I am almost undone, then I pull out a yellow pad and as I approach the clean page, I think of how blessed I am.

The ship of my life may or may not be sailing on calm and amiable seas. The challenging days of my existence may or may not be bright and promising. Stormy or sunny days, glorious or lonely nights, I maintain an attitude of gratitude. If I insist on being pessimistic, there is always tomorrow. Today I am blessed.

Ondertussen: Kattebelletjes

Gisteren werd het tachtigste exemplaar van het boek “Kattebelletjes” verkocht. Hoe tof is dat!

Voor wie hier nog niet zo lang meeleest: in januari maakte ik een bundel van de blogposts die ik het meest entertainend en het meest waardevol vond, en gaf ze uit in eigen beheer -kwestie van eens te peilen hoe diep het water was.

Ik koos voor een Nederlandse drukkerij, omdat zij het boek zonder extra kosten te koop aanbieden op hun website en ook de verzendingen regelen -dat zelf doen vanuit Spanje is nogal onpraktisch en duur, en ik mis de kennis om zelf via internet te verkopen. Het enige nadeel was dat de verzendkosten vanuit Nederland erg hoog liggen voor België (6.95 euro). Dus zette ik de prijs voor het boekje zo laag mogelijk (8.95 euro), waardoor het in totaal 16 euro kost als je het vanuit België bestelt. (Als je er meer tegelijk koopt, komt het voordeliger uit, want de verzendkosten blijven -tot onder een bepaald gewicht, veronderstel ik- dezelfde.)

Ik heb er heel fijne reacties op gekregen, en dat was echt heerlijk. Er was zelfs iemand bij die schreef dat ze na het lezen van een van de stukjes in het boek (dit) zichzelf over haar drempelvrees voor klerenwinkels heen gezet had, en een nieuwe outfit was gaan kopen. Dat was zo ontroerend… En het is ook altijd mooi om te horen dat mensen hardop hebben moeten lachen tijdens het lezen, of dat ze het jammer vonden dat het boek al uit was. Dan krijg ik het gevoel dat ik toch iets nuttigs doe met mijn schrijverij.

Ook een mooie verrassing was hoe mijn ouders zich tot een waar promoteam ontpopten 🙂

De enige negatieve reactie die ik gekregen heb, was dat het boekje te dun was -wat ik eigenlijk ook een compliment vind. Op basis daarvan heb ik besloten het sprookjesboek (waar ik tussen de bedrijven door ook nog aan bezig ben) nog niet als compleet te beschouwen, maar daar nog wat meer sprookjes bij te schrijven, zodat het wat meer body krijgt.

Maar eerst Het Boek afwerken (daarover schrijf ik gauw meer).

Dankzij die tachtig aankopen heb ik 100 euro verdiend. Dat geld heb ik nog niet laten uitbetalen, het staat op mijn conto bij pumbo (die mij overigens niet sponsoren; deze blog wordt door niemand gesponsord (*)). Moest ik geen uitgever vinden voor Het Boek, dan wil ik dat geld gebruiken om er een ISBN-nummer mee aan te kopen, wanneer ik het in eigen beheer uitgeef. Dat is het idee.

En voor wie ook graag de Kattebelletjes bestelt: dat kan via boekenbestellen.nl (titel: “Kattebelletjes”; auteur: Kathleen Verbiest). De link vind je hier.

Een fijne week gewenst allemaal!

(*) De reclame die je soms te zien krijgt, staat daar omdat ik de gratis versie van wordpress gebruik. Dat is iets wat ik op termijn nog van de baan zou willen krijgen.

België, gefeliciteerd!

(Ik weet dat een mens moet oppassen met schrijven over politiek, zeker een blogger die geen lezers wil wegjagen. Maar jullie weten ook dat ik mijn best doe op deze blog alle meningen te respecteren, en dat mijn persoonlijke mening is dat we over politiek moeten (leren) praten, omdat het belangrijk is. Dus hier gaan we.)

Vandaag las ik in de krant de samenstelling van de nieuwe, langverwachte, Belgische regering. Deze regering bestaat uit 20 mensen, waarvan 10 mannen en 10 vrouwen. Een van deze vrouwen is transgender. Er zijn 17 mensen zonder en 3 mensen met migratieachtergrond.

Wat een prachtige klasfoto. Eindelijk een regering die een representatie is van de bevolking (althans in meer opzichten dan enige vorige regering ooit geweest is). Bovendien met een gemiddelde leeftijd van rond de 40 jaar. Een echte millenial-regering dus.

Ook mooi is dat deze mensen grotendeels op de posten zitten waar ze zich kunnen uitleven in de materie die hen het nauwst aan het hart ligt: de liberalen op financiën, middenstand, begroting en aanverwanten; de socialisten op werk, economie, pensioenen en dergelijken; de groenen op milieu, klimaat, duurzame ontwikkeling; mensen met een migratie-achtergrond op ontwikkelingssamenwerking, asiel en migratie. Dat is hoe het er in mijn ideale wereld ongeveer uitziet: dat iedereen zich bezighoudt met daar waar ze het beste in zijn en het meest van afweten.

Gaat deze regering het daarom ook goed doen? Geen idee. Ik wacht af in spanning.

Maar dit weet ik wel: wanneer er nu een stel tijdreizigers uit de negentiende eeuw in België terechtkomt, gaan ze tenminste kunnen zeggen: “Tiens, er verandert precies toch wel iets in de toekomst.”

School in tijden van corona (2)

Het is niet al kommer en kwel in het coronatijdperk. Sommige zaken zijn ten goede veranderd!

  • Waar mijn dochter vroeger met 27 kinderen in de klas zat, zitten ze nu met 18. (Ik heb dat zelf een keer meegemaakt: exact dertig jaar geleden, in het vijfde leerjaar bij juffrouw Tanja, in Stella Maris in Merksem. Dat was fan-tas-tisch.)
  • Er is eindelijk zeep in de toiletten.
  • Er wordt veel vaker schoongemaakt.
  • Op de speelplaats spelen de kinderen per klas in afgebakende zones. De speeltijd verloopt daardoor een pak rustiger. Bovendien kan zo je beste vriendinnetje niet door iemand van een andere klas ingepikt worden, en de kans dat je een vuist in je maag krijgt van iemand van een hoger jaar is gereduceerd tot nul.
  • Er blijven veel minder kinderen op school eten, en er wordt niet gegeten in de refter, maar in de klas zelf. (Heb ik ook een keer meegemaakt: 27 jaar geleden, toen we in het tweede jaar middelbaar in de Ter Lindenhofstraat les kregen. Is er hier nog iemand die zich dat herinnert? Ik vond dat echt gezellig.)

Zelfs voor de ouders is er iets verbeterd. Tot vorig jaar moesten we altijd op een grote hoop aan de schoolpoort op de toppen van onze tenen en met de zon in onze ogen proberen een glimp op te vangen van onze kinderen, daarna wild zwaaien in de hoop dat ze ons zagen, en dan hopen dat ze door de zee van ouders en grootouders de weg tot bij ons zouden vinden. Ik heb de afgelopen jaren zo vaak gedacht: “Is er nu echt geen betere manier om dat te regelen?” En kijk, die is er kennelijk wel. Aan de andere zijde van de school is er ook een poort. Die wordt nu ook opengedaan, en daar ga ik nu mijn dochter opwachten, samen met een zodanig klein aantal andere ouders dat we makkelijk afstand kunnen bewaren, en onze kinderen al van ver kunnen zien. Met de zon in de rug. Heerlijk.

Natuurlijk zijn er ook nadelen. Zo moeten de kinderen de hele dag een mondmasker op, en wanneer er ééntje positief test op corona, moet de hele klas veertien dagen thuisblijven (zelfs wanneer ze negatief testen). Dat is al met de klas van een vriendje gebeurd, en dat zal ons vroeg of laat ook vast overkomen. Dan zullen we even wat minder lachen (dochterlief meer).

Ik zit echter stiekem te hopen dat de nadelen tegen volgend jaar zullen verdwijnen, maar de voordelen niet.

Vier manieren van liefde tonen

Ik ben de laatste tijd aan het bijlezen over de Myers-Briggs persoonlijkheidstheorie, en kwam tijdens die ontdekkingstocht een blogpost tegen over de liefde. Zonder op de theorie in te gaan, wil ik hier een samenvatting geven van die post, voor het geval dat iemand tot nut kan zijn. De blogpost waarop ik mij baseer, werd geschreven door Antonia Dodge.

De vier manieren waarover ik het ga hebben, zijn in feite vier cognitieve functies -vier systemen die we gebruiken om beslissingen te nemen. Ieder van ons kan verschillende systemen gebruiken, maar we hebben meestal een voorkeur voor één bepaald systeem.

Zoals je zal zien, komen in elke relatie normaal gezien alle vier systemen aan bod. Maar het kan nuttig zijn na te gaan op welk systeem je zelf onbewust de nadruk legt, en of er eventueel verschillen zijn tussen jou en je partner.

  1. Harmonie

Mensen die op harmonie focussen, zijn sterk ingesteld op de behoeften van de ander. Ze zorgen ervoor dat er aan je noden tegemoet gekomen wordt, vaak zelfs voordat jij zelf doorhebt wat jouw noden zijn. Ze vragen je hoe het met je gaat en hoe je je voelt. Ze houden je gemoedsgesteldheid in het oog alsof zij daar persoonlijk verantwoordelijk voor zijn, en proberen je op te vrolijken wanneer je je neerslachtig voelt.

Een harmonie-persoon zal zich door jou geliefd voelen wanneer ze merken dat jij ook aan hun noden tegemoet komt, wanneer je vraagt hoe het met hen gaat, wanneer je op de hoogte blijft van waar ze mee bezig zijn.

2. Authenticiteit

Mensen die liefde vanuit authenticiteit communiceren, willen hun partner vooral duidelijk maken dat ze van hen houden zoals ze zijn, en geven hen alle ruimte om zichzelf te zijn. Ze hebben veel geduld met hun partner, ook met de kantjes die hen niet liggen, en ze steunen de ander onvoorwaardelijk.

Zelf verwachten ze van hun partner dat die hen vertrouwt – ze willen geen verklaringen moeten afleggen. Ze willen voelen dat hun partner hen niet wil veranderen, maar hen ziet en aanvaardt zoals ze echt zijn.

3. Doeltreffendheid

Wanneer een doeltreffend persoon voor jou gekozen heeft, komen ze daar niet op terug; ze zijn eindeloos loyaal. Ze tonen hun liefde door je te beschermen en door je grondig te leren kennen. Ze steunen je in het realiseren van jouw doelen, en zijn trots op je verwezenlijkingen.

Je kan hen je liefde tonen door betrouwbaar te zijn. Ze hebben een partner nodig die hen een stabiele basis geeft, zodat ze van daaruit aan hun doelen kunnen werken. Ze voelen zich bemind wanneer hun partner hen steunt en zelfredzaam is, net zoals zij dat zijn voor hun partner.

4. Nauwkeurigheid

Partners die focussen op nauwkeurigheid zijn ontzettend eerlijk tegenover hun geliefden. Ze zullen niets verdoezelen of verbloemen, maar altijd hun oprechte mening geven, zodat de partner kan rekenen op betrouwbare feedback. Wanneer de zaken fout lopen, zullen ze hun partner steunen zonder hen te veroordelen.

Ze voelen zich geliefd wanneer je hun competentie erkent, en wanneer ze voelen dat je vertrouwen hebt in hun kunnen. Ze willen eerlijke feedback krijgen, zodat ze aan hun competentie kunnen werken. De mystieke gevoelscomponent van een liefdesrelatie is iets waar ze van nature niet erg vertrouwd mee zijn; ze benaderen het bestaansrecht van de relatie eerder op een analytische manier. Wanneer ze vragen “Waarom wil je bij mij zijn?” is dat niet altijd uit onzekerheid, maar eerder om bevestiging te vragen voor de logica van jullie partnerschap.

Dat de laatste twee systemen minder op emoties en meer op denken gebaseerd zijn, betekent niet dat deze partners minder liefde voelen. Want de liefde blijft hetzelfde. Het is de manier waarop erover gecommuniceerd wordt, die minder emotioneel is. Maar dat doet dus niets af aan de liefde zelf.

Een andere benadering van communicatieverschillen in liefdesrelaties vind je bij The Five Love Languages, ook altijd een leuke test om eens met je partner te doen.

En daarmee hebben we vandaag een beetje Valentijn gehad 🙂

Von der Leyen

Ik heb gisteren migraine gehad, dus “words don´t come easy” vandaag. Daarom even tussendoor een opmerking die vooral veel verwijzingen telt.

Ik las onlangs in De Morgen dat Europees Commissievoorzitter von der Leyen in haar State of the Union aanhaalde dat ze racisme en discriminatie wil aanpakken, en dat de Europese Unie haar uitstoot tegen 2030 met minstens 55 procent moet verminderen. In El País las ik vandaag het plan dat ze klaar heeft om vluchtelingen eindelijk daardwerkelijk te helpen, op Europese schaal.

Op wikipedia las ik haar indrukwekkend CV, en dit als kers op de taart: “Toen het Federale Constitutionele Hof in 2013 oordeelde in het voordeel van belastinggelijkheid voor koppels van hetzelfde geslacht, kwam von der Leyen naar voren ter ondersteuning van gelijke adoptierechten, met het argument dat “ik geen onderzoek ken dat zegt dat het kinderen die opgroeien in partnerschappen van hetzelfde geslacht anders vergaat dan kinderen die opgroeien in heteroseksuele huwelijken of partnerschappen.” In juni 2017 stemde von der Leyen tegen de meerderheid van haar parlementaire fractie en voor de invoering van het homohuwelijk in Duitsland.”

Ik weet dat het bon ton is om te zeuren over politici (en Jezus Christus, sommigen geven ons ook een hoop om over te zeuren). Maar ik ben altijd bereid te supporteren voor de juiste mensen op de juiste plaats. En deze mevrouw ziet er mij zo iemand uit. Het geeft mij hoop dat deze dame aan het hoofd van de Europese Commissie staat.