Oh, grote wereldbol, ze snapt het helemaal

Daarnet geprobeerd een beetje Urbanus te zingen bij wijze van slaapliedje, maar halverwege de eerste strofe moest de muziek het al afleggen tegen de onderbrekingen van dochterlief. Dus werd het deze tweestemmige versie:

De aarde is een grote bol, met planten en met beestjes vol

en ze draait al heel lang in het rond

en wat ik haast niet kan geloven, soms hangen we ondersteboven

– es por la gravedad, mamá

en toch blijven onze voetjes op de grond

-es por la gravedad

en alle wolkjes boven ons die lijken wel een grote spons

– no, eso de las nubes no lo puedo explicar

ze brengen ons het water van de zee

en als de aarde drinken wil, dan houdt de wind de wolkjes stil

en dan valt al dat water naar benee

 

Oh, grote wereldbol, ik snap er niet veel van…

– yo sí, yo lo entiendo muy bien

het is gewoon een wonder wat je allemaal kan…

-eso lo vimos en clase

je vliegt maar en je vliegt maar…

-es porque el espacio no tiene gravedad

…zonder te verdwalen…

-porque al principio había explosiones

je draait maar en je draait maar…

-y la tierra se hizo porque había rocas que.. o no, eso era la luna, bueno

…zonder motor of pedalen

-todo tiene su lógica

 

Voilà, mijnheer Urbanus, neem het aan van een achtjarige.

Alles heeft zijn logica.

Perfectionisme

Of ik een perfectionist ben, vroeg een vriendin me onlangs.

Interessante vraag; ik kon er niet meteen een antwoord op geven.

Enerzijds kan ik heel lang aan details blijven slijpen voor ik iets goed genoeg vind en heb ik vaak een duidelijk beeld van hoe iets in zijn ideale staat zou zijn. Maar tezelfdertijd ben ik, waar het andere zaken betreft, enorm slordig en nonchalant. Dus hoe perfectionistisch ben ik dan?

Omdat mezelf onder de loep nemen niet tot een bevredigend antwoord leidde, besloot ik me te focussen op de vraag. Wat is dat precies, dat concept “perfectionisme”?

Ik denk dat het een paar jaar geleden in zwang kwam -plots moesten we ons allemaal beginnen afvragen of ons streven naar perfectie niet pathologisch was. En vaak is dat ook zo: we proberen alles tot in de puntjes af te werken uit angst voor afwijzing. We zijn opgegroeid in een maatschappij die ons van jongsaf aan heeft wijsgemaakt dat perfectie bestaat. Want, heel eenvoudig: perfectie is een 10 op 10.

Oh, de schade die dat getal in jonge breinen heeft aangericht.

Als kind heb je al meteen door dat als je een 10 haalt, je je nergens meer zorgen over moet maken. En ook al zeggen je ouders dat een 8 of een 9 goed genoeg is, uit het systeem der puntentelling valt duidelijk af te leiden dat elke score onder de 10 betekent dat je steken hebt laten vallen. Zelfs een 9,8 is geen 10. Dat zijn 0,2 gevallen steekjes. Je bent misschien wel goed genoeg, maar het kan altijd nog beter. Dat is de boodschap die de blinkende 10 je vanuit de hoogte toeroept.

Op dat soort tirannie kan je op drie manieren reageren.

  • Je trekt je er geen bal van aan (gezegend zijn zij die dat kunnen).
  • Je geeft bij voorbaat de strijd op en wordt een underachiever (falen uit vrije keuze is immers minder pijnlijk dan falen omdat je geprobeerd hebt, maar niet goed genoeg bent).
  • Je probeert je hele leven die 10 te halen om te bewijzen dat je wel goed genoeg bent (en recht hebt op liefde en aanvaarding).

Dus dat is perfectionisme gedreven door angst.

Maar behalve angst is er nog een andere sterke motivator in het leven, en dat is de liefde. En daar houdt die hele “perfectionism is fear in a furcoat“-theorie geen rekening mee.

Er is de liefde voor je werk. De liefde voor kwaliteit. De diepe, eervolle overtuiging: “If a job is worth doing, it´s worth doing well“. Niet iedereen die overuren maakt om het juiste lettertype voor een Powerpoint-presentatie te kiezen is een pathologische perfectionist. Soms is het gewoon fijn om extra zorg te besteden aan ons werk, om ons te concentreren en iets moois af te werken. Het juiste woord op de juiste plaats te zetten. De juiste kleurencombinatie te kiezen. Extra opzoekwerk te verrichten voor een klant / patiënt / vriend / buur / medemens. Het geeft voldoening. We ordenen de boeken in onze boekenkast, zetten een stap achteruit en knikken voldaan.

It is the love for a job well done. 

En in de liefde bestaan er geen 10´en. Als je ergens echt van houdt, neem je de imperfecties erbij. Je denkt niet: “ik ga dit perfect doen”. Je denkt: “ik ga dit doen zo goed als ik kan.” Omdat je ervan houdt. En dan is het makkelijker om de kritiek van anderen erbij te nemen, want je hebt het in eerste instantie niet voor externe bevestiging gedaan (hoewel dat altijd leuk is), maar voor jezelf, en ter meerdere eer en glorie van Het Werk.

Dus de vraag is, zoals altijd: handel je uit angst of uit liefde?

En mijn antwoord op de vraag waarmee deze post begon, is: ja, ik ben een perfectionist. Een liefdevolle perfectionist. Voor al het werk dat mijn ziel beroert.

 

Agenda 2020

Met veel plezier las ik dat Anna mijn liefde voor de ideale agenda deelt. Minder plezierig was mijn zoektocht dit najaar naar een exemplaar voor 2020.

Het probleem was waarschijnlijk dat ik hem al gevonden had, maar dat ie te duur was. Ik had namelijk mijn zinnen gezet op de agenda van Flow. Voor zover ik kon zien online, was dat een agenda met mooie plaatjes en ruimte voor kattebelletjes (zeer belangrijk), en zonder een hoop overbodige weetjes en slogans. Maar met de verzendingskosten erbij zou die me meer dan dertig euro kosten. Aaargh. Dat was erover.

Een waardig alternatief kon ik hier in de boekhandels en papelerías niet vinden. Enkel agenda’s met overbodige weetjes, slogans (*), simplistische tekeningen, en dan die zogenaamd “feministische” agenda´s, die niets met feminisme maar alles met doelgroepgerichte marketing te maken hebben. De stickervellen op de laatste pagina´s waren navenant: emoticons, nog meer waanzinnige slogans en dwarsdoorsnedes van baarmoeders (**).

Van arremoei heb ik toen voor vijf euro een leeg schrift gekocht, en na een avondje prutsen met een meetlat en de rubberen lettertjes uit mijn adresstempel, had ik een agenda. Met pauwenstickers, charmante inktvlekken, en plaats voor kattebelletjes.

Niks geen emoticons.

Niks geen slogans.

En geen enkele uterus.

Laat het nieuwe jaar nu maar komen.

 

(*) “Vamos a pasarlo muy bien!” –oh, shut up.

(**) Echt waar. Om aan te geven wanneer je je regels hebt of een afspraak met de gynaecoloog, ik weet het niet meer precies. Of een eisprong?

Vlaamse filmpjes: de verhalen

Hé, weet je wat: ik ga die verhalen gewoon online zetten. Het lijkt me stom om er zoveel werk in gestoken te hebben en er dan niets mee te doen.

Ik ga ze wel niet meer nakijken, want dan vind ik vast een hoop dingen waaraan nog gesleuteld kan worden, en dan geraak ik niet verder met waar ik nu aan bezig ben. Dus aan eventuele lezers: er zal zeker wel iets op aan te merken zijn (en dat mag je me ook altijd laten weten, want ik krijg graag constructieve feedback, dat helpt altijd in het leerproces). Maar ik herinner me ook dat ik Berkje Mos echt een heel fijn personage vond, en dat die zoektocht naar de schat van Sobek best spannend was. Dus laat ik dat dan maar lekker delen.

Hier zijn ze:

Berkje Mos

De schat van Sobek

 

 

 

 

Vlaamse Filmpjes

Afgelopen lente schreef ik twee kortverhalen voor kinderen, die ik instuurde voor een wedstrijd van Averbode. De gekozen kortverhalen worden gepubliceerd als Vlaamse Filmpjes (kleine leesboekjes die in het Vlaams onderwijs verspreid worden).

Ik heb net een mail ontvangen van de organisatie: ze hebben dit jaar 98 inzendingen binnengekregen, waarvan een driekoppige jury van volwassenen er tien heeft uitgekozen voor publicatie. Mijn verhalen waren er niet bij.

Kijk, dat gebeurt dus ook.

Ik had wel graag een beetje feedback van de jury gehad, al was het maar één zinnetje. Want het was best veel werk (dertien A4 pagina’s per verhaal), en met iets simpels als “te moeilijk voor kinderen”, “oudere doelgroep proberen” of “te cliché” weet je dan toch tenminste iets.

Want nu denk ik: wat moet ik hier nu mee? Nooit meer schrijven voor kinderen, want Kolet Janssen weet vast wat de moeite is en wat niet (mijn verhaal)? Of toch blijven schrijven voor kinderen (hoe moeilijk dat ook is), want dochterlief vond De schat van Sobek lekker spannend?

Het antwoord is, zoals steeds: gewoon blijven schrijven. Elke aanraking door inspiratie is een verhaal dat verteld wil worden. Daar moet je dankbaar voor zijn en iets mee doe, nu of later. Wat het verdict van de jury ook moge zijn.

Een profiel waar te lezen valt en iets over “likes”.

Make-over van azertyfactor, de website van Creatief Schrijven waar aspirant-schrijvers hun materiaal kunnen posten. Ook de profielpagina is geüpdatet, dus voor wie (nog) eens een kijkje wil nemen en bladeren tussen stukjes van uw Rafelkath: dat kan hier.

Het format noopt mij wel tot een korte overpeinzing betreffende views en likes. Ik voel me altijd een rat in een proefopstelling wanneer ik die getallen onder ogen krijg. Er geen aandacht aan besteden vraagt een bewuste inspanning, en dat zint me niet, want inspanningen kosten energie. En uiteraard valt de werkelijke waarde van je werk niet op te maken uit het aantal likes of views -getuige daarvan alle virale rotzooi die op het internet massaal geliked wordt. Bewijzen aan de andere kant van het spectrum zijn er ook: mensen die je in levende lijve vertellen wat je materiaal voor hen betekent. Dat het een aanzet heeft gegeven tot iets anders, dat het iets in hun leven een beetje mooier, leuker of interessanter heeft gemaakt.

En daar doen we het voor, he.

Maar daar bestaan geen knoppen voor.

Godzijdank.

 

 

Hit & Run

(Goed idee van Kleine Atlas, dus doen we lekker mee.)

Welke levende persoon bewondert u het meest en waarom?

José Mujica. “He has been described as “the world’s humblest head of state” due to his austere lifestyle and his donation of around 90 percent of his $12,000 monthly salary to charities that benefit poor people and small entrepreneurs.” (Wikipedia). Daarom.

 Wat was vandaag uw eerste gedachte?

“Ik ga nog efkes blijven liggen.”

Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek?

Moeilijk te zeggen, want wat voor de ene onuitstaanbaar is, dat vindt een ander charmant.

Wat was uw meest beschamende moment?

In het midden van een volle aula zitten, naar de wc moeten, zo lang mogelijk volhouden, dan toch opstaan. Twintig mensen die hun tafeltje moeten opklappen en rechtstaan om mij door te kunnen laten. Ik sprint aan de zijkant van de aula de trappen op, struikel, ga volledig onderuit en neem in mijn val een vuilbak mee. Voor een publiek van driehonderd man.

 Kent u een gedicht of een passage uit een boek uit het hoofd?

“To be or not to be, that´s the question. Whether ´t is nobler to the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune, or to take arms against the sea of troubles, and by opposing end them.”

Waarschijnlijk ooit uit het hoofd geleerd om mee te kunnen stoefen.

Als u naar de toekomst kijkt, wat ziet u dan?

De toekomst kunt ge niet zien, he. Misschien wel een beetje voelen, maar nu ook weer niet op grote afstand. Denk ik.

 Wat had u beter niet gezegd en tegen wie?

Ik kwam eens een studiegenote tegen in de trappenhal van het huis waar ik net een andere studiegenote had bezocht. Dat meisje zag dat ik wegging, en omdat zij van buiten kwam, zei ze: “Ik hoop dat ge een kap hebt, want het regent.” En ik antwoordde: “Dat maakt niet uit, ik heb veel haar.” Daarbij gaf ik vrolijk een zacht klopje bovenop mijn hoofd. Pas toen ik haar gepasseerd was, besefte ik dat het een meisje was met haaruitval op haar achterhoofd. Dat vond ik zo, zo erg. Het was echt gewoon een onschuldige, domme opmerking; ik had er helemaal niets mee bedoeld. Maar ik ben bang dat ze waarschijnlijk gedacht heeft dat ik haar wou uitlachen, wat echt niet waar was. Ik kon mezelf nadien wel voor het hoofd slaan.

Wat is uw foutste guilty pleasure?

Ik kijk graag binnen bij andere mensen. Gewoon om te zien hoe hun interieur eruit ziet.

Wie mag aanschuiven aan uw droomdiner?

Lucía Berlin, Thomas Hardy en Ludwig von Beethoven. En ik denk dat Elisabeth Kübler-Ross ook wel heel interessante verhalen zou vertellen.

Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren.

Nieuwe handdoeken. Van die heel zachte donkerroze.

Van welke gewoonte zou u graag af ­willen?

Te laat gaan slapen.

Wat zou uw superkracht zijn als vleesgeworden stripheld?

Enthousiasme -al weet ik niet hoe dat precies aangewend zou kunnen worden. O, en ik kan ook in spiegelschrift schrijven.

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild en waarom?

Ik kwam per ongeluk de video van Mandy Harvey´s auditie tegen op youtube. Soms pink ik bij muziek wel eens een traantje weg, maar tijdens haar nummers heb ik van begin tot einde gejankt. Omdat het zo mooi is, maar ze het zelf niet kan horen. En omdat ze het ondanks alles toch doet. Als ik nu een excuus voor mezelf wil verzinnen, denk ik aan Mandy Harvey.

Wat is het dichtste dat u ooit bij de dood bent geweest?

Op 2 januari 2014 heb ik een migraine-aanval gekregen die zo vreemd was dat ik dacht dat ik een hersenbloeding had. En ik dacht toen echt dat het met mij gedaan was. Zo´n acht maanden lang heb ik met post-traumatische stress rondgelopen. Sindsdien bedenk ik me iedere dag dat het op elk moment gedaan kan zijn. Dat helpt je wel te relativeren.

Als u het verleden kon veranderen, wat zou u dan veranderen?

Ik zou op 24 juni 1995 naar Grâce-Hollogne gaan, mij in de struiken verbergen, de nummerplaat van Marc Duxtroux noteren, en ervoor zorgen dat de politie hem zou oppakken zodat Julie en Mélissa bevrijd zouden worden en alle andere gruwel voorkomen.

En in uw eigen verleden?

Je maakt bepaalde fouten omdat je op dat ogenblik het inzicht of de vaardigheden mist om betere beslissingen te maken. En elke fout die ik vroeger gemaakt heb, is een steen op het pad waar ik me nu bevind. Dus ik zit met het idee dat als ik ook maar één iets in mijn eigen verleden zou veranderen, dat ik dan in feite mijn dochter weg wens.

Maar soit, los daarvan: ik denk wel dat het me geen kwaad had gedaan germaanse of psychologie of schone kunsten te gaan studeren in plaats van me die drie jaar in de diergeneeskunde kapot te werken.

Als u terug in de tijd kon reizen, waarheen zou u gaan?

Uitgaan in de jaren ’70, dat moet toch wel de max geweest zijn.

Wat is de belangrijkste les die het leven u geleerd heeft?

De andere mensen doen ook maar wat.

Wie moet u spelen in de film van uw leven?

Een goede vriendin zei me eens dat ik haar aan Alyson Hannigan doe denken. Dus ja, doe die maar.

Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis?

“Yellow” van Coldplay.

 Hoe wilt u herinnerd worden?

Als aangenaam gezelschap.

 

 

Reclaam: Colombe

Het eerste boek van Christine Van den Hove is een feit: een mooie, intense, sobere roman die je meeneemt naar het negentiende-eeuwse Franse platteland, en de liefde beschrijft tussen twee jonge vrouwen. Ik denk niet dat er iemand is die beter in het Nederlands over die plek en thematiek kan schrijven dan Christine. Van harte aanbevolen!

Klik hier voor info over de boekvoorstelling.

En als je gaat: laat me weten hoe het geweest is, want ik zou er zelf heel graag bij zijn, maar laat het nu net Frankrijk zijn dat in de weg ligt…

 

 

 

 

Het weer

Tot vorige week liepen de temperaturen binnenshuis nog dagelijks op tot 27 graden. Daarna kregen we dagenlang wind en temperatuurschommelingen. Maar vandaag was het voor het eerst in vele maanden windstil en bewolkt tegelijk, en viel er af en toe motregen. Inderdaad, Belgisch weer.

En ik voelde me fantastisch. Niks geen vermoeidheid of zwaar hoofd, niks geen neiging tot depressie. “Ahora estás contenta, verdad,” kreeg ik op straat van buren en vrienden te horen. “Estoy en la gloria,” antwoordde ik stralend.

Stel dat we op een dag naar België verhuizen, dan hoop ik echt dat massa´s mensen me gaan vragen waarom ik teruggekomen ben, zodat ik hen met uitgestreken gezicht kan antwoorden: “Voor het weer.”

 

 

Tussendoor

Ik schrijf normaal geen posts tussendoor. Meestal denk ik dagenlang na over het thema, schrijf een klad, bewerk het klad, verbeter de uiteindelijke versie.

Maar nu zit ik op de metro, op weg naar de zangles in Alboraya, en denk: f*ck it, laat ik gewoon even schrijven over nu. Over hoe zwaar het me nog steeds valt om zo vaak moe te zijn terwijl ik zo weinig doe. Over hoe blij ik ben dat ik bijna geen migraine meer heb, maar hoe bezorgd dat ik tegen depressies moet blijven vechten. Over hoe fijn het is zoveel tijd met mijn dochter door te brengen, maar hoe moeilijk ik het vind een huisvrouw te zijn. Hoe ik de wereld buiten de deur probeer te houden omdat ze me overweldigt, maar ze te interessant vindt om te negeren en er ook actief deel van wil uitmaken. Hoe ik mezelf tegen het licht blijf houden in de hoop op inzicht. Hoe ik zegeningen en vloeken tel. Hoe ik elke dag blijf worstelen met verleden en toekomst en altijd het gevoel heb ongemakkelijk en alert in een metro te zitten en niet rustig comfortabel in een sofa.

Próxima parada: Alboraya Peris Aragó.

Niet nalezen. Gewoon versturen.

Dat mag ook wel eens.