Wat we niet zien

Wie hier al een tijdje meeleest, weet dat ik er nooit een geheim van heb gemaakt dat ik soms te kampen heb met depressie. Dat is een gevaarlijke aandoening die in staat is op zonnige wandelingen tussen bloeiende appelsienbomen het licht genadeloos te doven, en je onaanraakbaar te maken, zelfs voor de mensen die het dichtst bij je staan. Het is de stem die als Voldemort in je hoofd fluistert dat je er beter niet zou zijn, en dat alles wat je doet zinloos is.

Ik geloof die stem al lang niet meer wanneer ze zegt dat de wereld beter af is zonder mijn aanwezigheid. Er zijn teveel mensen die mij graag zien, en me dat te duidelijk hebben laten merken om het niet te geloven. Ik moet ook vaak terugdenken aan mijn eigen woorden, gericht aan een man die tegenover me aan tafel zat in het huis van een vriendin. Een man die zoveel was kwijtgeraakt dat hij eraan dacht zichzelf zijn laatste bezit, zijn leven, te ontnemen. “Want wat voor zin heeft het?” vroeg hij, en ik hoorde mezelf antwoorden: “De zin van het leven is in leven blijven. Want als jij er niet meer bent, verandert alles. Stel je voor wat het voor je ouders en je broers zou betekenen wanneer jij er plots niet meer was.” En ik zag in zijn blik dat hij plots iets zag wat hij daarvoor niet gezien had. De plaats die hij innam in het leven van anderen.

Dat is onze blinde vlek. We hebben vaak geen idee van wat we betekenen voor een ander. Lang geleden hoorde ik dit zinnetje: “Als jij jezelf zou zien zoals ik jou zie, zou je vast niet zo twijfelen aan jezelf.” Hoeveel mensen kennen we waarop dat van toepassing is? Dus daarom is het nodig dat we af en toe tegen elkaar zeggen wat de ander voor ons betekent. Of hoe cool we hen vonden toen we hen voor het eerst zagen. Of hoe iets wat zij ooit voor ons gedaan hebben ons leven heeft veranderd.

Een paar dagen geleden liep ik door de velden, en de zon doofde in mijn hoofd, en ik dacht: wat heeft het allemaal voor zin. Ik ben veertig en ben al vier jaar werkloos. Ik ga nooit een normale job kunnen doen, ik blijf maar ziek worden, ik schrijf al jaren maar wacht nog steeds op antwoorden van uitgeverijen. Ik heb nog steeds geen plaats in de wereld. Wat heeft het in godsnaam allemaal voor zin.

Die namiddag vertelde Joke me dat ze ´s avonds samen met haar vriendin in het Kattebelletjesboekje had zitten lezen, en dat het zo gezellig was geweest, dat ze zo gelachen hadden.

En ´s avonds hoorde ik van Tina dat ze mijn boek (die roman die nu bij uitgeverijen ligt te wachten) had zitten lezen tijdens het kolven op haar werk, en hoe ze met tranen in haar ogen had zitten verderlezen zonder te merken dat ze al uitgekolfd was.

In gedachten zag ik mijn vriendinnen zitten lezen, Joke naast haar lief en Tina in haar kolfkot. Meteen voelde ik weer waar mijn hart zat, en in mijn hoofd ging het licht weer aan.

Nu schrijf ik dit niet om naar complimentjes te vissen. Ik schrijf dit om de boodschap over te brengen dat we meer betekenen in de levens van anderen dan we meestal beseffen. Dat de gevolgen van wat we doen verder strekken dan ons blikveld. Dat we een plaats innemen in het leven van wie ons liefheeft, en dat zonder ons, dat zonder jou alles anders zou zijn.

Dus hierbij ook voor jou: het is al zo lang geleden dat we elkaar nog in het echt hebben gezien. Maar ik ben je niet vergeten. Ik ben dankbaar voor wat je me gegeven hebt. En alles wat we samen meegemaakt hebben, heeft een plek in mijn leven.

48 gedachtes over “Wat we niet zien

  1. Petra Teunissen

    Afgelopen week heb ik de les geleerd: “Beoordeel de dag naar wat je zaait, niet naar wat je oogst”. Als ik je blogs zo lees, denk ik dat je heel goed bent in zaaien en wie weet komt er ergens een zaadje op, waar je het helemaal niet verwacht had.

    1. Dat is een mooi gezegde, zeker eentje om te onthouden. Ik denk dat ik er normaal gezien niet zoveel problemen mee heb, en best kan wachten en dingen loslaten, maar als je depressief wordt, dan grijpt dat beest echt alles aan wat voorhanden is om je slecht te doen voelen. Het is een soort kaping van je gedachten,- en gevoelswereld. Maar nu ben ik dus wel weer in staat om gewoon rustig de dingen op zijn beloop te laten en de bloemen vanzelf te laten opschieten 😉

    2. Anne

      Pakkend geformuleerd! Ik krijg er echt kippenvel van! Vanmorgen kreeg ik een compliment over iets waarvan ik gisterenavond nog iets negatiefs gedacht had (over mezelf) en ik maakte de bedenking dat de afstand tussen hoe wij onszelf ervaren of beoordelen soms heel ver afstaat van hoe onze omgeving ons ziet of ervaart. Dankjewel!

      1. Dat is absoluut waar. Daarom kan oprechte feedback heel veel betekenen, maar het is soms zo eng om dat te vragen… Zeker als je al onzeker bent, of niet goed weet hoe je overkomt bij die andere persoon (en dat is natuurlijk wanneer je net het meeste nood hebt aan zo´n feedback).
        Da´s wel fijn om te horen dat je dat compliment gekregen hebt trouwens 🙂

  2. Dat zei mijn zus me laatst ook eens je beseft niet hoe belangrijk de gewone dingetjes zijn die je doet en zegt tegen mensen. Ik zwijg ook minder over mijn angst voor terugkeer van de depressie en over depressieve gevoelens. Maar het is toch alsof je in je blootje staat. Prachtig dat er al zo genoten wordt van jouw boek. Bij deze wil ik je ook expliciet laten weten dat ik graag jouw blog maar ook jouw reacties nop andere blogs lees. Ik heb veel aan jouw neergeschreven visie op dingen. Niet dat ik precies hetzelfde denk, maar ze zetten me wel aan het denken.

    1. Wat mooi, Djaktief! Da´s heel fijn om te lezen. Ik ben het met je eens dat we het niet altijd eens hoeven te zijn 🙂 Ik hou eigenlijk wel van een beetje discussie, want het nodigt inderdaad uit tot nadenken.
      Ik denk ook dat het goed is dat mensen op onze blogs kunnen zien en lezen dat mensen die met depressies kampen/te kampen hebben gehad niet per sé neerslachtige, inactieve mensen zijn. Jij bent zo ontzettend creatief en actief, en er straalt zoveel enthousiasme uit je blog voor het leven. Ik hoop dat helpt om het beeld bij te stellen dat depressie iets is dat gewoon aan je eigen manier van denken ligt.
      Ik begrijp ook heel goed dat je er bang voor bent dat het terug zou komen. Wat voor mij een heel vreemde gewaarwording is, is dat ik me op normale dagen niet kan voorstellen dat ik weer depressief zou worden, en wanneer ik depressief ben, kan ik me niet voorstellen dat ik weer okee ga zijn. Je ganse beleving wordt op zijn kop gezet, en daar komt zo´n gevoel van onmacht bij kijken (voor mij toch). Heb jij dat ook?

      1. nathalie

        Ik vind dat jullie beiden vaak wijs en met veel gevoel voor nuance reageren op andere blogs, ik lees dat graag.

      2. Het is ingewikkeld Kathleen en ik durf er hier me toch niet teveel blootgeven omdat één verkeerd woord me weer in het diepe duister kan doen belanden als ik onder invloed ben depressie/dysthymie. Onlangs gebeurde me dat op een ander blog. Het kost me dan alle kracht om weer omhoog te krabbelen. Ik strijd er wel voor om depressie hetzelfde te zien als een hartkwaal of rugpijn of weet ik wat… je bent niet schuldig omdat je dat hebt. Verder is ook de aard/oorzaak van je depressie (bio-psycho-sociaal of een mengvorm) erg bepalend voor de aanpak. Het is niet alleen een kwestie van anders denken. Was het maar zo eenvoudig.

        Maar terug naar je blog. Het is een pareltje weer voor me.

        ps mijn blognaam is djaktief, maar mijn echte naam is Dorothé

      3. Ik weet het, maar ik antwoord op comentaren altijd met de mensen hun blognaam, voor het geval ze liever niet hebben dat hun echte naam vernoemd wordt 😉
        Ik begrijp dat je je daar zo kwetsbaar bij voelt, en je moet je zeker niet verplicht voelen erover te praten. Zelf vind ik het ook heel dubbel om dit soort dingen op het internet te zetten, want enerzijds is het zo publiek dat het een gevaar inhoudt, maar anderzijds is het wel een heel efficiënte manier om zaken waarover gepraat moet worden onder de aandacht te brengen. Ik heb er dan maar voor gekozen dat laatste te doen, omdat ik het net als jij als een kwaal zie, niet als een persoonlijk defect of een zwakte. En ik schrijf vanuit het buitenland, dus misschien maakt me dat ook wel iets minder kwetsbaar, ik weet het niet. Maar ik begrijp het dus heel goed wanneer mensen daar niet openlijk over willen praten of schrijven.

        Oh, en dat je zo geraakt wordt wanneer er een verkeerd woord valt op een andere blog, ja, dat kan zo pijnlijk hard aankomen he. Ik hoop alleszins dat dat hier nooit gebeurt..

      4. djaktief is nooit depressief maar Dorothé wel 😂 maar ik snap je.

        Momenteel is het nogal worstelen voor me en ik gebruik al mijn kracht om te blijven drijven. Misschien op een ander moment.

      5. Djaktief is nooit depressief, wat een leuk idee 🙂 Zo heb je altijd je lichte, vrolijke kant waar je heen kan!
        Het zijn moeilijke tijden he, ik heb de indruk dat het nu voor heel veel mensen enorm begint te wegen, dus voor wie al andere zaken meetorste, wordt het wel erg zwaar.
        Heel veel moed!! ❤

  3. Je zag het gelukkig niet, maar hier moest iemand iets wegwrijven van onder zijn ogen bij en na het lezen van dit logje. Twee of drie keer zelfs, er was geen deurwaarder bij om het te tellen.
    Wat moedig dat jij dit stukje neerpent, de Kath uit het verre Valencia die zo vaak anderen een hart onder de riem steekt. Je bent een vat barstensvol talent, op de handen gedragen door je omgeving. Je klinkt altijd positief maar soms slaan de stoppen eens door. Ook hier tot voor een paar jaar iets waarvan de draagwijdte niet in te schatten was. Niemand dan wie dit regelmatig eens meemaakt begrijpt wat die donkere gedachten kunnen doen met een mens. Ook als je beslist toch nooit te luisteren naar de stem van schreeuwlelijkerd Voldemort. Hier komt die gast de laatste tijd wekelijks langs. Gelukkig krijg ik hem (nu nog) weg door een glas Heineken aan te bieden. Rioolwater schrikt hem af.
    Mooie omkeer van je getuigenis, naar de andere kant van de weegschaal. Geapprecieerd worden voor je pennenvruchten is voor mij niet onverwacht (want je schrijft fantastisch mooi). Als eerste geapprecieerd worden door je don Juan en je lieve dochter maakt het feest compleet.
    Wat héél raar is bij jouw vakjes om reactie te schrijven? Potverdorie, hoe meer ik hier intyp hoe groter dat vak wordt. Raar, raar, raar.
    Kop op, Kath, dan doe ik dit ook!!

    1. Ik heb ook vooral aan u gedacht terwijl ik het schreef, want ik had al opgevangen dat ge de laatste tijd weer donker bezoek krijgt. Wekelijks, wat hartverscheurend hard :/ En dan lees ik uw blogs, en zie ik dat ze de humor er niet uitgesleten krijgen, en dan vind ik u altijd weer zo ontzettend moedig. “pompen of verzuipen” zoals ge vandaag postte, het blijft ondanks alles duidelijk pompen (en nu weet ik ook wat: Heineken dus ;))
      Ik wens u na het biertje met Voldemort een heerlijk licht glas champagne met uw engel van een vrouw. En ik zal in gedachten meeklinken op het feit dat we niet alleen zijn, want dat er altijd anderen zijn die begrijpen hoe het voelt.
      En ja, dan is het makkelijker het hoofd weer hoog te houden 🙂
      Courage!

      1. Ik zag het eigenlijk pas toen ik het opschreef, maar kennelijk had de dichter hier vanbinnen het dus wel gezien. En zo zal de poëzie ons redden x

    1. Tina

      “Meteen voelde ik weer waar mijn hart zat, en in mijn hoofd ging het licht weer aan.”
      Een siddering ging door mijn ganse lijf bij het lezen van deze en de daaropvolgende zinnen. Zo mooi! En uiteraard sprongen daarop de tranen weer in mijn ogen, weak as I am 😉
      En niet alleen omdat ik vernoemd word in deze blog 😜 Zo’n mooie boodschap! Je raakt me keer op keer! 😘

    1. Dat is heel juist. En ik denk dat het voor sommige mensen nog veel moeilijker is dan voor anderen, want sommige mensen zijn nu eenmaal minder verbaal aangelegd dan anderen.
      En zelfs als je dat wel veel communiceert, moet je nog opletten dat je het niet te vaak doet, want dan gaat het misschien onoprecht lijken…
      Ja, eenvoudig is het inderdaad niet.

    2. Choco Kath

      Hey Kathleen

      Een lichtpuntje voor jou: ons mama en onze papa hadden het onlangs nog over jou. Eerst ging het over hun reis naar Belfast toen we daar op Erasmus waren en meteen kreeg ik de vraag: “Dat was toch Kathleen van Spanje die met ons een dag op uitstap gegaan was, hè?” Awel ja, en meteen ging onze papa de fotoboek halen 🙂 Dus eigenlijk wil ik je gewoon zeggen dat je zonder het zelf te beseffen andere mensen blij maakt 🙂

      Dikke knuffels van je naamgenootje xxx

      1. Ja, het is een gevecht! Dat probeer ik ook vaak in de verf te zetten: dat je niet zwak bent wanneer je depressief bent, maar net sterk, omdat je aan het vechten bent.
        Blijven winnen, zodat je die voorlopig kan vervangen door altijd.

  4. Een beetje vreemd is het, om zo te lezen dat iemand waar ik zoveel bewondering voor heb, het soms moeilijk heeft… Want ik kom zo graag lezen, om energie en inspiratie op te doen! Maar ik herken het wel, helaas. Zeker sinds de coronatoestanden voel ik me nog nuttelozer, zo zonder collega’s of contacten, en verlies ik de moed om ooit nog weer aan werk te komen. Het feit dat anderen thuis ‘aan het werk’ zijn geeft mij een nog leger gevoel.
    Eh… maar het gaat niet om mij hier maar om jou! En zonder je ooit ontmoet te hebben zeg ik veel respect te hebben voor je, en te genieten van je schrijfsels, je woorden, je gedachten. Dank daarvoor!

  5. Mensen zijn inderdaad veel belangrijker voor jouw omgeving dan dat ze het vaak zelf beseffen.

    Wanneer ik hier iets van je lees, lees ik berichtjes van een (jonge) vrouw met een geweldige pen die duidelijk het hart op de juiste plek heeft.

    PS: los daar van, ik hoop echt van ganser harte dat dat boek van jou gepubliceerd wordt.

  6. ik lees nog maar pas kort jouw Kattebelletjes, en was erg verrast door je bekentenis, en die van djaktief ook. Het meest angstaanjagende vind ik wat je in de reaktie-lijn om 4.15 pm, nogal nuchter noemt: een heel vreemde gewaarwording.
    Eerder gaf ik Rob Alberts de tip het boek te lezen van Frank Koerselman: Wie wij zijn. (uitgeverij Prometheus, Amsterdam) Frank Koerselman is emeritus hoogleraar psychiatrie en psycho-therapie. Ik raad dat jullie ook aan, het is een prachtig geschreven en verhelderend boek over de mens en zijn omgeving.

    Jou uiteenzetting op je Kattebelletje, ik vind je blognaam.hier niet toepasselijk, geeft mij een mogelijkheid een oor te lenen. Het boek van Frank Koerselman lezen is het bijna gratis ontvangen van heel veel jaren praktische ervaring van -in mijn ogen- een groot deskundige.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s