Tien jaar zonder…

Gisteren was het 3 september 2008 en daarmee exact tien jaar geleden dat ik naar Spanje ben verhuisd.

Zot he?

Enfin, voor mij persoonlijk is dat een zot idee.

Ter ere van de nostalgie ga ik hier dit najaar een paar brieven posten die ik precies tien jaar geleden naar het thuisfront gestuurd heb. Ik heb er nog 7 teruggevonden die tussen september en december 2008 geschreven zijn, en die een idee geven van hoe het de 28-jarige Kathleen verging toen ze haar land achterliet en de liefde volgde naar het verre zuiden. De eerste brief dateert van 11 september 2008, dus dat zal voor volgende week zijn.

In deze post wil ik even stilstaan bij wat het betekent om 10 jaar buiten België te leven.

Het waren:

  • 10 jaar zonder “echt brood”. Daar heb ik jarenlang als een gek naar gezocht, onderwijl jeremiërend over de onbehoorlijk hoge glycemisch index van wit stokbrood en het blasfemische van fabrieksbrood. Tot ik verleden lente besloot glutenvrij te gaan eten. Dat bleek een pak makkelijker dan ik gevreesd had, en bovendien was ik in één klap van zowel mijn broodbuikje als mijn brood-obsessie verlost.
  • 10 jaar zonder hoofddoekendebat. Op één kennis na (het soort dat wijnflessen met Franco-etiket naar verjaardagsfeestjes meeneemt) heb ik hier nog nooit iemand een opmerking horen maken over gesluierde vrouwen, ook al lopen er hier best wel een aantal rond. Wat een opluchting was het te beseffen dat de meeste mensen hier niet inzitten met hoofddoeken. Het was als een storend geluid dat plots wegviel, en waarvan ik pas besefte hoe storend het was geweest toen ik merkte hoe aangenaam de daaropvolgende stilte was.
  • 10 jaar zonder Vlaamse conversatie. Dat mis ik nog steeds. Helemaal mee zijn, vlot grapjes kunnen maken, je zeer genuanceerd kunnen uitdrukken, echt helemaal jezelf kunnen tonen… Dat ga ik in het Spaans nooit kunnen. Je moedertaal is een kostbaar geschenk.
  • 10 jaar viertaligheid. Nederlands, Engels, Spaans en Valenciano, elke dag. Dat is dan weer een pluspunt. Ik ben misschien niet meer zo vlot in het Nederlands als tien jaar geleden, maar dat talencentrum hier vanbinnen staat op scherp.
  • 10 jaar zonder sneeuw. Dat vind ik nog altijd zo jammer…
  • 10 jaar zonder zoete seizoenen. Want door de hoge luchtvochtigheid hier is eender welk seizoen ambetant. De winters zijn te koud, de zomers te warm, en in de lente en de herfst is het afwisselend te warm of te koud. Telkens ik in België kom, heradem ik omdat de lucht zo zacht aanvoelt. Tijdens de eerste 28 jaar van mijn leven heb ik nooit met fysieke weerstand de komst van een bepaald seizoen afgewacht. Hooguit voelde ik een beetje wrevel wanneer de lente te lang op zich liet wachten. Maar hier begin ik elk jaar rond mei al zenuwachtig te worden en denk ik “Hoe gaan we dit jaar de zomer overleven?”
  • 10 jaar zonder BV´s. Pas als je een tijdje uit Vlaanderen weg bent en dan even terugkomt, valt het op hoe sterk televisie verweven is met het dagelijkse leven der Vlamingen. En wat voor een bijzondere status BV´s innemen in dat kleine, Vlaamse medialandschap, misschien wel precies omdát Vlaanderen zo klein is. Ik zou daar een ganse thesis over kunnen schrijven. Het kan raar klinken, maar ik ben blij dat ik tegenwoordig de helft van de interviewees in “den Humo” (Vlaamse “boekskes”, nog zo´n fenomeen) niet herken. Ik mis ze niet. Behalve misschien Bart Peeters.
  • 10 jaar zonder de puntjes op de i. Het steekt hier allemaal niet zo nauw als in België. Soms is dat een zegen, soms een vloek.
  • 10 jaar contaminación acústica. Al dat lawaai. Ik ga er nooit aan wennen.
  • 10 jaar ecologische verontwaardiging. Plastic vergaat niet! Wanneer gaan ze dat hier eens leren?
  • 10 jaar verse groenten en fruit aan goedkope prijzen. Wat heerlijk. In juni verslind ik hier bijna elke dag een kilo kersen, en in de winter komt er elke dag versgeperst appelsiensap op tafel. Dat maakt het leven mooi.
  • 10 jaar zonder jou om de hoek. Ik ga hier geen namen noemen, want ik wil niemand vergeten. Maar je weet dat ik het over jou heb. Het feit dat ik niet “efkes kan afkomen”, omdat gans Frankrijk tussen ons inligt, dat went nooit.

 

 

 

 

Advertenties

26 gedachtes over “Tien jaar zonder…

    1. Goeie vraag 🙂
      Ik zat te denken: als ik nu eens in elk land 28 jaar blijf hangen? 28 jaar België, 28 jaar Spanje, en dan nog eens 28 jaar Ierland ofzo… Maar aan strakke plannen doet het leven (gelukkig) niet…

  1. Mooi en ook wel herkenbaar. Binnenkort is het 15 jaar geleden dat ik voor eerst in Mozambique aan kwam. Misschien een mooi moment om een vergelijkbaar stukje te schrijven. En wat je schrijft over de seizoenen is iets wat ik niet zou verwachten. Mijn zus verhuist (emigreert) volgend jaar naar Spanje (halverwege Barcelona en Valencia) en dat doet ze deels omdat ze hoopt dat haar ‘lijf’ de Spaanse seizoenen beter aan kan.

    1. Oja, dat moet je doen!
      Mozambique is dan echt wel een compleet andere wereld, dat lijkt me zeer interessant om te lezen…
      Ik denk dat hoe je met het klimaat omgaat heel erg afhangt van persoon tot persoon. Ik ben al veel mensen tegengekomen die enorm lijden onder koud weer, en helemaal openbloeien wanneer de temperaturen stijgen. terwijl ik net geen probleem heb met koude, maar wel met hitte, zeker als het vochtige hitte is. Ik ben ook wel heel erg gevoelig afgesteld, dus ik merk die vochtigheid enorm, en ook de intensiteit van het licht stoort me vaak. Soms is het makkelijker om minder gevoelig te zijn…
      Sinds ik hier woon begrijp ik trouwens ook niet waarom er Belgen zijn die in Spanje komen overwinteren. want door de vochtigheid trekt de koude recht door je kleren heen, en voelt de lucht veel kouder aan dan ze eigenlijk is. Maar misschien is dat omdat wij hier zo dicht bij de zee zitten, en heb je daar een paar kilometers verderop al minder last van…?
      Wat leek van je zus 🙂 Tussen Valencia en Barcelona, dat lijkt me ideaal. Dat zijn twee heel gezellige steden om te bezoeken!

  2. Pingback: Post uit 2008 (1/7) – Kattebelletjes

  3. Wat een mooi, “bittersweet” bericht (omdat ik er geen goed Nederlands woord voor vind, gebruik ik maar even het Engels 🙂 ). Heel herkenbaar ook, zelfs na nog niet de helft van jouw jaren in het buitenland.
    En: altijd welkom hier in de winter om eens in de sneeuw te spelen! (in de zomer ook uiteraard 😉 )

  4. Pingback: Post uit 2008 (2/7) – Kattebelletjes

  5. Pingback: Post uit 2008 (3/7) – Kattebelletjes

  6. Pingback: Antwoord 1: Een rondleiding door de blog – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s