Corona Chronicles: day 35

Toen de lock down werd afgekondigd, waren er veel mensen in mijn omgeving die dachten dat dit alles hooguit een week of drie zou duren. Maar ik had Marc Van Ranst horen zeggen dat een week of tien een realistische schatting was. Dus tekende ik in een schrift tien blokken. Telkens er een week voorbij was (ik ben beginnen tellen vanaf vrijdag 13 maart) kleurde ik een blok in. Daarnet heb ik het vijfde blok ingekleurd.

Aan het einde van elke week schreef ik wat het overheersende gevoel geweest was tijdens die periode.

Gisteren las ik hoe Veroniqzelf de fasen van rouwverwerking toepaste op de Covid-19 pandemie. Ik voelde een schok van herkenning: ik zag al die gevoelens terug in mijn blokken-pagina. De ontkenning en het gevoel van in een onwerkelijke wereld terecht gekomen te zijn. Ik heb onderhandeld en oh, wat ben ik boos geweest (maar dat heb ik niet op deze blog geuit). Afgelopen maandag voelde ik de boosheid wegzakken in iets wat sterk op depressie begon te lijken. Die nacht sliep ik amper. Dinsdag was eigenlijk een rotdag.

Maar van dinsdag op woensdag leek het alsof er iets veranderd was. De boosheid was grotendeels weg, de depressieve gevoelens waren verdwenen. Er was een berusting voor in de plaats gekomen. Het is waarschijnlijk geen toeval dat ik sinds die dag met meer aandacht en geduld mijn dochter heb begeleid.

Gek dat ik daar vijf weken voor nodig heb gehad, denk ik nu.

Maar dat is kennelijk hoe we in elkaar zitten.

 

 

 

24 gedachtes over “Corona Chronicles: day 35

  1. Ik herken deze gevoelens stap voor stap toen ik rouwde om mijn moeder en zus.
    Toen ging alles wel veel trager.
    Maar ik ben ook gaan lezen via he link, en elke fase klopte ook bij mij.
    In deze bizarre tijd kan ik blijkbaar stappen overslaan, of moeten ze nog komen in een andere volgorde??

    1. Dat vroeg ik mij ook af: of het meestal in die volgorde is, of dat het misschien ook vaka gewoon een mengeling is, of dat je van de ene fase soms weer teruggaat naar een vorige fase, enzovoort…

  2. Dank voor je eerlijke blog. Gezien de verschillende maatregelen in de verschillende landen is het onvergelijkbaar maar het laat vrijwel niemand onberoerd. Ik ben steeds zo van slag als ik naar de winkel ben geweest. Niet dat men zich niet aan de regels houdt maar de voortdurende confrontatie met de noodzakelijke maatregelen brengt me van slag. Ben net terug en kom even bij met het blogs lezen. Het troost me jouw gedeelde gevoelens.

  3. Ik ben echt benieuwd naar wat nog komt. Gezien de mate waarin je corona ziek bent een soort lotje trek is ben ik er niet gerust in. De hypochonder in mij kan daar niet echt mee om.
    Dus zou ik nu wat graag een huisje in de bergen aan een meer hebben. Dat zou helpen. Al is ons huis met (grote) tuin ook een oase. Ik werk in de tuin en dat helpt me veel.

    1. Ja, dat maakt het eng he, dat we dat virus eigenlijk niet kennen en dat het zo buiten onze controle ligt hoe ons lichaam erop zal reageren. Dat het ook niet duidleijk is of je er wel voldoende immuniteit tegen kan opbouwen is ook weer zoiets raars en verontrustends. Dan heb je eigenlijk niet veel meer keuze dan te zeggen: nu laat ik het los en we zien wel wat er komt. In de tuin werken lijkt me dan een heel goeie optie.

  4. Bij mij lopen de verschillende fases steeds maar door elkaar. Eergisteren was ik depressief, gisteren zat ik in de ontkenningsfase en nu ben ik boos. En zo wisselt dat maar af, pfff. Gelukkig is er de tuin waar ik veel troost uit haal.

    1. Ja, dat gevoel heb ik ook, dat je van de ene emotie naar de andere kan gaan en terug, dat het niet zo´n duidelijk afgebakende fases zijn. De tuin lijkt me dan inderdaad een prachtige plaats om tot rust te komen…

    1. Ik moet zeggen dat die boosheid vooral gericht was naar bepaalde reacties op de Spaanse en Italiaanse situatie vanuit noordelijke landen. Die verschillen tussen noord en zuid en de manier waarop daar in sommige kranten over gesproken werd, maakten mij heel boos. Daarom heb ik daar hier niet over gesproken, want ik had geen zin in een polemiek 😉

  5. Miek

    Mijn eerste idee was: ‘oh nee, boos ben ik niet geweest’ – om dan meteen te corrigeren: oh JA! Het zàl nog niet! Woest was ik! Owv de politiek! ( maar ik zal hier veiligheidshalve niet op in gaan…)
    En verder – inderdaad, in golven : je komt tamelijk rustig de dag door en dan – BAF – een bericht zus of zo – en hopla – je hele stemming slaat om…
    Ik ben gisteravond beginnen lezen in “De pest” van Camus. Die man was een visionair 😀
    Zo heel verin het boek ben ik nog niet, maar waar het de reactie van de overheid betreft, wanneer men alle moeite doet om de realiteit niet te willen zien of te verbloemen – ik heb echt zitten lachen – een visionair jawel!
    Met de dag word ik meer realist: de speeltijd is voorbij. De laatste 30 jaar was er zòveel mogelijk – voor de ene al wat meer dan voor de andere – maar zoveel leek vanzelfsprekend…
    Ons leven zal minder “luxueus” (moeten) worden – maar laten we eerlijk toegeven: de explosie van de kledingindustrie ( met massa’s “dit-is-van-vorig-seizoen-afval”), de onhoudbare druk van een ongebreideld toerisme ( die op vele plaatsen het leven onleefbaar maakt voor de autochtonen), enz enz…
    Een “beetje minder” zal ons geen kwaad doen…

    1. Ja, dat is inderdaad de conclusie die we en masse zullen moeten trekken. Ik hoop maar dat we collectief in staat zullen zijn onze levenswijze aan te passen…
      En La pesta, daar ben ik heel lang geleden eens in begonnen. Inderdaad een goed idee van dat onder deze omstandigheden te lezen!

  6. Affodil

    Ik realiseer me elke dag een beetje meer hoe bevoorrecht ik ben.
    In feite is het enige grote verschil in onze levensstijl het beperkte aantal winkels en restaurantjes dat open is. En dan moet ik er aan toevoegen: ik winkel alleen als ik iets nodig heb, dus… Zelfs kleding hoef ik niet, want ik ben bezig met afvallen en zit nu tussen de kleren die vorig jaar begonnen te spannen en de kleren waar ik binnen X aantal kilo weer in hoop te passen. Niet het moment om te gaan solden kopen.

    De restaurantjes mis ik een beetje méér, maar wij halen daar nu bestelde maaltijden uit en eten ze rustig thuis, met zicht op de tuin. Ik drink nog altijd geen alcohol, maar nu niet omdat ik BOB moet zijn, maar omdat ik het gewoon niet echt lust.

    De vakantie in maart hebben we halfweg afgebroken (vóór de lock down, maar uit solidariteit met de huisartsen op Texel) en de midweek eind mei is naar september verschoven, in de hoop dat we dan door het huisarrest heen zijn. Dàt weegt nog het zwaarst, maar hé, waar is de tijd dat we niet met vakantie konden wegens pas gebouwd?

    1. Hier is het contrast echt enorm. Zelfs eten bestellen is geen optie, want de enige restaurants die aan huis leveren, zijn kebab en pizza-zaken, wat toch vooral fastfood is, en daar hadden we geen zin in. Dan maak ik liever de pizzas klaar die we in de vriezer hebben zitten. (In de stad zal er vast wel meer keuze zijn).
      En dat terwijl Spanjaarden echt een uitgaansvolk zijn he. Ik vind het echt wel heel erg knap van hen dat ze dit zo plichtsgetrouw volhouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s