Een Afrikaans jaar

Om de microfoon te testen voor een repetitie zing ik gewoonlijk het eerste wat in me opkomt. Soms is dat een beetje scatten, afgelopen donerdag was dat I come from Alabama with a banjo on my knee.

Met een blik vol irritatie hoorde onze bassist het even aan, en zei toen: “Kathleen, please, don´t sing that song.”

Ik begreep niet goed waarom hij dat zei, maar omdat ik vermoedde dat het met zijn Jamaicaanse roots te maken had, schakelde ik snel over op J´aime la vie. Dat leek me alleszins een veilige keuze.

Na de repetitie vroeg ik de bassist waarom hij een probleem had met Oh Susanna.

It´s a confederate song,” zei hij.

Ik antwoordde dat het me oprecht speet, en dat ik er geen idee van had. Dat we die liedjes zo vaak horen in een onschuldige context. Hij zei daarop dat hij dat wel begreep, en dat ik me er niets van moest aantrekken, dat hij sowieso in een knorrige bui was.

Een paar dagen later keken mijn man ik de vierdelige televisieserie When They See Us  (van Ava DuVernay) uit. Dat is een Netflix serie over The Central Park Five: vijf jongens die in 1989 vals beschuldigd werden van de verkrachting en mishandeling van een blanke, vrouwelijke jogger. De tieners werden, ondanks gebrek aan bewijs, alle vijf veroordeeld. Je kan al raden dat het niet om blanke jongens ging. In 2002 legde de ware dader een bekentenis af, maar toen was het kwaad al lang geschied.

De laatste aflevering was zo gruwelijk en hartverscheurend dat ik die nacht amper de slaap kon vatten. En het spookt nog steeds door mijn hoofd.

Sinds de moord op George Floyd blijven deze vragen zich herhalen: waarom weten wij zo weinig over racisme? En waarom weten wij zo weinig over wat aan de basis ligt van dat racisme, namelijk de kolonisatie van Afrika en de slavenhandel? De waanzin en gruwel daarvan staan op geen enkele manier in verhouding met de aandacht die eraan besteed wordt. Hebben jullie daar ooit over geleerd op school? Ik alvast niet, terwijl ik toch naar een “goede” school ging. Of het moet zo weinig geweest zijn dat ik het me niet meer kan herinneren.

Dus hier zitten we nu, met z´n allen te staren naar de naschokken van dat immense onrecht. Sommigen besmeuren beelden van Leopold II, anderen gaan de straat op met BLM-slogans, en ik denk: wat kan ik doen, behalve Sandra Kim zingen in plaats van Oh Susanna?

Wel, dit is wat ik ga doen. In 2018 heb ik een jaar lang elke maand een film bekeken van een vrouwelijke regisseur, omdat die enorm ondervertegenwoordigd zijn in de filmindustrie. Dit jaar wil ik elke maand een boek lezen van een Afrikaanse schrijver, of een schrijver met Afrikaanse roots -wat eigenlijk geen goede beschrijving is, want we hebben uiteindelijk allemaal Afrikaanse roots. (Onze bassist zei dat ik gewoon moest schrijven “zwarte schrijvers”, maar ik heb het heel moeilijk met de woorden “zwart” en “wit” in deze context. Dat gaat tegen mijn gevoel voor kleur in, want de meeste “zwarten” zijn bruin. Antwoord van de bassist: “I know I´m not really black and you´re not really white, but that´s just how we call it: I´m black and you´re white. I don´t have a problem with that.” Dus ik heb de toestemming van een “zwarte” om het te hebben over “zwarte” schrijvers, maar ik ga het toch niet doen. Niet omdat ik politiek correct wil zijn, maar gewoon omdat mijn gevoel voor kleurschakeringen dat soort vocabulaire niet wil aannemen. Maar soit, jullie weten wel wat ik bedoel.)

Je kan je daarbij afvragen of dat wel verschil zal maken, die twaalf boeken lezen. Maar ik geloof dat het altijd een verschil maakt wanneer je je aandacht richt op iets. Gisteren ging ik naar de boekenwinkel en vroeg daar of ze een boek hadden van Mohamed Mbougar Sarr. Ze vertelden me dat ze nog nooit van die schrijver hadden gehoord -maar nu dus wel.

Wat je doet, hoe klein ook, maakt altijd een verschil.

 

 

 

47 gedachtes over “Een Afrikaans jaar

    1. Dat is het vast en zeker; ik wil ook niet beweren dat alle racisme op de kolonisatie en de slavenhandel is terug te brengen. En er zijn ook heel veel soorten racisme, natuurlijk. Maar een mens moet ergens beginnen he? En ik denk dat, als België en Nederland één schuld te vereffenen hebben, dat het die toch wel zal zijn.

    1. Ja, inderdaad! Want ik ben niet van plan om specifiek over kolonisatie of slavenhandel te lezen; het mogen ook gewoon leuke boeken zijn 🙂 Al kwam ik gisteren in de boekhandel The Underground Railroad van Colson Whitehead tegen, en die kon ik niet laten liggen..

      1. Een mooi boek. Ik ben gisteren begonnen in KINTU (Jennifer Nansubuga Makumbi). Zr kreeg mooie recensies. Ik ga er vast later iets over vertellen op mijn blog. Mocht je meer tips willen dan geef ik ze graag. Bijvoorbeeld Mia Couto (Mozambikaanse schrijver). Veel leesplezier en mocht je ook willen luisteren naar een podcast – De plantage van onze voorouders (vpro) is een aanrader. Gemaakt door Peggy en Maartje (een goede vriendin van mijn dochter).

      2. Ja, ik krijg zeker graag tips! Ik heb hier voorlopig al deze liggen: “The thing around your neck” van Chimamanda Ngozi Adichie, “If Beale Street Could Talk” van James Baldwin, “Autograph Man” van Zadie Smith, en dan dus dat boek van Colson Whitehead. Dus ik kan nog best wat tips gebruiken om de rest van het jaar te vullen 🙂 Degene die je vernoemd hebt ga ik alvast eens opzoeken…

  1. Affodil

    Wat ik vooral moeilijk vind is dat – als je echt rekening wil houden met de gevoeligheden van anderen – je meestal niet weet wat en hoe gevoelig die liggen. En dan wordt je zo voorzichtig dat je op de duur je mond niet meer open durft te doen.

    1. Ja, dat is inderdaad het probleem. Ik denk dat de oplossing erin ligt dat we ten eerste onzelf moeten vergeven dat we niet alles weten en soms de foute dingen zeggen, zodat we niet defensief worden. En ten tweede dat we moeten leren erover te praten. Dat we echt aan de ander durven vragen: wat betekent dat voor jou? En als dan blijkt dat we inderdaad een gevoelige snaar geraakt hebben, dat we dat dan respecteren, en ons daar dan bij de ander voor verontschuldigen. Ik denk echt dat je met open en empathisch praten heel veel problemen kan voorkomen.

  2. Vroeger op school vertelde een juf over Martin Luther King. Daarbij mochten we de beelden van zijn speech bekijken op video. Het heeft mij sedertdien nooit meer losgelaten. Ik was er wel degelijk van kindsbeen al mee bezig – met die verschrikkelijke discriminatie omwille van huidskleur. Vreemd vond ik toen ook het stenen beeldje van een knielende Afrikaan achteraan in de klas. Je moest een frank in de gleuf op zijn hoofd steken en dan knikte hij dankbaar een paar keer met zijn hoofd. Toen al voelde ik dat het niet klopte. De juf zelf was niet al te consequent…
    Voor mij is een mens een mens. Ten aanzien van mensen ben ik kleurenblind en zo hoop ik te blijven.

    1. Wat mooi, dat je dat van kindsbeen af al zo aanvoelde! Want zaken zoals dat negertje, dat was zo courant, er zullen echt niet veel volwassenen (laat staan kinderen) geweest zijn die daar toen vragen bij stelden. Zelf zag ik dat toen ook niet in. En prachtig dat de juf jullie over Martin Luther King leerde.<3

  3. De periode van de kolonisatie, ik kan me niet herinneren dat ik daarover iets heb geleerd op school. >Toch niet van wat er zich écht afspeelde. Ik dacht er meer over te weten te komen tijdens een bezoek aan het vernieuwde Afrika Museum in Tervuren maar ook daar bleef ik heel erg op mijn honger zitten.

    1. Ik ben daar vroeger als kind een paar keer geweest, maar daar was toen inderdaad niets over te vinden, over de “foute” kant van de kolonisatie. Wat jammer dat ze met de vernieuwing niet hun kans gegrepen hebben… Misschien dat er nu toch wat in gang gezet wordt, zodat dat over een paar jaar verbeterd wordt..

  4. Klopt echt waar. We zijn ooit op (niet begeleide) rondreis geweest naar Gambia. Veel van onze reisgenoten zijn het hotel niet buiten geweest omdat ze schrik hadden voor die ‘opdringerige zwarte mensen’. Die waren inderdaad zo, maar stonden ook altijd open voor een gesprek. Sommigen willen gewoon maar ‘verkopen’, anderen vertelden hun verhaal. Die laatste categorie vond ik zeer aangenaam om mee te mogen maken.

    1. Dat is hetzelfde verhaal in Senegal. Ik vond de mensen daar ook opdringerig. Ze klampen je van het moment dat je een voet buiten het hotel zet. Voor hen zijn wij de ‘rijke blanken’ (of zoals we in Zuid-Afrika de ‘witmense’ genoemd worden). Mijn nicht die met de rugzak rondtrekt en bij de plaatselijke bevolking slaapt heeft heel andere ervaringen. En de mensen zijn er inderdaad vriendelijk, zoals o.a. de chauffeur waarmee wij op stap waren. Die wou ook verder niets van ons. Hij werd correct betaald voor zijn diensten.

      1. Dat is zo he, als iedereen gewoon een normaal loon uitbetaald zou krijgen, zouden ze er wel twee keer over denken voor ze aan de hoteluitgang zouden gaan staan… In Cuba is dat naar het schijnt ook tamelijk erg.

      2. Het is in veel derdewereldlanden. Egypte, Kenia, ook heel erg. Het zit misschien ook in de cultuur van de mensen. In Azië heb ik dat soort opdringetigheid bv. niet gezien. Wel bedelaars, maar ze laten je met rust. En in mijn ogen waren de mensen er armer dan in Afrika.

    2. Ja, dat is het punt he. Die mensen zien niet het hele plaatje; ze begrijpen niet dat zij in dezelfde situatie en met dezelfde achtergrond wel eens net hetzelfde zouden doen, haha. Het gaat erom dat we elkaar allemaal als mensen bekijken. Dat je geen racist bent, betekent trouwens niet dat je iemands gedrag niet vervelend kan vinden 😉 Zo fijn om te lezen hoe je daar praatjes hebt staan maken met je Gambiaanse medemens, ik zie dat zo voor me 🙂

      1. In dit verband heb ik een schitttttterende anekdote van wat eens gebeurde bij een bezoek van een schooltje in Senegal. Te uitgebreid om hier in een reactie te vertellen, misschien wijd ik er ooit eens een logje aan…

  5. Marry

    Racisme beperkt zich niet tot zwart-wit he. Ook kleurlingen onderling maken zich daar schuldig aan. Slavernij was er door de eeuwen heen. Wit hield wit als slaaf, zwart hield zwart als slaaf. En antisemitisme… ook zwart maakt zich daar schuldig aan. Het is nog niet zo eenvoudig allemaal.

    1. Het is inderdaad absoluut niet zo eenvoudig. En er zijn zeer veel vormen van racisme. Ik zeg hier ook niet dat het enkel blanken zijn die zich daar schuldig aan maken, maar de schaal waarop de Afrikaanse bevolking tot slavernij is gedwongen is wel ongeëvenaard, dus als we ergens aan het probleem willen beginnen werken, lijkt het me logisch dat we eerst daar naar kijken.

      En ik weet ook wel dat er Afrikaanse stamhoofden waren die hun eigen mensen verkochten, en dat er behalve Europese ook Arabische slavenhandelaars waren. Maar het is bij alles wat er vandaag de dag nog steeds gebeurt wel erg duidelijk dat als er iemand de dans ontspringt waar het op racisme aankomt, dat dat de blanken zijn. Het is zo ontzettend makkelijk voor ons om te doen alsof onze neus bloedt, want wij ondervinden nooit problemen omwille van onze huidskleur. Wij moeten dat “white privilege” echt eens onder ogen komen en de dialoog aangaan, vind ik. En dat begint met naar de ander te luisteren -of hen te lezen.

  6. In mijn tijd leerden we een ‘negerkopje’ een centje geven zodat het dankbaar knikte. En we spaarden zilverpapier op. Schande hoe ons werd aangeleerd waarmee we ‘goed konden doen’.
    Ik leerde wel over de slaven in de Romeinse tijd, maar niemand vertelde over Afrika. Met scha en schande werd ik ‘wijzer’…..

  7. Affodil

    Racisme is momenteel – jammer genoeg – “hot” zoals ze dat dan zeggen. Maar laat ons niet vergeten dat dat slechts 1 vorm van discriminatie is. Godsdienst, taal, gender, sexuele voorkeur, sociale afkomst, fysische/psychische gezondheid, … Mensen zijn héél vindingrijk als het er op aan komt een reden te verzinnen om anderen te minachten, onderdrukken, opzij te schuiven of verbaal/fysiek aan te vallen. Als puntje bij paltje komt is het me, myself and I.

    1. Het heeft inderdaad allemaal met discriminatie en vooroordelen te maken. Ik koester wel de hoop dat als je aan één soort discriminatie werkt, dat je dan ook problemen op de andere terreinen mee oplost. Want alles hangt samen. Daarom schrijf ik hier ook vaak over feminisme (bijvoorbeeld: https://rafelkath.wordpress.com/2018/05/19/als-je-hier-een-post-komt-lezen-laat-het-dan-deze-zijn/) en over depressie (https://rafelkath.wordpress.com/2019/04/07/storm/). Alles begint met erover te praten. En vooral ook: met naar elkaar te luisteren. Daarom vind ik het goed dat racisme momenteel veel aandacht krijgt, want het is nodig, en als we er niet over praten, verandert er niets. En als we aan racisme werken, veranderen er ook dingen op andere vlakken waar discriminatie is. Want uiteindelijk gaat het om het werken aan dezelfde vaardigheden: zelfkennis en communicatie, onder andere.

  8. Ik kan me eigenlijk ook niet herinneren wat ik er over geleerd heb in school.
    Wat ik gisteren in The Washington Post las (over G.Washington), daar was ik echt niet goed van (hij had ook een 300-tal slaven).
    Goed ik schrijf het neer, ik schrijf geen oordeel over die mens want die heeft ook goede dingen gedaan en dat was toen de tijdsgeest, maar het was een vreselijk stukje tekst

    G.Washington had nog één eigen tand toen hij president werd. Hij had dus een vals gebit. En dat werd gemaakt van tanden die uitgetrokken werden bij slaven… Ik ben toen gewoon gestopt met lezen.

    1. Oh hemel. Gruwelijk.
      Kijk, dat soort verhalen moeten we dus kennen, want anders blijven we zitten met een vertekend beeld van de werkelijkheid. Zij het niet álle verhalen misschien, want anders slapen we ´s nachts niet meer.
      Ik heb gelezen over hoe seksueel geweld gebruikt werd om de slaven eronder te houden. Dat is ook te gruwelijk voor woorden.

      1. Dat seksueel geweld was niet om slaven eronder te houden. De werkelijkheid is nog veel, veel erger.
        De ‘bastaard’kinderen werden ook als slaven ingezet, maar hadden een belangrijk financieel voordeel: aangezien ze voor 50% blank waren, werden ze als waardevoller beschouwd en konden ze dus duurder verkocht worden. Slavinnen werden door sommige slvenhouders systematisch verkracht in de hoop zoveel mogelijk ‘waardevollere’ slaven te ‘produceren’.
        En de meisjes die uit die verkrachtingen geboren werden, ondergingen hetzelfde lot, want kinderen met maar 1/4 slaafbloed waren nog waardevoller…..

      2. Amai, dat wist ik zelfs niet… Wat voor een psychopaten waren die slaveneigenaars. Echt onvoorstelbaar.
        Maar seksueel geweld werd ook opzettelijk gebruikt om de slaven eronder te houden. Daartoe werden de mannen publiekelijk verkracht. Je moet maar eens zoeken op de term “buck breaking”. (Of niet, als je geen gruwel meer wil zien.)

  9. Ik leerde wél over kolonisatie in de geschiedenislessen. En over onmogelijk te halen rubberquota, de handel is afgehakte handen en voeten, de witte missionarissen als redders van de zieltjes van die arme zwartjes die intussen ook hun cultuur uitwisten en hoe de overname van de kolonie -vam Leopold naar België- het heus niet allemaal beter maakte. Ik leerde er ook hoe België eerst in Turkije en later in Marokko grote campagnes voerde om gastarbeiders te werven om het zware en laagbetaalde werk te komen doen dat te weinig Belgen wilden doen. Kort door de bocht, mensen die het werk komen doen waar je je zelf te goed voor voelt, die worden niet als gelijkwaardig beschouwd, ook al doen ze cruciaal werk. De geschiedenislessen in de derde graad leken soms een aaneenschakeling van manieren waarop witte mensen handelden ten koste van anderen en wat de gevolgen waren. De leerkracht wou ons niet alleen het leerplan meegeven, maar ook nuance en de minder gekende kanten van de gebeurtenissen. Anti racisme, ons geleerd door een witte man met een passie voor zijn vak die elk uur boeiend maakte, 18 jaar voor ik die term leerde kennen. En iemand die ons er op wees hoe weinig vrouwen in de boeken stonden. Ik zat in een school met heel weinig diversiteit, maar met een parel van een geschiedenisleerkracht. Tot vorige maand had ik geen idee hoe zeldzaam die was.

      1. Toen de protesten vorige maand begonnen in Amerika en België was ik nog het meest geschrokken dat dat allemaal geen algemene kennis is. En dat kolonisatie blijkbaar niet in de eindtermen staat. Ik ging er van uit dat iedereen die dingen leerde in het middelbaar… Achteraf gezien houdt het wel meer steek dat maten aan den unief me precies wel vré goed geïnformeerd vonden als zoiets ter sprake kwam, terwijl ik hen net vré vergeetachtig vond omdat het zo’n indruk maakte dat je het niet snel kon vergeten… Die leerkracht vond ik toen al zo’n goeie en is intussen nog een heel stuk verder gestegen in mijn achting 🙂

      2. De kolonisatie staat niet in de eindtermen? Dat verklaart dan inderdaad waarom alleen de meest geëngageerde leerkrachten erover onderwijzen… Hopelijk is dat nog een van die dingen die vanaf nu veranderen dan… Ik vraag me af of ik dat als geschiedenisleerkracht eigenlijk had moeten weten, maar ik heb regentaat gedaan, dus dat ging maar tot de tweede graad. Moderne geschiedenis hebben wij niet gehad in de opleiding.

  10. Mooi initiatief. Heel, héél complex, dit onderwerp. De moeite die we hebben om elkaar als onszelf te bekijken, als het gaat om een andere huidskleur, religie, nationaliteit, geslacht, leeftijd, lichaamsvorm en ga zo maar door… In een poging om een lichtpuntje te bedenken, gaat de gedachte door mijn hoofd dat het verschil in huidskleur uiteindelijk steeds kleiner wordt, omdat we steeds meer mixen… Hopelijk komt er een dag dat we gewoon niet eens meer weten wie welke ‘kleur’ heeft!👩🏽‍🤝‍👨🏼👩🏼‍🤝‍👨🏿👩🏿‍🤝‍👨🏻👫🏽

    1. Ik heb dat ook ergens gelezen, dat we er over een X aantal jaren allemaal als Brazilianen uitzien 🙂
      Hoewel ik dat dan weer wat jammer zou vinden, want die diversiteit in huidskleur is net zo mooi… En mensen die onderscheid willen maken om zichzelf superieur te voelen, zullen altijd wel een stok vinden om de hond mee te slaan, vrees ik.
      Waarschijnlijk zit er niets anders op dan onzelf en elkaar op te voeden, waar het verdraagzaamheid betreft. En wat ik als migrant heel sterk gemerkt heb, is hoe weinig we eigenlijk onszelf en onze eigen cultuur kennen. want je leeft er met je neus op, en vindt alles zo normaal dat je je vaak niet kan voorstellen dat het ook anders kan, en dat “anders” niet noodzakelijk slechter is -soms is het zelf beter.
      Ik zeg altijd dat ik door naar Spanje te verhuizen meer over België geleerd heb dna over Spanje 🙂 En als je jezelf kan relativeren, is het wel makkelijker om met diversiteit om te gaan, denk ik.

      1. Helemaal eens. En ook dat van die stok. Ik dwaal af van het onderwerp, maar mijn utopie is dat we ooit op het spirituele vlak zo gegroeid zijn dat die behoefte steeds minder wordt. Dat we zo geleerd hebben om te ontvangen en te geven, dat we niet meer hoeven te nemen. Dat we waardering kunnen vinden voor de wereld, de natuur èn voor iedereen om ons heen. Dat… nou ja, hoor wie het zegt, ik ben zelf één en al vertwijfeling en onzekerheid 😊😂 Maar goed het gaat om de intentie zullen we maar zeggen. Blijven proberen om spiritueel te groeien. Zodat we het ontstijgen om elkaar zulke dingen aan te doen.
        Interessant punt wel, wat je aanhaalt over dat migreren. Geldt waarschijnlijk op veel vlakken: we zouden vaker in elkaars schoenen moeten staan. Ik ben zelf ook zo iemand die altijd zoekt naar de-andere-kant-van-de-zaak…

  11. Ik ben heel benieuwd welke boeken je gaat lezen, Kathleen. Meer weten, je kunnen inleven is altijd goed.
    Niet dat je erom vroeg, maar ik wil toch ook iets anders toevoegen. Vaak kun je ook al iets betekenen door de dingen die je toch al doet:
    Uitzoeken welke merken actie ondernemen tegen ongelijkheid en welke niet. Je geld laten werken door keuze van bank / verzekeringen (oh, de ironie dat ik dit schrijf, heb daar zo lang over gedaan). En stemmen, uiteraard.
    En het niet alleen doen. Anderen erbij betrekken, levert niet alleen meer impact en energie, maar ook meer plezier. 😉

    Dus, super dat je ons erbij betrekt!

    1. Je mag hier altijd tips geven, hoor! En ja, als consument heb je macht he, dat beseffen we misschien altijd. Dat werkt trouwens ook voor andere vormen van discriminatie: geen speelgoed kopen dat in zijn advertenties rolpatronen bevestigt enzo. Het kan op zoveel manieren…
      Mooi dat je dat aanhaalt 🙂

  12. Kleine Atlas

    Ik weet niet of je tips wilt, maar wat dingen die ik las de afgelopen tijd:

    * Zadie Smith – White teeth (die ken je misschien al, zo niet: prima starter om mee te beginnen vind ik, het gaat over veel, maar ook over zwart zijn in de UK)
    * Maryse Condé – waarschijnlijk alles, ik las haar biografie (le coeur à rire et à pleurer). Lastig, moeilijk (het is een genre op zich, de schrijvers van de Caraïben) maar ook magic toen ik eenmaal in het ritme zat.
    * momenteel lees ik Honger van Roxane Gay, ook wel de moeite waard (gaat zijdelings ook over zwart zijn in Amerika, maar ook over op nog andere manieren een minderheid te zijn en hoe mensen met haar omgaan)
    * Zie de dromers – Imbolo Mbue – over illegale immigranten in Amerika (maar geen ellendig miserieverhaal, dat maakt het zo interessant)
    * ook zeer aan te raden is Emine Ozdamar, ik las van haar De brug van de Gouden Hoorn
    * en toch ook een blog, nu veel minder actief, maar wat heb ik die verhalen graag gelezen en wat heeft het me tussen de lijnen door veel bijgeleerd: http://www.mommydelicious.com/

    (neen, ik weet ook niet waar de mannen in dit lijstje zijn…)

    1. Tips zijn altijd welkom!
      Zeker van een professionele lezeres als jij 😉 (Vind ik zo cool, hoe jij gewoon al lekker bezig bent met iets waar ik mezelf een uitdaging voor moet smeden :D)
      Ik heb van de bassist “Autograph Man” van Zadie Smith meegekregen (“White Teeth” had ie niet), dus die staat alvast op het lijstje 🙂
      De anderen ga ik zeker opzoeken (over “Zie de dromers” heb ik een tijd geleden een goede recensie gelezen, meen ik mij te herinneren).
      Als je er nog tegekomt die de moeite waard zijn, laat het me gerust weten!

  13. Het is een moeilijke kwestie en me hierover uitspreken maakt het nog moeilijker omdat ik niet weet wat juist is om te zeggen… ik vind het sowieso verschrikkelijk dat mensen onschuldig veroordeeld worden. En probeer ook goed te doen door de kleine dingen.

  14. Pingback: Juli: If Beale Street Could Talk (James Baldwin) – Kattebelletjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s